20/3/09

ΤΑ ΜΗΛΑ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ

Στον Κήπο των Θεών πέρα από τον Ωκεανό, στα πέρατα της Δύσης, στη χώρα των Υπερβορείων, φυτρώνουν οι μαγικές μηλιές της αιώνιας ζωής. Οι χρυσοί καρποί τους είναι τα μήλα της αθανασίας και της παντοτινής νεότητας.

Τα πρώτα μήλα ήταν γαμήλιο δώρο της Γης προς την Ήρα. Οι σπόροι τους φυτεύτηκαν στον κήπο των Εσπερίδων και η Ήρα όρισε φύλακα ένα άγρυπνο φίδι με εκατό κεφάλια. Αργότερα, ο Ηρακλής σκότωσε το φίδι τοξεύοντάς το με βέλη βουτηγμένα στο δηλητηριώδες αίμα της Λερναίας Ύδρας και οι Εσπερίδες από τη λύπη τους μεταμορφώθηκαν σε δέντρα. Οι μηλιές έμειναν αφύλακτες κι όταν οι Ολύμπιοι ξεχάστηκαν, ο κήπος ξεθώριασε όπως και οι αθάνατοι στις αναμνήσεις των θνητών. Καθώς κυλούσαν οι αιώνες και στο Νότο εξαπλωνόταν η νέα θρησκεία των Χριστιανών, η Υπερβορέα απέμεινε ο τελευταίος προμαχώνας των Aρχαίων. Οι Ολύμπιοι αποσύρθηκαν στα ψηλά βουνά κι ο κήπος με τα μήλα πέρασε στην εποπτεία των Βόρειων Θεών.


Η Ίντουν της βλάστησης και της άνοιξης τον ανακάλυψε πρώτη, πριν ακόμη συναντήσει τον αγαπημένο της Μπράγκι, βάρδο των ουρανών. Μάζευε εκεί τα φρούτα στο μαγικό της καλάθι και τα μοίραζε στους άρχοντες της Άσγκαρντ. Με τα μήλα των Εσπερίδων οι Αίσιρ παρέμεναν νέοι, ωραίοι και αθάνατοι μέχρι την τελευταία μάχη του Λυκόφωτος.

Στην διεστραμμένη χριστιανική μυθολογία, η τροφή των παλαιών θεών προκάλεσε την πτώση των ανθρώπων. Το καταραμένο μήλο του Παραδείσου συνδέθηκε μέσω της Εύας με την ασχήμια, τον πόνο και τον θάνατο. Το φίδι δεν άλλαξε πολύ, όμως το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού δεν καρποφορούσε πιά αθανασία.

Γνωρίζοντας την αλήθεια, ο χριστιανός βασιλιάς των ιπποτών αποσύρθηκε ετοιμοθάνατος στον κόσμο της μετάβασης των αρχαίων. Τρείς μαυροφορεμένες βασίλισσες, που θύμιζαν τις κόρες του Έσπερου, τον μετέφεραν εκεί μ’ ένα πλοίο. Στο Άβαλον, το νησί με τις μηλιές της αιώνιας νεότητος, αναμένει από τότε το κάλεσμα της επιστροφής.


Ερπετά και θηλυκές μορφές τριγυρίζουν πάντα κοντά στα μήλα της χαράς και της ζωής. Μας εμποδίζουν και μας παρενοχλούν ή με υστερόβουλη αγάπη μας προσφέρουν και μεσολαβούν. Είναι άραγε αναγκαστικοί συμμέτοχοι της επιτυχίας, αναπόφευκτο τίμημα που πρέπει να πληρωθεί ή μέρος της κατάρας που μας ακολουθεί ;

Αναζητώ κι εγώ τον αμετάβλητο χρόνο. Όμως πέρα από τις υπερβατικές αρχές και τα ορατά σύμβολα διατηρώ τις εύλογες επιφυλάξεις μου. Ανάμεσα στο καλό και το κακό, παραμένω ανήθικος αισθητιστής και βλέπω επίχρυσα μήλα στα άγουρα στήθη και στα γλυκά χείλη, στους σάρκινους καρπούς, στο γυναικείο κορμί. Προσδοκώ βέβαια, μονάχα ψεύτικη αθανασία στον πόθο και την ηδονή.




Ο κήπος των Θεών: Στην πιό διαδεδομένη εκδοχή βρισκόταν στη μακρινή Δύση, δίπλα στους στύλους που ο Τιτάνας Άτλαντας κρατούσε στους ώμους του στηρίζοντας το θόλο του ουρανού. Ο Ηρακλής έφερε τρία χρυσά μήλα στις Μυκήνες ολοκληρώνοντας τους άθλους του. Η Αθηνά τα επέστρεψε αργότερα στον κήπο των Εσπερίδων.
Οι Εσπερίδες: Κόρες της Νύχτας. Η Αίγλη, η Ερύθεια και η Εσπερέθουσα. Κόρες του Έσπερου.
Το φίδι: Ο δράκος Λάδωνας, που γέννησαν ο Φόρκυς και η Κητώ. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, γέννημα της Έχιδνας και του Τυφώνα.
Η Ίντουν: Προσωποποίηση της αναζωογόνησης της Φύσης κατά την επιστροφή της άνοιξης.
Ο χριστιανός βασιλιάς των ιπποτών: Ο βασιλιάς Αρθούρος.
Ο πίνακας: Eve and the Serpent (1997) του Chris Achilleos.

14 σχόλια:

GRIMKRIEG είπε...

ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ.
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΡΑΣΗ ΕΧΕΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΝΟΗΜΑ, ΑΛΛΑ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ ΠΙΟ "ΕΦΗΜΕΡΕΣ" ΣΧΕΣΕΙΣ...
ΕΣΥ, ΑΦΟΥ ΕΧΕΙΣ ΗΔΗ ΜΙΑ ΚΟΡΗ, ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ (= Η ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΓΗΙΝΟ ΚΟΣΜΟ).

Νεράιδα της βροχής είπε...

ένα μήλο σου προσφέρω μέσα απ' της βροχής τις στάλες. μα δεν προσφέρει καν αθανασία.μόνο μετάβαση σε τόπους ξεχασμένους. εκεί που ζουν θεριά με φλόγες για γλώσσα, κάστρα και αυτόφωτα φεγγάρια...

κόκκινο είναι. μα δεν θα σου πω τη γεύση του. για τον καθέναν είναι και διαφορετική. και σε πάει, εκεί που εσύ θες να πας κάθε φορά...

φιλιά βρόχινα...

Dormammu είπε...

Ο πίνακας θα μπορούσε να γίνει εξαιρετικό εξώφυλλο για τους Whitesnake.... :-)

Ανώνυμος είπε...

Μπορεί καποιος να μου πει που μπορω να βρω τη μουσική που ακουγεται στη σελίδα και πως λεγεται αυτο το κομματι?

Ανώνυμος είπε...

D E F E N D E R

I hear the horses' thunder down in the valley below,
I'm waiting for the angels of Avalon, waiting for the eastern glow.

The apples of the valley hold, The seeds of happiness,
The ground is rich from tender care, Repay, do not forget, no, no.
Dance in the dark of night, sing to the morning light.

HAIL...

SUN W KNIGHT είπε...

GRIEMCRIEG:
Στον κόσμο της φθοράς, μην υποτιμάς τα επίχρυσα μήλα...

Νεράιδα της βροχής:
Καλή μου, τα μήλα σου θα με λυτρώσουν...

DORMAMMU:
Συμφωνώ απόλυτα.
Ο David Coverdale ήταν άγιος της εφηβείας μας...

Ανώνυμε:
Tomaso Albinoni, Adagio...

DEFENDER:
The King will come.
Hail...

Pegasus είπε...

"Ανάμεσα στο καλό και το κακό, παραμένω ανήθικος αισθητιστής και βλέπω επίχρυσα μήλα στα άγουρα στήθη και στα γλυκά χείλη, στους σάρκινους καρπούς, στο γυναικείο κορμί."

Αδερφέ, μας ξεσήκωσες... :-)
Τα στήθη αν είναι καλο-γινομένα πειράζει;

Izolde είπε...

Δεν ξέρω ποια από τις δύο εκδοχές (προ -ή μετά- χριστιανική) θα ήθελα να κρατήσω, πάντως σίγουρα τα μήλα σχετίζονται άμεσα με τη γυναικεία μορφή.
Ίσως μια γυναίκα δεν μπορεί να σου προσφέρει μήλο πραγματικής «αθανασίας», μπορεί όμως να σε κάνει να νιώσεις θεός σ’ένα παιχνίδι πόθου και ηδονής.
Τώρα, αν αυτό το θεωρείς κατάρα, μάλλον δεν έχεις γνωρίσει την αληθινή αγάπη, αυτή που σε πάει ψηλά, που σε κάνει να δίνεις τα πάντα αδιαφορώντας για τις συνέπειες...ή έστω την αγάπη της "Νέας Ζωής" του Δάντη...

SUN W KNIGHT είπε...

Pegasus:
Αδερφέ μου, πρέπει να οργανώσουμε μιά συνάντηση επίχρυσης αθανασίας στα υπόγεια του πύργου σου...
Ας μην είναι άγουρα τα στήθη, αρκεί να είναι γλυκά τα χείλη...

Izolde:
Αχ Ιζόλδη...
Όχι μόνο εμφανίζεσαι σαν ρόδινη ψυχή του Waterhouse, αλλά έχεις διαβάσει και τη Vita Nuova...
Αν είσαι και όμορφη θεά, ίσως μπορείς εσύ να λύσεις την κατάρα, να μας γνωρίσεις την αληθινή αγάπη...

Izolde είπε...

Όμορφη σα θεά μου λέει οτι είμαι...
...και την κατάρα του πως έχω λύσει...
...και αγάπη πιο αληθινή από τη δική μου δεν έχει γνωρίσει...
...ο κύριος των λογισμών μου...
Αλλά για να γευτεί την αθανασία μέσα απ' τον έρωτα που του προσφέρω...
...έχει πρώτος παραδώσει την ψυχή του...
...σαν άλλος Λάνσελοτ υποταγμένος στη Γκουηνεβήρ του...
...προσκυνητής, κατακτητής, δούλος κι αφέντης...
Και τώρα ξέρει τι θα πεί αληθινή αγάπη...συναίσθημα βαθύ...
...η απόλαυση της σάρκας...όχημα της ψυχής...

SUN W KNIGHT είπε...

Αχ Ιζόλδη...
Επίχρυσα μήλα και παράλογες απαιτήσεις...
Τι κι αν εγώ δεν έχω ψυχή να παραδώσω... σέβομαι τους ερωτοχτυπημένους ιππότες (όχι όμως και τις κυρίες τους)...

Άτη Σολέρτη είπε...

Μ' αρέσει πολύ το blog σου!
Καλαίσθητος και παραμυθένιος ο κόσμος σου! Φιλοσοφημένος, γεμάτος αέρα μυστηρίου.
Όσο για τα μήλα... για πάντα θα αποτελούν αινίγματα της γεύσης...
Καληνύχτα!

SUN W KNIGHT είπε...

Άτη,
τα μήλα των αθανάτων είναι απαγορευμένα στους θνητούς...

Άτη Σολέρτη είπε...

Sun,
αυτό νομίζουμε!
Καλημέρες!