1/4/10

ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΗ

«Κλαγγή μεγάλη έβγαζαν τα όπλα αυτών που έρχονταν, γιατί χτυπούσαν κάθε τόσο στα κλαριά των καρυδιών και των βαλανιδιών. Στους θώρακες οι κρίκοι αναπηδούσαν και στις ασπίδες πάνω τα δόρατα χτυπούσαν. Το δάσος όλο αντιλαλεί, το σίδερο ασπίδων και θωράκων αντηχεί.»
.....
«Α, συγχώρα με, Κύριέ μου και Θεέ μου! Είναι άγγελοι αυτοί που αντικρύζω εδώ!»
…..
«Εγώ θα λατρέψω τούτον εδώ κι όλους τους αγγέλους ύστερα απ’ αυτόν. Πέφτει ευθύς γονατιστός και λέει στη σειρά όλες τις προσευχές που του ’χει μάθει η μάνα του.»
.....
«Είσαι ο Θεός;
Όχι! Πώς είναι δυνατόν;
Και ποιός είσαι λοιπόν;
Ένας ιππότης.
Ιππότης; Δεν το χω ξανακούσει το όνομα αυτό κι ούτ’ έχω δει κανέναν που έτσι να τον λέγαν. Μα είσαι ωραιότερος απ’ το Θεό. Και να σου μοιάσω θα ’θελα. Πλασμένος σαν εσένα, έτσι αστραφτερός να ήμουνα κι εγώ!»
…..
«Μητέρα σώπα! Γιατί σήμερα, περνώντας από το Γκαστ Φορέ, είδα τα ωραιότερα πλάσματα που υπάρχουν. Είναι πιό όμορφα απ’ όσο θαρρώ πως είν’ ο ίδιος ο Θεός κι όλοι του οι αγγέλοι».


Κάποτε στη Δύση, απρόσμενη συνάντηση έλαβε μέρος στην αρχή της εποχής των θαυμάτων. Πέντε σιδερόφραχτοι ιππότες με πολύχρωμα λάβαρα, με μαύρα στολίδια και ασημένιες πανοπλίες διέσχιζαν καλπάζοντας το Δάσος της Επαγγελίας όταν ένα αγροτόπαιδο πετάχτηκε άξαφνα μπροστά τους, μέσα από τις σκιές. Έπεσε στα γόνατα κι άρχισε να προσεύχεται σαν να είδε δαίμονες να βγαίνουν από τα έγκατα της κόλασης...

Όμως δεν υπάρχει κατάλληλη προσευχή που να δεσμεύει το πεπρωμένο. Ο πρώτος από τους συντρόφους τον πλησίασε καθησυχαστικά. Το αγόρι ήταν αγαθό, άβγαλτο, με φωτεινά μάτια. Θαμπώθηκε από τις στολές και τα χρώματα και ρωτούσε να μάθει γιά τα δόρατα, τους θώρακες και τις ασπίδες. Οι αφελείς του ερωτήσεις προκάλεσαν αμηχανία στους μοιραίους ιππότες της αναπόφευκτης στιγμής.

Η συνάντηση έληξε σύντομα μα πέρασαν αιώνες για να συνειδητοποιήσω πως εκείνος ο απλοϊκός Ουαλός ήταν ο επερχόμενος Βασιλιάς του Γκράαλ. Υπηρετώντας κάποια θεία ειρωνεία, ο εκλεκτός που στο μέλλοντα χρόνο δεν θα έθετε τις κρίσιμες ερωτήσεις στο ιερό κάστρο, ρωτούσε τότε στο δάσος να μάθει τα προφανή.

Ο «γιός της χήρας» γύρισε μεταμορφωμένος στο σπίτι του και μέσα σε τρείς μέρες ξεκίνησε για το ταξίδι του στον κόσμο. Θα χριζόταν σύντομα ιππότης και στο τέλος της πολύχρονης αναζήτησής του, Φύλακας της Λόγχης και Κύριος του Δισκοπότηρου.
Συχνά από τότε συλλογίζομαι τα ανυπόκριτα λόγια του ακολουθώντας κι εγώ το ταπεινό μου μονοπάτι: Είναι οι ιππότες της γης ωραιότεροι από τις διάπυρες διατάξεις των ουρανών...

Με την πρόταση αυτή ανοίγει ουσιαστικά το πρώτο κεφάλαιο του ιερού Ευαγγελίου της Φρουράς. Όλα είναι γραμμένα εκεί με γοτθικό ύφος και λατινική αυστηρότητα, με κέλτικες τριάδες και ελληνικά γράμματα.
Στην αρχή, αιρετική θεολογία για την ομορφιά των όπλων, την ανώτερη αρρενωπή πνευματικότητα και το υπερβατικό νόημα της πολεμικής ηθικής.
Έπειτα, αποκάλυψη για τους μύθους της δημιουργίας που φυλάσσονται σφραγισμένοι μέσα στο μαύρο σίδερο, για την ψυχή της λόγχης και για την ανδρική υπερηφάνεια που στοιχειώνει το ατσάλινο σπαθί.
Στο τέλος, κατήχηση για το απόλυτο πνεύμα της σύγκρουσης, την ηλιακή δόξα και την ψυχρή τιμή.

Ζούμε σε μιά σκοτεινή εποχή, όμως δεν χάθηκαν οι μαγικοί σπόροι της αυγής. Η καλλιέργεια της ιδέας του ωραίου καρποφορεί στην εγγύτητα του θανάτου στη μάχη. Και στην προσμονή μας ενεδρεύουν οι φύλακες της επιστροφής: ιδανικοί ιππότες, μύστες της αρχέγονης λατρείας του ξίφους, εκπεσμένοι άγγελοι, αριστοκράτες της ένοπλης αισθητικής.





Εμπροσθοφυλακή: Απόκρυφο εδάφιο από το ΚΑΤΑ ΠΑΡΣΙΦΑΛ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ.
Οι εικόνες: Ιππότες από τον Codex Manesse. Walther von Metze, Hartmann von Aue, Ulrich von Gutenburg, Heinrich von Rugge, Ulrich von Lichtenstein.
Τα αποσπάσματα: Από το ημιτελές έργο του Κρετιέν ντε Τρουά, ΠΑΡΣΙΦΑΛ (ή Το έπος του Γκράαλ).

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ανάσταση πνεύματος και έλευση φωτός σου εύχομαι Ιππότη του Ηλίου!

Guardian Lord

sag είπε...

Το αυτό εύχομαι....
Αλλά πρόκειται για μετάφραση ή ερμηνεία;
Και τι θα λάβομε, οι αναγνωστες;

Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...

"Οι πολιορκημένοι μέσα στον πόνο τους κραυγάζουν και τρίζουν τα δόντια, αλλά δεν μπορούν πλέον να αλλάξουν τίποτα. Και να που φτάνουν εκείνη τη στιγμή ο Αντουάν και ο Ρενό, οι οποίοι θα συντρίψουν τους άπιστους μαζί με τον ευγενικό βασιλιά της Αλσατίας..Οι περικεφαλαίες λάμπουν στον ήλιο εκτυφλωτικά: υπέροχο θέαμα".

Coudrette, Η ιστορία της Μελουζίνας,
μετάφραση Πόλλα Ζαχοπούλου-Βλάχου.

SUN W KNIGHT είπε...

Guardian Lord:
Είθε! Το τέλος της σκοτεινής εποχής...

sag:
Πρόκειται βεβαίως για πιστή απόδοση του κειμένου... και οι πεφωτισμένοι αναγνώστες θα μεταλάβουν και θα στοχαστούν...

ΦΛΕΦΑΛΟ:
"...έτσι αστραφτερός να ήμουνα κι εγώ!"...

Ghost είπε...

Μόλις ανακάλυψα αυτό το υπέροχο blog και χαίρομαι ιδιαίτερα που ξανά, μετά από τόσα χρόνια, ο Ιππότης του Ήλιου θα με συντροφεύει στα πεδία της μάχης και στις εσώτερες αναζητήσεις μου.Νέο βάπτισμα του πυρός λοιπόν μέσα από τις αναφορές στο Έπος του Πάρσιφαλ, το πρώτο κείμενο που διάβασα εδώ...διόλου τυχαία μάλλον, αφού πρόκειται ουσιαστικά για ένα έργο-περιγραφή των βημάτων μιας μυητικής αναζήτησης της Αλήθειας σε διαφορετικούς σταδιακά τόπους και μέσα από την αντιμετώπιση διαφορετικών προσώπων-συμβόλων.
Επανασυνδέομαι νοερά και χαιρετώ με θέρμη.
The clash of honor calls to stand when others fall.

SUN W KNIGHT είπε...

Hail...

darkangel είπε...

ο τροπος που γραφεις με αφινει αφωνη...μου θυμιζει παλιες καλες εποχες..του METAL HAMMER...
συνεχισε ετσι...