1/5/22

CHIVALRY

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν, πως στην πόλη Σάρας εμφανίστηκε για ύστατη φορά το Δισκοπότηρο. Οι τελευταίοι που το αντίκρισαν ήταν οι τρείς άγιοι ιππότες, ο Γκάλαχαντ, ο Πέρσιβαλ κι ο Μπόρς. Ο πιο άγιος, ο Γκάλαχαντ ξεψύχησε εκούσια αφού κοινώνησε τα πνευματικά μυστήρια. Κι έπειτα ένα ασώματο χέρι παρέλαβε το Γκράαλ μαζί με τη Λόγχη, για να τα αποσύρει στον Ουρανό.

Οι μυημένοι γνωρίζουν επίσης, πως η αναζήτηση επαναλαμβάνεται σε ατέρμονους κύκλους. Ακόμη κι αν αλλάζει ο τόπος κι ο χρόνος κι αντικαθίστανται οι εντεταλμένοι και μεταμορφώνεται ακόμη και το ίδιο το σκεύος της σωτηρίας. Βέβαια, το Άγιο Δισκοπότηρο δεν παρουσιάζεται πλέον στις τέχνες και τα βιβλία. Και στην ένατη τέχνη για ενήλικους, υπερτερεί πάντοτε η αμαρτία. Γι’ αυτό με ξάφνιασε ευχάριστα η πρόσφατη, εικονογραφημένη του επανεμφάνιση.

«An elderly widow buys what turns out to be the Holy Grail from a second-hand shop, setting her off on an epic adventure with a knight who brings her gifts of ancient relics in hope of winning the cup.»

Ο Neil Gaiman έχει επανειλημμένα αποδείξει ως συγγραφέας την ικανότητά του να καλλιεργεί την Ευρωπαϊκή μυθολογία, συμπεριλαμβανομένης της χριστιανικής της κατάληξης. Και το διήγημα Chivalry δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα της ξεχωριστής λογοτεχνίας του. Ευρηματική και ιερόσυλη η απόκτηση με χρήματα του Δισκοπότηρου από μια γηραιά κυρία στον σύγχρονο κόσμο. Και επαρκώς δικαιολογημένη η ανταλλαγή του με τα μοναδικά δώρα που της προσφέρει ο Γκάλαχαντ, άρτι αφιχθείς στην πραγματικότητα από την μεσαιωνική φαντασία. Η συμπαθητική γερόντισα αποδέχεται ως καθωσπρέπει τη Φιλοσοφική Λίθο κι ένα Ωόν του Φοίνικα, ενώ απορρίπτει ως ανάρμοστα το Σπαθί του Sigurd κι ένα Μήλο των Εσπερίδων! Και κάπως έτσι ολοκληρώνεται αυτό το άγνωστο έως σήμερα κεφάλαιο στην ιστορία της Αναζήτησης του Δισκοπότηρου.

Η Colleen Doran είναι δηλωμένη αναγνώστρια και θαυμάστρια των θρύλων του Αρθουριανού κύκλου, και ενήμερη από χρόνια για το σύντομο κείμενο του Gaiman, που από τότε που το πρωτοδιάβασε, ήθελε διακαώς να απεικονίσει. Η Doran καταφέρνει μια αντάξια διασκευή, με ισορροπημένες ζωγραφικές συνθέσεις, έμπνευσμένες τόσο από τα εικονογραφημένα μεσαιωνικά χειρόγραφα και τους ονειροπόλους ιππότες των Προραφαηλιτών, όσο και από τις φυσιολατρικές ακουαρέλες των παιδικών ιστοριών της Beatrix Potter. Και είναι αξιοπρόσεχτο το επίτευγμά της, να κατορθώνει να διατηρεί το ανάλαφρο και μάλλον κωμικό ύφος της ιστορίας του Gaiman, παρά την μελαγχολική κληρονομιά του αισθητισμού που την διακρίνει.

Η ανάγνωση του Chivalry με ψυχαγώγησε, αλλά επίσης μου υπενθύμισε αρχαίες οφειλές στον Διάβολο και στον Θάνατο. Κι έτσι, περιγελώντας την θλιβερή μου κατάπτωση, ξεσκόνισα το δικό μου πήλινο δισκοπότηρο. Αυτό που βρίσκεται μόνιμα σε συγκεκριμένη θέση στο γραφείο μου, απέριττο ώστε να περνά απαρατήρητο, αλλά προσεκτικά τοποθετημένο εμπρός από το κάδρο με τον αφοσιωμένο Ritter του Ντύρερ. 

Ως υπόμνηση για το ανέφικτο Χρίσμα και για την ανυπόστατη Ιπποσύνη.

 

 



 

Chivalry: Story of Neil Gaiman. Adaptation and Art of Colleen Doran.

An elderly widow...: Από το ενημερωτικό σημείωμα στο οπισθόφυλλο της προσεγμένης έκδοσης του κόμικ.

Ουράνια Ιπποσύνη: War Flag (04/02/2008)

Εγκόσμια Ιπποσύνη: War Flag (24/04/2008)

8/3/22

Rus’

Με το όνομα Rus’ ονόμαζαν οι Σλάβοι τους Σουηδούς που συνάντησαν κατά την εξάπλωσή τους στη νότια πλευρά του Φιννικού κόλπου. Η λέξη σχηματίστηκε στη γλώσσα τους από την μετατροπή του ονόματος Ruotsi με το οποίο αποκαλούσαν τα φιννικά φύλα τους Σκανδιναβούς. Οι Rus’, οι Ρως των βυζαντινών πηγών, εμφανίζονται τον 9ο αιώνα στον ιστορικό χώρο και είναι Βίκινγκς επικυρίαρχοι των ανατολικών Σλάβων. Αυτοί οι Σλάβοι της Ανατολικής Ευρώπης εγκαταστάθηκαν σταδιακά στη μεγάλη ρωσική πεδιάδα μέχρι τα Ουράλια όρη, και αποτελούν τους κοινούς προγόνους των Μεγαλορώσων (σημερινών Ρώσων), των Λευκορώσων και των Μικρορώσων (σημερινών Ουκρανών).

Στο δεύτερο ήμισυ του 9ου αιώνα, στις εκβολές των ρωσικών ποταμών στη Βαλτική θάλασσα, δημιουργείται το πρώτο πολιτικό μόρφωμα των ανατολικών Σλάβων, υπό την ηγεσία μιας πολεμικής σκανδιναβικής ελίτ με αρχηγό τον θρυλικό Rurik. Πριν το τέλος του ίδιου αιώνα, ο επίσης Σκανδιναβός Helgi εγκαθίσταται στην οχυρωμένη τοποθεσία του Κιέβου, μεταφέροντας από τον Βορρά το κέντρο της εξουσίας και θεμελιώνοντας το πρώτο, ιστορικό ρωσικό κράτος. Λίγο αργότερα, το έτος 988 σηματοδοτεί τον εκχριστιανισμό των Ρώσων και του εκσλαβισμένου πλέον ηγεμόνα τους Βλαδίμηρου από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το κοσμοϊστορικό γεγονός του προσηλυτισμού τους στο χριστιανικό δόγμα λαμβάνει χώρα στο Κιεβικό κράτος.

Δεν χρειάζεται παραπέρα εμβάθυνση στην ιστορία του ρωσικού λαού για κάποιον που διαθέτει στοιχειώδη κριτική ικανότητα, για να κατανοήσει τον θυμό και την επιθετική διάθεση του σύγχρονου Βλαδίμηρου. Ιδίως αν προσθέσουμε στην ιστορική μνήμη των πολλαπλών αντιπαραθέσεων με τους Δυτικούς, τους προφανείς γεωπολιτικούς λόγους, τα απόνερα της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης, και τον απόηχο του Πανσλαβισμού και της θεωρίας της Τρίτης Ρώμης ως επίσημου θεματοφύλακα της ορθής πίστης επί γης.

Η εμφύλια σύρραξη ανάμεσα στους Μικρορώσους και στους μεγαλύτερους αδελφούς τους Μεγαλορώσους, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς επηρεάζει ποικιλοτρόπως κι όχι μόνον οικονομικά, την καθεστωτική τάξη του σύγχρονου κόσμου. Άρματα μάχης, αντιαρματικά όπλα και σκληροκόκκαλοι πολεμιστές των αλληλοσπαρασόμενων Ανατολικών Σλάβων, προκαλούν θλιβερές συγκρίσεις με τους δικούς μας πλαδαρούς και εύκαμπτους τραβεστί, που έχουν εδώ και δεκαετίες απολέσει την αρρενωπή σημασία του αυτοσεβασμού, του εγωισμού, της ευθύτητας και της μετωπικής σύγκρουσης. Ο Ρώσος ηγεμόνας, αν μη τι άλλο, είναι εκφραστής της ενεργητικής Πατριαρχίας που στην παρηκμασμένη δική μας Ευρώπη έχει συκοφαντηθεί βάναυσα από τους γέρους, τους αρρώστους, τις γυναίκες, και τους γυναικωτούς που την κυβερνούν.

Γιατί δεν υπάρχει Αρετή δίχως Ανδρεία, η ισχύς δημιουργεί το δίκαιο, κι ο πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς... 

Οι Ρώσοι είναι φυλετικά και πολιτιστικά αναπόσπαστο τμήμα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού και μακροπρόθεσμα θα πρέπει ισότιμα να ενσωματωθούν στην μελλοντική, Αυτοκρατορική Ένωση των ευρωπαϊκών εθνών.

Σε τελευταία ανάλυση, Δυτικοί ή Ανατολικοί, οι αδελφοί μας Ευρωπαίοι δεν πρέπει να ξεχνούν πως είναι οι φτερωτές Νίκες των Ελλήνων που στέκονται Αρχάγγελοι φρουροί στο κατώφλι του Παραδείσου.              

 

 

 

 

 

 

Οι πίνακες: Varygi και Threshold of Paradise, του Ρώσου ζωγράφου Viktor Vasnetsov (1848-1926).                           

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Και όχι μόνον.

Η φωτογραφία: Η Ουκρανή καλλονή Villa, από τον Ουκρανό φωτογράφο Sergey Goncharov (Natural Beauties, Eolake Stobblehouse, 2007).


8/1/22

ΝΗΠΕΝΘΕΣ

Υγειονομική τρομοκρατία, υποχρεωτικοί εμβολιασμοί, περιορισμός των θεμελιωδών  ελευθεριών. Επιβολή αυταρχικών μέτρων στο σύνολο του πληθυσμού για την υποτιθέμενη προστασία από έναν ιό με στατιστικά αποδεδειγμένο ελάχιστο ποσοστό θνησιμότητας σε ανθρώπους γέρους και με βαριά υποκείμενα νοσήματα. Η δυστοπία που με την πρόφαση της πανδημίας, εφαρμόζεται σήμερα στη Δύση, οφείλεται σε έναν συνδυασμό πολλών αρνητικών παραγόντων. Όμως υπάρχει κάτι βαθιά σάπιο στα ηθικά θεμέλια του κόσμου μας, πέρα από την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, πέρα από τις απολυταρχικές προθέσεις της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας, πέρα από τις εξωφρενικές θεωρίες συνομωσίας.

Ο στυγερός φόβος του θανάτου που διαπερνά τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες έχει τις ρίζες του στην αργόσυρτη αποσύνθεση που συνοδεύει την ντελικάτη γήρανση των μαλθακών ανθρώπων.                  

Ο προηγούμενος αιώνας στιγματίστηκε από δύο παγκόσμιους πολέμους, που ήταν κυρίως ενδοφυλετικοί πόλεμοι της λευκής φυλής. Τρομερές εμφύλιες συγκρούσεις, που μέσα σε λίγα μόνον χρόνια εξόντωσαν εκατομμύρια νέων ανδρών, στον ανθό της ηλικίας τους. Η Ευρώπη όχι μόνον ξεκληρίστικε, αλλά επίσης βρέθηκε στην κατοχή των χαοτικών δυνάμεων που νίκησαν στα πεδία των μαχών. Ένας βδελυρός Δράκος ήπιε το αίμα της, ρούφηξε την ψυχή της, κι έκαψε τον ορίζοντα των ιδεών. Δίχως το ζωογόνο αίμα των χαμένων νεαρών αρρένων και υπό την τοξική επήρεια της ισοπεδωτικής ιδεολογίας των επικυρίαρχων, η Ευρώπη γέρασε και ταυτόχρονα εκθηλύνθηκε, απότομα και δραματικά.

Όσοι ανδρώθηκαν μετά τον δεύτερο μεγάλο πόλεμο δεν απέφυγαν το χειρότερο σενάριο εκφυλισμού: έναν συνδυασμό φιλειρηνικής αφασίας, πλασματικής αύξησης του προσδόκιμου ζωής και ταυτόχρονης ελαχιστοποίησης των γεννήσεων. Το επαίσχυντο αποτέλεσμα έγινε γρήγορα εμφανές στην δημογραφική επιδείνωση, στην γιγάντωση των φεμινιστικών και ομοφυλοφιλικών κινημάτων, στην επικράτηση της πολιτικής ορθότητας, στην γεροντική μαλάκυνση που διέβρωσε ακόμη και τις νεότερες γενιές. 

Κι έπειτα ήρθε ο κορωνοϊός. Η επέλασή του λειτούργησε ως Νέμεση των γερόντων και των ασθενικών. Κι ο πανικός των γερόντων και των ασθενικών έγινε κατευθείαν καθολικός φόβος που σάρωσε ολόκληρη τη κοινωνία και κατέλυσε τους πυλώνες της ελευθερίας και του ορθολογισμού. Και φανέρωσε ολοκάθαρα τις ολέθριες συνέπειες της μειωμένης γονιμότητας, που τελικά θα μας αφανίσει.

Πόσο άραγε νοσηρή και παρηκμασμένη μπορεί να είναι μια ανθρώπινη κοινότητα, που περιορίζει και τιμωρεί τους νέους και τους υγιείς ώστε να διασώσει όσους αξιολύπητους τεχνητά επιμηκύνουν τη ζωή τους με φάρμακα και μηχανήματα. Φιλάσθενοι κι εκθηλυσμένοι, άρρωστοι στο μυαλό και στο σώμα, και προπαντός γέροι κι εκφυλισμένοι, οδηγούν τυφλά τον πένθιμο χορό του τέλους του Δυτικού Πολιτισμού.

Δεν είναι βέβαια όλοι οι γέροι ίδιοι. Δεν ήταν στο παρελθόν, κι ούτε θα είναι στο μέλλον. Η γερουσία στην αρχαία Σπάρτη εκτελούσε ανώτατες κυβερνητικές και δικαστικές λειτουργίες. Την επάνδρωναν είκοσι οχτώ γέροντες, που έπρεπε να είναι πάνω από τα εξήντα, δεν λογοδοτούσαν σε κανέναν και ασκούσαν το αξίωμά τους εφ’ όρου ζωής. Αφού όμως είχαν ήδη προσφέρει στρατιωτική υπηρεσία σαράντα χρόνων και είχαν όλοι τους ξεχωρίσει στην αμείλικτη διαλογή της πρώτης γραμμής.

Αντίστοιχα, στο περίφημο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας Old Mans War του John Scalzi, οι θαρραλέοι εβδομηνταπεντάχρονοι έχουν μια δεύτερη ευκαιρία να ξαναγίνουν νέοι, να στρατολογηθούν και να πολεμήσουν σε έναν διαστρικό πόλεμο εναντίον εξωγήινων εχθρών. Γιατί το σύμπαν δεν πρόκειται να κατακτηθεί από έναν στρατό ραμολιμέντων, όπως ειρωνεύεται  ένας από τους εθελοντές.

Σε αντιδιαστολή με το ιστορικό προηγούμενο των Σπαρτιατών ή με το φουτουριστικό ενδεχόμενο των διαστημικών πολεμιστών του Scalzi, οι καλοζωισμένοι υπέργηροι της σύγχρονης Δύσης εκλιπαρούν για λίγα παραπάνω χρόνια ανίας. 

Μια ρωμαλέα κοινωνία οφείλει να περιθάλπτει και να προστατεύει τα αδύναμα μέλη της, τους αρρώστους, τους ανάπηρους, τους ανήμπορους και τους γέρους. Με κανέναν τρόπο δεν πρέπει όμως να οριοθετεί την εξέλιξή της ή να καθοδηγείται από την απόγνωση για την αναπόφευκτη μοίρα των αδυνάτων. Μόνον η νεότητα και η δύναμη, η επιθετική διάθεση για σύγκρουση και η αποφασιστική θέληση για υπέρβαση, γεννούν το Πνεύμα που δημιουργεί τους αληθινούς Πολιτισμούς.

Στις σκοτεινές μέρες μας, όσα γράφω ίσως φαίνονται σε κάποιους παράτερα κι εξωφρενικά. Όμως δεν απευθύνομαι στους ανόητους και τους ανάξιους. Ούτε στους ναρκωμένους και τους ψυχασθενείς.

Είναι πολύ πιθανόν πως ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός τελικά θα αυτοκτονήσει, πίνοντας μέχρι και την τελευταία γουλιά το ανάμεικτο δηλητήριο του δημογραφικού εκφυλισμού και της μαζικής αντικατάστασης των γηγενών από τους αλλογενείς μετανάστες. Ωστόσο, δεν χάνω την ελπίδα κάποιας απρόσμενης ανατροπής στο απώτερο μέλλον. Ίσως στο τελευταίο σκαλί στου κακού τη σκάλα, εγερθεί στα μύχια του συλλογικού μας ασυνείδητου, το μυθικό αρχέτυπο του Ήρωα Λυτρωτή.

Θα ήθελα τότε να είμαι εκεί, έστω και σαν καταραμένος γέρος. Να προϋπαντήσω την σκληροπυρηνική αριστοκρατία των Δρακοφονιάδων, που θα αναγεννήσει τη Φυλή, τον Ουρανό, τη Γη, και κυρίως, την φοβερή Ψυχή των Πατέρων μας.

 

                                                                               

                                                                             

Η Εικόνα: Saint George and the Dragon. Medal by Arno Breker. The Future is Today.

ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΙΟΙ: War Flag, Απρίλιος 2020.

20/12/21

Η ΕΚΘΕΣΗ

Το περιβόλι βρισκόταν σχεδόν απέναντι από το σπίτι του παππού, από την άλλη πλευρά του δρόμου. Σήμερα, στη θέση του υψώνεται μια πολυκατοικία. Ο συνταξιούχος παππούς μου καλλιεργούσε εκεί διάφορα ζαρζαβατικά, περνώντας την ώρα του όταν δεν έπαιζε τάβλι στο μικρό καφενείο λίγο πιο κάτω. Το καφενείο υπάρχει ακόμη, το επισκέπτομαι πάντοτε τέτοιες γιορτινές μέρες ανακαλώντας το παρελθόν.

Στο περιβόλι έπαιζα κι εγώ κάποιες φορές, δέκα χρονών πιτσιρίκος από τη επαρχία, που περνούσα τα Χριστούγεννα με τη γιαγιά και τον παππού στην Αθήνα. Τον δάσκαλο παππού, που δεν με άφηνε σε ησυχία με την καθημερινή εκγύμναση αριθμητικής και έκθεσης, τα μόνα μαθήματα που θεωρούσε σημαντικά. Βεβαίως, δεν μου άρεσε το υποχρεωτικό φροντιστήριο στο διάστημα των διακοπών. Όταν δεν είχα σχολικές υποχρεώσεις το ενδιαφέρον μου μονοπωλούσαν τα κόμικς, τα παιχνίδια και οι φανταστικές ιστορίες: οι Ινδιάνοι, τα Υποβρύχια, τα Διαστημόπλοια, οι Ιππότες και οι Πειρατές.

Μια μέρα που τριγυρνούσα κακόκεφος στο περιβόλι υπό την επήρεια της ίδιας σκανδαλιάρικης διάθεσης που έκανε μυθιστορηματικό ήρωα τον Τομ Σόγερ, βρήκα μια δωδεκάδα φρέσκα αβγά, αφημένα ανάμεσα στα κλαδιά ενός θάμνου. Τα περιεργάστηκα, τα καθάρισα, τα μέτρησα, και αποφάσισα να τα κρύψω σε κάποιο άλλο σημείο του κήπου. Για την ακρίβεια, τα έθαψα τυλιγμένα σε φύλλα για να μη σπάσουν, και συνέχισα αμέριμνος την εξερεύνησή μου ψάχνοντας τους ανύπαρκτους φίλους μου, Ινδιάνους και Πειρατές.


«Τι θα γινόταν αν έφευγε και πήγαινε πολύ μακριά , σε άγνωστες χώρες, πέρα από τις θάλασσες, και δεν ξαναγύριζε πίσω ποτέ;

… Όχι, θα γινόταν πολεμιστής και θα γυρνούσε μετά από πολλά πολλά χρόνια δοξασμένος και μπαρουτοκαπνισμένος. Ή μάλλον όχι. Θα πήγαινε με τους Ινδιάνους να κυνηγήσει άγρια βουβάλια...

... Αλλά όχι, υπήρχε κάτι ακόμα πιό μεγαλειώδες. Θα γινόταν πειρατής! Αυτό ήταν! Τώρα το μέλλον του απλωνόταν ολοκάθαρο μπροστά του, αστράφτοντας με απερίγραπτη λαμπρότητα.»

Αργότερα, λίγο πριν την επιστροφή στο σπίτι για το μεσημεριανό φαγητό, παρακολούθησα αδιάφορος τον παππού να ψάχνει τον θάμνο με έκδηλη απορία. Υποψιάστηκε τι είχε συμβεί, αλλά δεν έκανε καμία αναφορά στο γεγονός της εξαφάνισης. Ούτε καν με ρώτησε κατά τη διάρκεια του φαγητού. Αντιθέτως, το ίδιο απόγευμα, την ώρα της έκθεσης, το θέμα που μου δόθηκε προς ανάπτυξη ήταν κατευθείαν και ερωτηματικά αποκαλυπτικό: «Τι Έκανα στον Κήπο τα Αυγά»...

Στην έκθεση περιέγραψα γραπτώς και με κάθε λεπτομέρεια τον τρόπο, τον τόπο, τις συνθήκες, ακόμη και το κίνητρο της πράξης μου, κι ο ευχαριστημένος δάσκαλος παππούς μου με βαθμολόγησε με άριστα. Κι έπειτα μου ζήτησε να αποδείξω τα γραφόμενά μου, να ξεθάψω και να επιστρέψω πάραυτα τα αυγά.

Τα χρόνια πέρασαν δίχως να κατάφερω να αποδράσω σε άγνωστους και ονειρικούς χωροχρόνους. Δεν δοξάστηκα πολεμικά, δεν πήγα στους Ινδιάνους, δεν έγινα ούτε Πειρατής. Έγραψα όμως πολλές εκθέσεις, κι έμαθα να εκθέτω με το δικό μου ύφος τις αποκλίνουσες ιδέες μου.

Και ποτέ δεν ξέχασα εκείνο το συγκεκριμένο θέμα, που μου δίδαξε έναν άλλο, διφορούμενο, έμμεσο και ταυτόχρονα άμεσο τρόπο για την ανθρώπινη συμπεριφορά, την επικοινωνία, και την εκπαίδευση.

 

 

 


Η εικόνα: The Wind in the Willows, του Αμερικανού ζωγράφου Arthur Suydam.

Το ενδιάμεσο κείμενο: Από το όγδοο κεφάλαιο των Περιπετειών του Τομ Σόγερ, του Μάρκ Τουέιν.

Φίλοι κι αδερφοί: Χρόνια Πολλά! Καλή Χρονιά!

15/11/21

ΤΟ ΓΚΕΜΙ ΤΟΥ ΜΥΘΙΚΟΥ ΠΗΓΑΣΟΥ

Η Σικελιανή ποίηση εντάσσεται στο ευρύτερο Νιτσεϊκό σύμπαν της φιλοσοφικής αναζήτησης του αυθεντικού νοήματος του Ανθρωπισμού και του Υπερανθρώπου. Και χαρακτηρίζεται από οραματικό λυρισμό, υψιπετή έξαρση και μυστικισμό, ηρωική αυτοκατάφαση, ατέρμονο πόθο για μια ανώτερη τάξη πραγμάτων, επική διάθεση σύγκρουσης με την ασύμμετρη γιγάντωση της Λογοκρατίας και τις αρνητικές δυνάμεις της ηθικής εξαχρείωσης του Πολιτισμού μας.

Στον Ακροκόρινθο, πανάρχαια επικράτεια του Ήλιου, προσπαθεί να χαλιναγωγήσει την χειμαρρώδη έμπνευσή του ο διανοούμενος ποιητής. Παγανιστής και αρχαιολάτρης, μύστης και πανθεϊστής. Στο επερχόμενο λυκόφως, παραμερίζει την τραγική του εξάρτηση από το θολό «Κοσμικό Μυστήριο της παρθενικής και μητρικής θηλύτητας» για να συναντήσει την Απολλώνεια διαύγεια και τον αρχαίο ηλιακό ήρωα Βελλεροφόντη.

« Στὸν Ἀκροκόρινθο ἔπεφτεν ἡ δύση
πυρώνοντας τὸ βράχο. Κ' εὐωδάτη
φυκιοῦ πνοή, ἀπ' τὸ πέλαο, εἶχε ἀρχίσει
νὰ μεθᾶ τὸ λιγνὸ βαρβάτο μου ἄτι...

Ἀφροὶ στὸ χαλινάρι· κι ἀπ' τὸ μάτι
τ' ἀσπράδι ὅλο φαινόταν· καὶ νὰ λύσει
τὴ φούχτα μου, ἀπ' τὰ γκέμια του γεμάτη,
πάλευε πρὸς τὰ πλάτη νὰ χιμήσει...

Ἤτανε ἡ ὥρα; Ἦταν τὰ πλήθια μύρα;
Ἦταν βαθιὰ τοῦ πέλαγου ἡ ἁρμύρα;
ἡ ἀναπνοὴ ἡ ἀπόμακρη τοῦ δάσου;

Ἄ! λίγο ἀκόμα ἄν κράταε τὸ μελτέμι,
ἤξερα ἐγὼ πῶς σφίγγεται τὸ γκέμι
καὶ τὰ πλευρὰ τοῦ μυθικοῦ Πηγάσου! »

Από τον Ακροκόρινθο ξεκίνησε ο Βελλεροφόντης καβάλα στο φτερωτό του άλογο, για να διασχίσει την πύλη των Ουρανών. Έχοντας ήδη εξοντώσει το τρικέφαλο τέρας, έχοντας νικήσει τους βαρβάρους, έχοντας υποτάξει τα ανήμερα θηλυκά. Ο υπεράνθρωπος ήρωας επιδίωξε παρά την θνητή του φύση, να γνωρίσει ακάλεστος την απαγορευμένη κατοικία των Θεών. Κι ο Πήγασος τον πρόδωσε, τον τίναξε από πάνω του, τον γκρέμισε πίσω στη γη, για να ανέβει εκείνος μόνος του στον Όλυμπο, να γίνει φύλακας των κεραυνών.  

Ο εκπεσών Βελλεροφόντης εξακολουθεί από τότε, με σαλεμένα φρένα να τριγυρίζει στο Αλήιον πεδίον, αναπολώντας τους υπέροχους άθλους του. Νοσταλγεί τη Χίμαιρα, τους Σολύμους, τις Αμαζόνες. Και με ανένδοτη ισχυρογνωμοσύνη επιμένει να αμφιβάλλει για την ύπαρξη των Θεών που δεν γνώρισε. 

Οι απόψεις για τον Βελλεροφόντη διίστανται. Οι ευσεβείς τον χαρακτηρίζουν αλαζόνα και υβριστή. Οι μυθολόγοι του προσάπτουν ξενική καταγωγή. Εμείς τον τιμούμε ως μέγα λυτρωτή.

Ας προσέχουν ο Ήρωας κι ο Ποιητής... Το ατίθασο φτερωτό άλογο είναι άτι πολεμικό, ίππος των Μουσών, αλλά και γόνος των Θεών... 

Με την ακατάλυτη Δύναμη της Θέλησης, να κρατούν σφιχτά το γκέμι του μυθικού Πηγάσου!

 

 

 

 

 

Το ποίημα: ΣΤΟΝ ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟ. Σονέτο από τον Λυρικό Βίο του Άγγελου Σικελιανού.

Οι φωτογραφίες: Το μελανοδοχείο και η πέννα του ποιητή. Ο ίδιος ο ποιητής. Σκηνή από τις Δελφικές Εορτές. Από την πρόσφατη επίσκεψή μου στο Μουσείο Άγγελου Σικελιανού - το σπίτι που γεννήθηκε στη Λευκάδα.

Ο Πήγασος: Γιός του Ποσειδώνα και της Μέδουσας. Ξεπήδησε από τον κομμένο λαιμό της θνητής Γοργόνας, όταν την αποκεφάλισε ο Περσέας.

Goddess Unveiled: War Flag 01.04.2012.

20/8/21

HEAVY METAL UNBOUND

«Το Heavy Metal είναι συντηρητικό με έναν εντελώς δικό του τρόπο, κρατάει πεισματικά τις παραδόσεις του και εκφράζει μια άλλη, δυσπρόσιτη επαναστατική διάθεση: αυτήν της επανόδου εκπεσμένων ιδανικών που μόνον αυτό βιώνει...»                    

«Η elite του Heavy Metal εκφράζει την ανωτερότητα των ανδρικών συναισθημάτων και η εξευγενισμένη του μορφή αποπνέει λυρικότητα και ρομαντισμό σε μια εποχή που ο κομπλεξισμός των γυναικείων κινημάτων έχει στραμένα τα μάτια στην επαναφορά μητριαρχικών κοινωνικών μορφών...»

«Το Heavy Metal κρύβει μια εσωτερική φυλετική ψυχή που είναι αναπόσπαστο μέρος του κι αυτό σημαίνει πως είναι μια μουσική από λευκούς για λευκούς...»

«Το Heavy Metal σήμερα, είναι η μοναδική πραγματικά Ευρωπαϊκή μουσική που ακούγεται από μεγάλα στρώματα της σύγχρονης νεολαίας. Υπάρχουν κι άλλα μουσικά είδη με λευκό ακροατήριο, όμως δεν μεταφέρουν στη βασική τους μουσική και στιχουργική φόρμα τα μηνύματα που αποτελούν τον θεμελιώδη χαρακτήρα του Metal και του προσδίδουν τον χαρακτηρισμό της αυθεντικά λευκής μουσικής...»

«Το Heavy Metal, ήδη καταφύγιο των τελευταίων ρομαντικών, περνάει την νεολαιίστικη, ευρωπαϊκή μουσική αντίληψη και όχι μόνο, στην δεκαετία του’90. Αφομοιώνοντας την κλασική παράδοση, αποτελεί τον μουσικό και μέχρι κάποιο σημείο, ιδεολογικό σύνδεσμο, χιλιάδων λευκών νεαρών σε όλο τον κόσμο...»

Τον Αύγουστο του 1988 δημοσιεύτηκε ένα ιδιαίτερο άρθρο (Μύθοι και Πραγματικότητα) στο περιοδικό ΜΗ&ΗΜ, που οριοθέτησε το Heavy Metal σαν μουσικό ιδίωμα και σαν φορέα αντιδραστικών ιδεών. Γιορτάζοντας τότε την έπαρση των 22 του χρόνων, ο ΧwΠ αποκάλυψε και υπερασπίστηκε σε λίγες αδρές γραμμές τα δομικά συστατικά του σκληρού ροκ που πολλοί υποψιάζονταν αλλά κανείς δεν τολμούσε απροκάλυπτα να αποδεχτεί.

Τον Ιούνιο του επόμενου έτους, το μανιφέστο συμπληρώθηκε με μια ιστορική αναδρομή (Αναζητώντας το Μύθο), που ξεκινούσε από το Λυκόφως των Θεών, τον Ρίχαρντ Βάγκνερ και τον Νικολό Παγκανίνι, και διέτρεχε τα είκοσι χρόνια ώσμωσης του σκληρού ήχου με την κλασική μουσική για να καταλήξει στην λειτουργία του Heavy Metal ως οικουμενικoύ συνδέσμου των απανταχού λευκών νεαρών.

Εφηβικός εγωισμός και ανδροπρέπεια, ηρωική φαντασία και μυθολογία, φαλλοκρατία και φυλετική συνείδηση... Τα γραπτά κείμενα αποτελούν τεκμήρια της εποχής τους. Σε κάποιους από εμάς θυμίζουν την χαμένη μας νεότητα. Και η νεότητα είναι πάντοτε ιερή.

 

 

 

 

Μύθοι και Πραγματικότητα: METAL HAMMER & HEAVY METAL τεύχος 44, Αύγουστος 1988. Το εντυπωσιακό σκίτσο που συνόδευε το κείμενο, είναι έργο του «καλλιτέχνη» της παρέας εκείνης της περιόδου, Ηλία Γούλα.

Αναζητώντας το Μύθο: MH & HM τεύχος 54, Ιούνιος 1989.        

Η Αθάνατη Φλόγα (του Επικού Heavy Metal): War Flag, Ιούλιος 2019.




                                                                                


6/6/21

WAR IN HEAVEN

 «Μες στη βαθιά και διάφανη ύπαρξή της

Η άγια η Λάμψη, ξέχυνε τρεις γύρους,

Ολόιδιους και τους τρεις, τριών χρωμάτων.

Από τον έναν αντιλάμπιζε ο άλλος,

Ως Ίριδα με Ίριδα, κι ο τρίτος

Πυρόφλογος, κι όλοι ανασαίναν ίδια.»

Και ιδού, μπροστά στον Εμπυραίο φτάνει ο Πολέμαρχος, ο Καταστροφέας των σκοτεινών Χερουβείμ, διασχίζοντας μόνον με τη δύναμη της μουσικής του τον Τέταρτο, τον Πέμπτο, τον Ένατο Ουρανό.

Και ιδού, παρατάσσονται γύρω από τον αστραφτερό σταυρό τα σεραφικά τάγματα με τα λευκά σώματα και τα χρυσαφένια φτερά, ώστε κι ο ίδιος να λάβει τη θέση του στην ιερή φρουρά της διάπυρης σφαίρας.

Και ιδού, τον υποδέχεται με γυμνό ξίφος στην Ουράνια Ιπποσύνη ο Πρίγκιπας του Φωτός, ο ζυγιστής των ψυχών, ο σφαγέας του Δράκοντα, ο απελευθερωτής των πιστών, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ.

Σε αποχαιρετώ πνευματικέ αδερφέ μου στον Έμπυρο Ουρανό. Καταδικασμένος εδώ ακόμη εγώ, στον ασάλευτο κόσμο κάτω από το Φεγγάρι, που γύρω του τα εννέα τάγματα των Αγγέλων αέναα περιστρέφουν τους άνισους ουρανούς.

Λίγος ο χρόνος που περάσαμε μαζί, αλλά αρκετός για να μπορούμε να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον όταν ξανά θα συναντηθούμε στην άφθαρτη στρατιά της έσχατης εποχής.

Τότε, στον παγκόσμιο κόμβο μπροστά στην κίτρινη καρδιά του φωτεινού ρόδου, θα παρελάσουν οι αυστηροί πρόμαχοι της διάστερης Σταυροφορίας. Με ζώσες φλόγες στα λάβαρα και στα σπαθιά. Ανυπόμονοι για την ύστατη έφοδο των ουρανών. Δίχως φρούρια, δίχως τείχη και κάστρα. Ορκισμένοι μόνον στο φοβερό όνομα του αληθινού Ήλιου, που σβήνει όλα τα άστρα...

 

 



 

Destroyer: Billy J. Tsamis (13/03/1961 - 13/05/2021). Δημιουργός, αρχηγός, συνθέτης, κιθαρίστας των WARLORD και των LORDIAN GUARD. Διανοούμενος, χριστιανός θεολόγος, φρουρός του Κυρίου. Ελληνοαμερικανός δεύτερης γενιάς. Θρύλος του επικού και λυρικού Heavy Metal.

Η εικόνα: Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Από το κεντρικό τμήμα του δεξιού πάνελ του δίπτυχου έργου The Crucifixion, The Last Judgment (1426), του Jan Van Eyck. Μέρος του πάνελ αποτελεί το εξώφυλλο του Sinners in the Hands of an Angry God (1997), δεύτερου άλμπουμ των Lordian Guard

Οι στίχοι: Από το Άσμα ΧΧΧΙΙΙ του Παραδείσου (Dante Alighieri, La Divina Commedia, σε μετάφραση Γ. Κότσιρα). 

Τα άστρα: Στο τέλος της Κόλασης, του Καθαρτηρίου και του Παραδείσου.

Knights and Troubadours: War Flag - Μay 2013

Η τελευταία μας συνάντηση: Ο Πολέμαρχος με τίμησε προσκαλώντας με να παρευρεθώ στην πρόβα των Warlord, την προηγούμενη ημέρα της συναυλείας στην Αθήνα, τον Ιούλιο του 2014. Το Σάββατο (05.07.2014), μαζί με τον μικρό μου αδερφό, παλαιό αλληλογράφο και φίλο του William, βρεθήκαμε σε ένα πρόχειρο στούντιο κάπου στην Ηλιούπολη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την συγκεκριμένη εκτέλεση του War in Heaven, με τον Bill να κιθαρωδεί τρία μέτρα απέναντί μου, μπροστά από τα τύμπανα του Zonder, και τους απορημένους μουσικούς της μπάντας, να τον συνοδεύουν διερωτώμενοι ποιοί ήμασταν.