8/3/26

SECRET OF STEEL

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, σε μια εποχή που ακόμη έψαχνα τι να καταργήσω από το παρελθόν και τι να θεμελιώσω για το μέλλον, οι Manowar διασταυρώθηκαν ιδανικά στο μονοπάτι μου με τον Φιλόσοφο με το σφυρί. Η μαγεία της μουσικής που καταλύει τα όρια του λόγου, συνάντησε τον ανατρεπτικό στοχασμό που τα διευρύνει, και η επική σύνθεση που προέκυψε, ενεργοποίησε τα αρχέτυπα των αρχαίων Θεών.

Στην κορυφή του βουνού, μέσα στο σκοτεινό δάσος, εκεί όπου ρέει το ποτάμι από ατσάλι και το χιόνι είναι πάντοτε λευκό, άκουσα για πρώτη φορά τον προφήτη του αριστοκρατικού ριζοσπαστισμού. Πάνω στο χρυσό του άρμα, ο ανώνυμος για τους άλλους σοφός είχε για μένα όνομα γνωστό. Και δίδασκε την ανάγκη υπέρβασης των φυσικών, ηθικών και πνευματικών δυνατοτήτων της ανθρωπότητας με σκοπό την εξέλιξη ενός ανώτερου τύπου ανθρώπινου όντος.

Ο προφήτης για όλους και για κανέναν μου αποκάλυψε το Μυστικό του Ατσαλιού στην απόλυτη κατάφαση της δύναμης της αυθεντικής ζωής. Εναντίον κάθε εσχατολογικής θεολογίας, απάνθρωπης θεοκρατίας και μεταθανάτιας μεταφυσικής.


Atop the mountain, where the river of steel flows
Black is the forest, white was the snow.
There as children, how could children know?
One without a name or number soon would show.
There stood he, on his chariot made of gold
He did reveal the trinity of secrets old.
A scepter of iron could mercy bring,
A shield of gold, the Creator and king,
And the great sword of steel.
Sons of destiny shall wield.

Hear Wisdom’s voice.
Rise, know the strength that you feel.
Hold in your heart but never reveal.
You were called by the Gods, their powers to wield.
    Guard well the secret of steel.     
And the great sword of steel.

Πολύ αργότερα, μεγαλώνοντας, θα αμφέβαλα για την ικανότητά μου να κατανοήσω με πληρότητα την αλήθεια, θα άρχιζα να αυτοσαρκάζομαι και να αισθάνομαι λιγότερο σίγουρος για την υποτιθέμενη ανωτερότητα των δογμάτων της αδιάλλακτης προσωπικής μου ρητορικής. Όχι όμως τότε, στα είκοσί μου χρόνια, που έμοιαζα με το ψηλό δέντρο της παραβολής του προφήτη, το δέντρο πάνω στο βουνό που περιμένει τον πρώτο κεραυνό.

Τότε χόρευα στη γιορτή. Ένοιωθα το κάλεσμα των Θεών, που εξαγίαζαν τη θέληση για δύναμη και τον διαρκή αγώνα. Γνώριζα την τέχνη που συγκεκριμενοποιεί την εικόνα του ιδεώδους και δημιουργεί το νόημα στη θρησκεία. Προσδοκούσα μια αριστοκρατική φυγή από την αγελαία κοινωνία. Φύλαγα το μυστικό της χαρμόσυνης έλευσης του υπερανθρώπου. Και πίστευα στον ζωοδότη Ήλιο που συμβολίζει την μετουσιωμένη αρετή.

Στη φαντασία μου ξεδίπλωνα ήδη την Πολεμική Σημαία.

Και κράδαινα με έπαρση το μεγάλο ατσάλινο σπαθί.






Επετειακό: Εξήντα χρόνια παγιδευμένος ανάμεσα σε αυτό που είμαι και σε αυτό που θα ήθελα να είμαι.

Secret of Steel: Το ιερό δισκοπότηρο του Heavy Metal της δεκαετίας του ΄80. Σύνθεση των Joey DeMaio και Ross the Boss. Από το Into Glory Ride, δεύτερο άλμπουμ των Manowar. Ιούλιος του 1983. Heavy Metal για λίγους.

Η φωτογραφία: Ο Αετός των Manowar, που με προστάτευε καρφωμένος στην πλάτη μου στα χρόνια του Heavy Metal. Από τη συλλογή μου. A museum relic.

Το Προσκλητήριο: War Flag, Νοέμβριος 2008.

Μαθητές του Ζαρατούστρα: War Flag, Ιανουάριος 2023.

Ο Αετός και το Φίδι: Τα αγαπημένα ζώα του Ζαρατούστρα. Manowar και Whitesnake σε έναν αξιοσημείωτο παραλληλισμό. Σε μια αναδρομική αξιολόγηση, απολογισμό στον νεανικό μου ενθουσιασμό.

Hail to all my old Swordbrothers: Που με την άγρια και ωραία εφηβεία τους, υπερασπίστηκαν κάποτε το Μυστικό του Ατσαλιού.

Manowar - Η Εσωτερική Φύση του Πολέμου: O X«W»Π μεταφέρει μια νιτσεϊκή εικόνα στο ΠΟΠ+ΡΟΚ (Νο128, ΦΕΒ 1989).

23/2/26

THE RE-ESTABLISHMENT OF THE WEST (AMERICAN HISTORY II)

Στη Γερμανία, στις 14 Φεβρουαρίου 2026 στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Marco Rubio, εκφώνησε μια ιστορική ομιλία που επαναπροσδιόρισε την θεμελιώδη σύνδεση της Αμερικής με την κληρονομιά του Δυτικού Πολιτισμού.          

Ήδη πριν από τριάντα χρόνια, ο αμερικανός διανοητής Samuel Huntington στο προφητικό βιβλίο του The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order προειδοποιούσε για την επιτάχυνση της παρακμής της Δύσης αν οι ΗΠΑ "αποδυτικοποιούνταν". Και δεν μπορούσε να φανταστεί το μέγεθος της επερχόμενης, ακόμη χειρότερης "αποδυτικοποίησης" της ίδιας της Ευρώπης. Ο Huntington έγραφε χαρακτηριστικά, πως το μέλλον θα εξαρτιόταν από την ανανέωση της δέσμευσης των Αμερικανών στις πολιτισμικές τους ρίζες στην Ευρώπη. Εαν οι υποστηρικτές της πολυπολιτισμικότητας επικρατούσαν στις ΗΠΑ, αυτό θα σήμαινε σύντομα το τέλος του ευρύτερου δυτικού πολιτισμού. 

Ο Marco Rubio επιβεβαίωσε πριν λίγες ημέρες την ταυτότητα των ΗΠΑ ως δυτικό έθνος με κοινή ευρωπαϊκή κουλτούρα, όχι μόνον ιδεολογικά αλλά και φυλετικά. Και μίλησε ξεκάθαρα για τα δημογραφικά, οικονομικά και ηθικά προβλήματα και για την επιτακτική ανάγκη αντιμετώπισης της πολιτισμικής και φυλετικής αυτοκτονίας μας. Με υπερηφάνεια για το μεγαλείο του πολιτισμού μας, αναγνώριση των συγγενικών δεσμών των εθνών μας, απενεχοποίηση για την αποικιοκρατία, κλείσιμο των συνόρων για τους αλλόφυλους και αλλόθρησκους μετανάστες, επανασύνδεση του στρατού με την ιδέα της υπεράσπισης του πολιτισμού, τέλος της παγκοσμιοποίησης, προστασία των γηγενών παραδόσεων, επαναβιομηχάνιση και επανέλεγχο των εφοδιαστικών αλυσίδων και, κυρίως, θέληση για την ανάκτηση της παγκόσμιας κυριαρχίας.

Βεβαίως, εμείς γνωρίζουμε πως η ταχεία κατάρρευση του πολιτισμού μας θα είχε αποφευχθεί εάν η έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν διαφορετική, και οι φασιστικές και εθνικοσοσιαλιστικές δυνάμεις είχαν υπερισχύσει στην εμφύλια σύγκρουση που μας κατέστρεψε. Ωστόσο, ίσως μπορούμε ακόμη να αφυπνίσουμε το Φαουστικό, κατά τον Σπένγκλερ, πνεύμα που παραμονεύει αδρανές κάτω από βαριά στρώματα πασιφισμού και άρρωστης κόπωσης απέναντι στη ζωή.

Η «συντηρητική» επανάσταση που με την εκλογή του προέδρου Τραμπ ανέκτησε τις ΗΠΑ πρέπει να εδραιωθεί στην Αμερική και να περάσει γρήγορα στην Ευρώπη, την μεγάλη πατρίδα μας που εξακολουθούν να καταδυναστεύουν πολιτικά και οικονομικά και να δηλητηριάζουν φυλετικά και πολιτισμικά, οι άθλιοι παγκοσμιοποιητές.

Παρακάτω παραθέτω εκτεταμένα αποσπάσματα από το κείμενο της ομιλίας του Rubio, που για την οριακή κατάσταση στην οποία σήμερα βρισκόμαστε, θεωρώ πως αποτελεί βασικό μανιφέστο επανίδρυσης της Δύσης:

« .......................... But the euphoria of this triumph led us to a dangerous delusion:  that we had entered, quote, “the end of history;” that every nation would now be a liberal democracy; that the ties formed by trade and by commerce alone would now replace nationhood; that the rules-based global order – an overused term – would now replace the national interest; and that we would now live in a world without borders where everyone became a citizen of the world. 

This was a foolish idea that ignored both human nature and it ignored the lessons of over 5,000 years of recorded human history. And it has cost us dearly.  In this delusion, we embraced a dogmatic vision of free and unfettered trade, even as some nations protected their economies and subsidized their companies to systematically undercut ours – shuttering our plants, resulting in large parts of our societies being deindustrialized, shipping millions of working and middle-class jobs overseas, and handing control of our critical supply chains to both adversaries and rivals. 

..........................

And in a pursuit of a world without borders, we opened our doors to an unprecedented wave of mass migration that threatens the cohesion of our societies, the continuity of our culture, and the future of our people.  We made these mistakes together, and now, together, we owe it to our people to face those facts and to move forward, to rebuild. 

..........................

For the United States and Europe, we belong together.  America was founded 250 years ago, but the roots began here on this continent long before.  The man who settled and built the nation of my birth arrived on our shores carrying the memories and the traditions and the Christian faith of their ancestors as a sacred inheritance, an unbreakable link between the old world and the new. 

We are part of one civilization – Western civilization.  We are bound to one another by the deepest bonds that nations could share, forged by centuries of shared history, Christian faith, culture, heritage, language, ancestry, and the sacrifices our forefathers made together for the common civilization to which we have fallen heir.

..........................

And if at times we disagree, our disagreements come from our profound sense of concern about a Europe with which we are connected – not just economically, not just militarily.  We are connected spiritually and we are connected culturally. 

..........................

The fundamental question we must answer at the outset is what exactly are we defending, because armies do not fight for abstractions.  Armies fight for a people; armies fight for a nation.  Armies fight for a way of life.  And that is what we are defending: a great civilization that has every reason to be proud of its history, confident of its future, and aims to always be the master of its own economic and political destiny.

It was here in Europe where the ideas that planted the seeds of liberty that changed the world were born.  It was here in Europe where the world – which gave the world the rule of law, the universities, and the scientific revolution. 

..........................

But only if we are unapologetic in our heritage and proud of this common inheritance can we together begin the work of envisioning and shaping our economic and our political future.

..........................

But we must also gain control of our national borders.  Controlling who and how many people enter our countries, this is not an expression of xenophobia.  It is not hate.  It is a fundamental act of national sovereignty.  And the failure to do so is not just an abdication of one of our most basic duties owed to our people.  It is an urgent threat to the fabric of our societies and the survival of our civilization itself.

And finally, we can no longer place the so-called global order above the vital interests of our people and our nations. 

..........................

For five centuries, before the end of the Second World War, the West had been expanding – its missionaries, its pilgrims, its soldiers, its explorers pouring out from its shores to cross oceans, settle new continents, build vast empires extending out across the globe. 

But in 1945, for the first time since the age of Columbus, it was contracting.  Europe was in ruins.  Half of it lived behind an Iron Curtain and the rest looked like it would soon follow.  The great Western empires had entered into terminal decline, accelerated by godless communist revolutions and by anti-colonial uprisings that would transform the world and drape the red hammer and sickle across vast swaths of the map in the years to come. 

Against that backdrop, then, as now, many came to believe that the West’s age of dominance had come to an end and that our future was destined to be a faint and feeble echo of our past. 

..........................

This is why we do not want our allies to be shackled by guilt and shame.  We want allies who are proud of their culture and of their heritage, who understand that we are heirs to the same great and noble civilization, and who, together with us, are willing and able to defend it. 

And this is why we do not want allies to rationalize the broken status quo rather than reckon with what is necessary to fix it, for we in America have no interest in being polite and orderly caretakers of the West’s managed decline.  We do not seek to separate, but to revitalize an old friendship and renew the greatest civilization in human history. 

..........................

Acting together in this way, we will not just help recover a sane foreign policy.  It will restore to us a clearer sense of ourselves.  It will restore a place in the world, and in so doing, it will rebuke and deter the forces of civilizational erasure that today menace both America and Europe alike.

So in a time of headlines heralding the end of the transatlantic era, let it be known and clear to all that this is neither our goal nor our wish – because for us Americans, our home may be in the Western Hemisphere, but we will always be a child of Europe. 

..........................

And I am here today to leave it clear that America is charting the path for a new century of prosperity, and that once again we want to do it together with you, our cherished allies and our oldest friends. 

We want to do it together with you, with a Europe that is proud of its heritage and of its history; with a Europe that has the spirit of creation of liberty that sent ships out into uncharted seas and birthed our civilization; with a Europe that has the means to defend itself and the will to survive.  We should be proud of what we achieved together in the last century, but now we must confront and embrace the opportunities of a new one – because yesterday is over, the future is inevitable, and our destiny together awaits.»

 

 

 


 

Ο πίνακας: Beyond Uncharted Seas Columbus Finds a New World (1927). Έργο του αμερικανού ζωγράφου N.C. Wyeth (1882-1945).

American History: War Flag, March 2025.  

The Archetypal West: War Flag, February 2020.

Europa Patria Nostra: War Flag, May 2019.

Reconquista: War Flag, January 2017.

Προσχέδιο για την Ευρώπη: War Flag, May 2014.

Μελανά σημεία του κειμένου του Rubio: Η ακατανόητη αποσιώπηση των Ελληνορωμαϊκών θεμελίων του Δυτικού Πολιτισμού και η απουσία αναφοράς στη συνεισφορά των Σλάβων Ευρωπαίων, που προφανώς συμπεριλαμβάνουν τους Ρώσους. Πιθανά λόγω της επιρροής του Huntington, ο οποίος αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο ζήτημα μυωπικά. Αξίζει να αναζητήσετε και να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας του Rubio.

1/1/26

TO SAIL BEYOND THE SUNSET

Αν και πολλά έχουν γίνει, πολλά απομένουν ανολοκλήρωτα.

Κι αν και δεν είμαστε πια σήμερα εκείνη η δύναμη

Που τον παλιό καιρό γη και ουρανό κινούσε,

Είμαστε αυτό που είμαστε.

Ένα απαράλλαχτο κράμα ηρωικών ψυχών,

Εξασθενημένων από το χρόνο και τη μοίρα,

Μα αμετακίνητων στη θέληση,

Ν’ αγωνιζόμαστε, ν’ ανακαλύπτουμε, ν’ αναζητούμε,

                                              Και να μην υποχωρούμε.       

There lies the port; the vessel puffs her sail;
There gloom the dark, broad seas.  My mariners,
Souls that have toil'd, and wrought, and thought with me,—
That ever with a frolic welcome took
The thunder and the sunshine, and opposed
Free hearts, free foreheads,— you and I are old;
Old age hath yet his honor and his toil.
Death closes all; but something ere the end,
Some work of noble note, may yet be done,
Not unbecoming men that strove with Gods.
The lights begin to twinkle from the rocks;
The long day wanes; the slow moon climbs; the deep
Moans round with many voices.  Come, my friends.
'T is not too late to seek a newer world.
Push off, and sitting well in order smite
The sounding furrows; for my purpose holds
To sail beyond the sunset, and the baths
Of all the western stars, until I die.
It may be that the gulfs will wash us down;
It may be we shall touch the Happy Isles,
And see the great Achilles, whom we knew.
Tho' much is taken, much abides; and tho'
We are not now that strength which in old days
Moved earth and heaven, that which we are, we are,—
One equal temper of heroic hearts,
Made weak by time and fate, but strong in will
To strive, to seek, to find, and not to yield.

                                                                       

WAR FLAG

SOL INVICTUS

Αμετακίνητοι στη θέληση.

 Στα σύνορα του Κόσμου.

Στο τέλος του Πολιτισμού.

Να νοσταλγούμε, να προσδοκούμε.

Και να μην υποχωρούμε.

 

                                                                    

 

War Flag 2026: Εικοστό έτος στο Διαδίκτυο.

Το ποίημα: Οι τελευταίοι 27 στίχοι του ULYSSES, του Alfred, Lord Tennyson.  

Η δική μου «μετάφραση»: 6 επικών στίχων που σηματοδοτούν την Πολεμική Σημαία.

Ο πίνακας: Κορυφαίο έργο του αμερικανού ζωγράφου Doug Beekman. Cover painting mockup. Ζωγραφική προετοιμασίας για το εξώφυλλο του Cοnan of the Isles (Marvel Graphic Novel no 42, 1988). Το Πρωτότυπο, από την προσωπική μου συλλογή.

War Flag 2007: Εισαγωγή.Δίχως ελπίδες νίκης. Δίχως ψευδαισθήσεις αποδοχής. Νοσταλγούμε το παρελθόν. Προσδοκούμε το μέλλον.

1/12/25

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΚΛΑΥΔΙΟ ΦΡΟΛΟ

Ω! Δαιμονικέ κι αλύτρωτε Κλαύδιε Φρολό!

Υποδύθηκες έναν δεύτερο ρόλο στο έργο του Βίκτωρος Ουγκό!

Αλλά αν ο Δάντης, ο Μίλτων ή ο Γκαίτε, σε γνώριζαν από καιρό!

Σίγουρα θα σε μεταμόρφωναν σε κάτι πιο βαθιά ποιητικό!


Χαμένος ίσως θα παρέμενες!

Δεσμώτης των ηθικών διατάξεων της θεοκρατίας!

Κι ανάξιος του οράματος της χριστιανικής μυθολογίας!


Όμως θα πρωταγωνιστούσες σε άλλες αλληγορίες!

Με άγριες παρορμήσεις κι ανήμερες επιθυμίες!

Στην ύψιστη μορφή ελευθερίας του αδίστακτου αρπακτικού!

Στη σκοτεινή ψυχή ενός ανώτερου πνευματικού πολιτισμού!

Ο ιερέας Κλαύδιος Φρολό υπήρξε πνευματικό τέκνο και λογοτεχνικός επίγονος του δόκτορα Φάουστ. Διδάκτορας των τεχνών, λόγιος, επιστήμονας και ιερωμένος. Επιβλητικός, στοχαστικός, αυστηρός, μελαγχολικός. Με μοναδικό σκοπό στη ζωή του τη γνώση και την κατάκτηση της αιώνιας αλήθειας. Έμαθε τα ελληνικά, τα λατινικά και τα εβραϊκά. Σπούδασε τη νομική, την ιατρική και τη θεολογία. Και την Αλχημεία, την αστρολογία και την ερμητική. Προσπάθησε να αποκρυπτογραφήσει τα σύμβολα και τις διδασκαλίες του Ζαρατούστρα. Να διυλίσει τις καθαρές αχτίδες του Σείριου και να τιθασεύσει τον ήχο από το μαγικό σφυρί του ραβίνου Ζεχιελέ. Να κατανοήσει τις μυστηριώδεις δυνάμεις που συνδέουν τη φωτιά με το φως και τον ήλιο με τον χρυσό.

Κι έτσι, αναζητώντας τη μυστική ψυχή του Μεγάλου Όλου, ο Κλαύδιος Φρολό έμαθε τελικά πως ο Δαίδαλος είναι το θεμέλιο, ο Ορφέας ο τοίχος, κι ο Ερμής το οικοδόμημα. Δεν διδάχτηκε όμως τίποτα για τη θηλυκή μορφή της ύλης.

Στον παθιασμένο αγώνα του για την κατάκτηση της καθαρής γνώσης, ο Κλαύδιος Φρολό με αυστηρή εγκράτεια απέφευγε την απνευμάτιστη και λάγνα φύση των γυναικών. Ώσπου ο κακός Θεός του κόσμου τούτου, θέλησε να του θυμήσει πως κι αυτές έχουν τον δικό τους λόγο ύπαρξης στο θέατρο της ζωής, λόγο σημαντικό που κανείς δεν πρέπει να περιφρονεί. Και του έστειλε μια νεοσύστατη Εύα να την ποθήσει παράφορα με όλη του την ψυχή. Μια γλυκιά Εσμεράλδα, με εκείνη τη γλυκύτητα στα χαρακτηριστικά της, που ο Ραφαήλ πίστευε πως υπάρχει μόνον εκεί που «συναντώνται μυστικιστικά η παρθενία, η μητρότητα και το θείο.» Μια μοιραία Εύα που, ωστόσο, τον απεχθανόταν όσο αυτός την επιθυμούσε.

«... Τίποτε, λοιπόν, δεν μπορώ να σου μεταδώσω απ’ αυτή τη φωτιά που μου καίει την καρδιά; Αλίμονο, κορίτσι μου! Νύχτα μέρα, ναι, νύχτα μέρα. Δεν αξίζω, λοιπόν, ούτε λίγη λύπηση;»

«... Σκέπασε το πρόσωπο με τα χέρια του. Η κοπέλα τον άκουσε να κλαίει. Ήταν η πρώτη φορά. Έτσι, όρθιος, καθώς τρανταζόταν από λυγμούς, ήταν πιό αξιολύπητος και ικετευτικός παρά αν είχε πέσει γονατιστός μπροστά της ...»

«... Πώς απομακρύνθηκα έτσι από κάθε αρετή! Πώς εγκατέλειψα απελπισμένος τον εαυτό μου! Επιστήμονας, και χλευάζω την επιστήμη, ευγενής, και ατιμάζω το όνομά μου, ιερωμένος, και κάνω το ευχολόγιό μου προσκεφάλι λαγνείας, φτύνω το πρόσωπο του Θεού μου! Όλα αυτά για σένα, μάγισσα! Για ν’ αξίζω καλύτερα την κόλασή σου! Κι εσύ, τον αποδιώχνεις τον κολασμένο! ...»

Ο Κλαύδιος Φρολό για χάρη της ωραίας παρθένας απαρνήθηκε την αρετή, την επιστήμη, τον Θεό, τον εαυτό του. Δίχως ανταπόκριση, δίχως αποτέλεσμα. Με την πίκρα και την απόγνωση του αναζητητή που αποτυγχάνει να αντικρίσει το Δισκοπότηρο, αναθεώρησε τότε την φιλάνθρωπη ηθική της πρότερης ζωής του και ξύπνησε μέσα του την καταπιεσμένη φύση του ηγεμονικού κτήνους με τα ένστικτα της αρπαγής, της κυριαρχίας και της κατοχής.

«... Σημείο ακραίο. Η μοίρα μας παραδίνει τον ένα στον άλλο.Εγώ θα αποφασίσω για τη ζωή σου, εσύ για την ψυχή μου.»                

«... Δείχνοντάς της με το δάχτυλο την αγχόνη, είπε ψυχρά: - Ή εκείνη ή εμένα, διάλεξε.»  

Ο Κλαύδιος Φρολό δεν έκλεισε συμφωνία, όπως ο Φάουστ, με τον Μεφιστοφελή, για να του παραδώσει το αντικείμενο του πόθου του πρόθυμο και υπάκουο. Κι ούτε τον έσωσαν στο τέλος, όπως τον Φάουστ, οι παρακλήσεις κάποιας ενάρετης Μαργαρίτας. Έπεσε σπρωγμένος από ψηλά, ανάμεσα από τις τερατόμορφες υδρορροές του βόρειου πύργου του γοτθικού ναού του, κατευθείαν στους λάκκους του έβδομου κύκλου της Κόλασης. Της Θείας Κωμωδίας.

Ή μήπως όχι! Φήμες ανάμεσα στους εκλεκτούς, λένε πως ο ίδιος ο ανυπόταχτος Εωσφόρος υποδέχτηκε τον Κλαύδιο Φρολό στο Πανδαιμόνιο των πεπτωκότων αγγέλων, στην άλλη Κόλαση, αυτή του Μίλτωνα, όχι του Δάντη!





Τα αποσπάσματα: Από το Ενδέκατο Βιβλίο του εξαιρετικού ιστορικού μυθιστορήματος της γαλλικής ρομαντικής λογοτεχνίας Notre Dame de Paris (1830 – 1831). Του Victor Hugo (1802 – 1885). Μετάφραση Α. Παππά και Β. Χατζάκη.

Ο πίνακας: The Monk by the Sea (1808 - 1810). Κορυφαίο έργο του γερμανικού Ρομαντισμού. Του Caspar David Friedrich (1774 - 1840). Ο Kleist έβλεπε στην ανθρώπινη μορφή του πίνακα έναν Καπουτσίνο μοναχό. Ωστόσο, ο ίδιος ο ζωγράφος εξηγούσε πως η μοναχική ανδρική φιγούρα απεικόνιζε τον Φαουστικό στοχαστή, καθώς αυτός συλλογίζεται το τραγικό Επέκεινα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Χριστιανική Μυθολογία: Tρία μεγάλα έργα της δεύτερης μετά Χριστόν χιλιετίας, που μέσω του χριστιανικού μύθου, οριοθετούν την εξέλιξη του Ευρωπαϊκού πολιτισμού: Η Θεία Κωμωδία του Δάντη, ο Χαμένος Παράδεισος του Μίλτωνα, ο Φάουστ του Γκαίτε.

Ο Κάιν κι ο Άβελ πάλευαν εντός του: Ο Κλαύδιος Φρολό «... Αφού πρώτα σώπασε για μια στιγμή, συνέχισε, σαν να μιλούσε στον εαυτό του μεγαλοφώνως:

-Κάιν, τι τον έκαμες τον αδελφό σου;

Σώπασε πάλι για λίγο, και εξακολούθησε:    

-Τι τον έκαμα, Κύριε; Τον περιμάζεψα, τον ανέστησα, τον έθρεψα, τον αγάπησα, τον λάτρεψα και τον σκότωσα. Ναι, Κύριε, τώρα δα του έλιωσαν το κεφάλι μπροστά μου, πάνω στην πέτρα του οίκου Σου, εξαιτίας μου, εξαιτίας αυτής της γυναίκας, εξαιτίας της...»

26/9/25

ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ

Είδα για πρώτη φορά την επιβλητική μαρμάρινη Κόρη σε ψηφιακή φωτογραφία, σε διαφήμιση της αρχαιολογικής έκθεσης για τη θέση της γυναίκας στον Κυκλαδικό πολιτισμό. Εντυπωσιάστηκα από το ασυνήθιστο μέγεθος και με την πρώτη ευκαιρία επισκέφτηκα το Μουσείο με σκοπό να την εξετάσω από κοντά. Δυόμισι μέτρα ύψος, άκαμπτος κορμός, απλανές βλέμμα, κάθετη μύτη, αγέλαστο στόμα, θεληματικό πηγούνι, μικρό στήθος. Ιερατική και ασεξουαλική μορφή. Θα μπορούσε εύκολα να λατρεύεται σε κάποιον άγνωστο ναό των Αμαζόνων ως ηγεμονικό σύμβολο της Μητριαρχίας.

Η Μητριαρχία είναι μια υποθετική, προϊστορική κοινωνική δομή αρχέγονου κομμουνισμού, αταξική, δίχως ακόμη κατανομή της εργασίας ανάμεσα στα φύλα, δίχως ατομική ιδιοκτησία και δίχως σχέσεις εξουσίας. Καθώς δεν είχε ακόμη γίνει γνωστή η αιτιακή σχέση της συνουσίας με την γονιμοποίηση, οι γυναίκες λατρεύονταν ως πηγή της ανθρώπινης γονιμότητας και ως φορείς της συνέχειας της ζωής. Τα παιδιά γνώριζαν ποιά ήταν η μητέρα τους όχι όμως και ποιός ήταν ο πατέρας τους. Και οι άνδρες δεν είχαν ακόμη αναπτύξει την συνείδηση του ξεχωριστού εγώ, που διαχωρίζει το άτομο από την κοινότητα και θέτει τα θεμέλια του ανθρώπινου πολιτισμού. Βεβαίως, αυτό το μητρογραμμικό καθεστώς αφορούσε πρώιμες κοινωνίες που δεν άφησαν γραπτά μνημεία. Μπορεί όντως να υπήρξε πριν την αρχή του πολιτισμού ή μπορεί να είναι απλώς ένα διανοητικό μοντέλο προκατασκευασμένων αντιλήψεων.

 


Η έννοια της Μητριαρχίας συνδέεται στον πυρήνα της με τον τρόπο συμπεριφοράς της μητέρας προς τα παιδιά της: η μητέρα φροντίζει πάντοτε το ίδιο όλα της τα παιδιά, καλά και κακά, έξυπνα και ηλίθια, ικανά και ανίκανα, ωραία και άσχημα, υγιή και άρρωστα. Γι’ αυτό συνάδει καταρχήν με βασικές διακηρύξεις του Διαφωτισμού τόσο στην φιλελεύθερη όσο και στην μαρξιστική τους εκδοχή. Και εξελίσσεται έπειτα μέσω των Γάλλων χαοτικών διανοητών της δεκαετίας του 1960, για να καταλήξει στον σύγχρονο, μεταλλαγμένο, σοσιαλιστικό και ταυτόχρονα νεοφιλελεύθερο, θηλυπρεπή καπιταλισμό.

Το άρρωστο ιδεολογικό τοπίο της μεταμοντέρνας Δύσης επιδεινώθηκε με την επιβολή των «αφυπνισμένων» και του δογματικού τρίπτυχου της διαφορετικότητας, ισότητας και συμπερίληψης. Δηλαδή την υποχρεωτική αποδοχή και ενσωμάτωση της ποικιλομορφίας με την ανάμειξη κάθε είδους διαφορετικών φυλετικών, θρησκευτικών, εθνικών, σεξουαλικών, πολιτισμικών ομάδων.

Όλα όσα συμβαίνουν, επιβεβαιώνουν την επιστροφή της Μεγάλης Μητέρας που αγαπά ισότιμα όλα της τα παιδιά. Οι αφοσιωμένοι πιστοί της προετοιμάζουν με φανατικό ζήλο την αποδόμηση και τη διάλυση του δικού μας Πολιτισμού, που όλως αντιθέτως προωθεί τη διάκριση, την αξιολόγηση και την αριστοκρατία. Που βασίζεται στην εξατομίκευση, την ιεραρχία, τον ανταγωνισμό αλλά και την επιλεκτική συνεργασία στο οργανικό πλαίσιο μιας φυλετικής κοινότητας.

Η Μεγάλη Μητέρα όχι μόνον επέστρεψε αλλά και παραφρόνησε. Στις μέρες μας το φεμινιστικό κίνημα αποθρασύνεται ραγδαία και οι μεταμοντέρνες φεμινίστριες χρήζουν ψυχιατρικής περίθαλψης. Ο ψυχοπαθολογικός φεμινισμός φαντασιώνεται ένα μητρογραμμικό παρελθόν για να διεκδικήσει ένα αποκρουστικό, διεμφυλικό, ερμαφρόδιτο και άφυλο μέλλον. Όχι μόνον αναβαθμίζει συνεχώς τους παράλογους στόχους που επιδιώκει, αλλά επίσης αναθεωρεί κατά το δοκούν ακόμη και τον ορισμό της Πατριαρχίας. Από την αρχική απαίτηση για την κατάργηση των διακρίσεων που θεσμοθετούσαν την υποδεέστερη κοινωνική θέση των γυναικών, οι φεμινίστριες πέρασαν στη συνέχεια στην καταγγελία της υποτιθέμενης εκμετάλλευσης συνολικά της γυναικείας φύσης. Και έπειτα τα έβαλαν με την κανονική ετεροφυλοφιλία και τα προφανή δίπολα της ταυτότητας φύλου, αμφισβητώντας τις τεκμηριωμένες διαφορές που οφείλονται στη βιολογία του ανθρώπινου είδους. Για να καταλήξουν στην σημερινή υποδαύλιση της σύγκρουσης των φύλων, την υποτίμηση των ανδρών, και την επιδίωξη της αντιστροφής της κυριαρχίας και της επιβολής της πρωτοκαθεδρίας των γυναικών.

Αναρωτιέμαι σαρκαστικά μήπως έφτασε η ώρα να εμπνευστούμε ξανά από την αρχαία Ελλάδα, το ιερό λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού. Όπου και οι δύο κορυφαίοι φιλόσοφοι, Πλάτωνας και Αριστοτέλης, παρά τις θεμελιώδεις διαφορές τους για τον Κόσμο των Ιδεών και τον Φυσικό Κόσμο, συμφωνούσαν πως οι γυναίκες ήταν ατελείς, ανολοκλήρωτοι άνθρωποι. Κι ο Σωκράτης ευγνωμονούσε τη μοίρα γιατί δεν γεννήθηκε ζώο, βάρβαρος ή γυναίκα...

Σήμερα έχει ανοίξει ένα πολύτιμο παράθυρο ευκαιρίας καθώς οι Αμερικανοί με την κυβέρνηση Τραμπ καθαρίζουν τη χώρα τους απο τη σήψη της πολιτικής ορθότητας. Στον ελάχιστο χρόνο που μας απομένει πριν την ολική κατάρρευση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού πρέπει να πάρουμε συγκεκριμένα μέτρα που θα συνετίσουν τις λευκές γυναίκες για να επιστρέψουν στους πατροπαράδοτους κοινωνικούς και φυλετικούς ρόλους τους. Στη γερασμένη μας ήπειρο, είναι πλέον επιβεβλημένη η θέσπιση αποτελεσματικών κανόνων ώστε στο άμεσο μέλλον όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες να γεννούν όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά.

Η λευκή Κόρη του Μουσείου, παρά τη μεταφυσική μητριαρχική δύναμη που αποπνέει, απέχει πολύ από την μινιμαλιστική και αφαιρετκή αναπαράσταση του γυναικείου φύλου που συναντάμε στην αφηρημένη μορφολογία της πρωτόγονης γλυπτικής. Η τεχνοτροπία της παραπέμπει στον 6ο π.Χ. αιώνα, την εποχή των μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν στον Χρυσό Αιώνα και στην Αθηναϊκή Δημοκρατία.

Και είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η κλασική Αθήνα του ανώτατου πνευματικού πολιτισμού και της αριστοκρατίας των διανοουμένων πολεμιστών, εφάρμοζε στην πράξη τη σκληρότερη Πατριαρχία.

 

                          

                               

                                                                                   

 

Η φωτογραφία: Μαρμάρινο άγαλμα κολοσσικής κόρης από το νεκροταφείο της αρχαίας Θήρας. Από την επίσκεψή μου τον περασμένο Φεβρουάριο (09.02.2025) στην αρχαιολογική έκθεση «ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΣΣΕΣ. ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ».

Η Έκθεση: Εξαιρετική παρουσίαση της γυναικείας ιστορίας των Κυκλάδων. Στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Με ξεκάθαρη στόχευση στην προβολή της ιστορικής διάστασης της γυναικείας ταυτότητας.

Λευκοί Άνδρες: War Flag, 10.01.2021.

15/7/25

THE SPACE OF SALVATION

Η Black Canary είναι μια απο τις πιο αισθησιακές υπερηρωίδες των αμερικάνικων κόμικς. Καλλίγραμμη γαλανομάτα με μακριά πόδια και διχτυωτά καλσόν, και ξανθά μαλλιά, έστω και με περούκα. Όταν τη ζωγραφίζουν όπως της αξίζει, το βαθυστόχαστο σενάριο δεν είναι απαραίτητο.

Το Best of the Best είναι η πιο πρόσφατη σειρά κόμικς που πρωταγωνιστεί, και το αγόρασα ισομοιράζοντας τα αμιγώς καλλιτεχνικά κριτήρια – τις καθαρές γραμμές του Sook – με μια υφέρπουσα ηδονοβλεπτική διάθεση – για τις ωραίες γυναίκες που χτυπιούνται και ματώνουν σε έναν δίχως όρια αγώνα πάλης.     

Βεβαίως είχα επίγνωση πως το συγκεκριμένο κόμικ ήταν ένας ακόμη κρίκος στην υπολανθάνουσα εκστρατεία των πολυεθνικών της ένατης τέχνης εναντίον της «επάρατης» πατριαρχίας. Παράρτημα της συστηματικής διάδοσης πεποιθήσεων στους ευκολόπιστους εφήβους με στόχο την υπονόμευση της κάποτε προφανούς ανισότητας των δύο φύλων. Αντιπαραβάλλοντας ηγεμονικές γυναίκες που μάχονται και άντρες κομπάρσους που παρακολουθούν, μηδενός άρρενος εξαιρουμένου, κι αυτού ακόμη του Batman.


« I want to say that to me, this is my religion!

This is my church, my steeple, and inside it all the glorious people!

This is about the limits of what a person can possibly endure!

The edges of any man!

Or any woman!

And to me, that’s where you find the transcendent divine!

Because what is God if not the space between where we think we end and where we actually do end.

The far blue sky we assume we can never reach that we find ourselves sublimely soaring through!

There! Beyond the woeful walls that dare to define us!

 There is our creator! There is our creation!

There, my good and beloved friend, there is our salvation! »


Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, το Best of the Best αποδείχτηκε εξαιρετικό. Εξαίρεση μέσα στη δυσλειτουργική βιομηχανία των αμερικάνικων κόμικς με τα πάμπολλα κακοφτιαγμένα κόμικς για ακαλαίσθητους καταναλωτές. Όχι μόνον ένας άψογος συνδυασμός λόγου και εικόνας, αλλά απαιτητικό έργο με φιλοσοφικό στοχασμό, διλήμματα ζωής και θανάτου, και θεολογική ενατένιση.

Παραβλέποντας το φύλο των πρωταγωνιστών, το περιορισμένο ρινγκ της πυγμαχίας γιγαντώνεται για να ταιριάξει σε έναν αγώνα που προσλαμβάνει πανανθρώπινες διαστάσεις. Και που μας υπενθυμίζει τι αντιπροσωπεύει το ιδεώδες του ιδανικού ανθρώπου: Καλλιέργεια της έμφυτης θέλησης του Εγώ ενάντια σε κάθε εξωτερική και αντίθετη εξουσία. Βούληση για δύναμη και κυριαρχία, υπέρβαση των ορίων, εξέλιξη και αυτογνωσία, αυτοκατάφαση και αυτοθυσία.

Γιατί τι είναι το ιδεώδες αν όχι αυτό που δίνει νόημα στην αναζήτηση. Αυτό που οριοθετεί το κρίσιμο διάστημα που χωρίζει αυτό που μπορούμε να είμαστε από αυτό που θέλουμε να είμαστε. Που αποκαλύπτει το μονοπάτι για τη σωτηρία.

Το κύριο άρθρο της πίστης μας παραμένει μια παλιά φιλοσοφική ρήση: Ο Άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο Θεός.

Γιατί τι είναι ο Θεός αν όχι η πλήρης ανθρώπινη αυτοσυνειδησία.

 

 

                                      

 

Το Κόμικ: BLACK CANARY: BEST OF THE BEST. DC limited series. Έξι τεύχη. Ιανουάριος - Ιούλιος 2025. Tom King (writer), Ryan Sook (artist), Dave Stewart (colorist).

Η εικόνα: Του Ryan Sook. Από το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους.

Ο στοχαστικός μονόλογος: Του Tom King. Από τη σελίδα 16 του πέμπτου τεύχους.

Το κορυφαίο κόμικ της επαναφοράς της Μητριαρχίας: Η τριλογία WONDER WOMAN HISTORIA THE AMAZONS (DC 2021-2022). Mythology redefined by matriarchal standards. Εντυπωσιακή και ακριβή έκδοση. Χονδρές, μνησίκακες και μαύρες αμαζόνες ενάντια στην Ολύμπια Πατριαρχία...

1/5/25

BLACK SWORD THUNDER ATTACK

Το Heavy Metal πέθανε.Το Heavy Metal ζει.

Η βελόνα χαράζει τη σπειροειδή αυλάκωση στο βινύλιο. Δέχομαι ένα απρόσμενο ηχητικό χτύπημα που αντηχεί για ώρα μετά το τέλος της ακρόασης. Επαναλαμβανόμενα μοτίβα που αναπτύσσονται σε επική μουσική και αγκιστρώνονται στη μνήμη. Ηλεκτρικές συγχορδίες και δακτυλισμοί που ανακαλούν ξεχασμένες άγριες παρορμήσεις. Ο βαρύς ήχος γίνεται λυτρωτικός εξορκισμός. Η φασματική φωνή σφραγίζει τις μελωδίες με τρόπο δοξαστικό. Και οι εμμονικοί στίχοι δίνουν νόημα στον ήχο επαναλαμβάνοντας εκλεκτικές παραλλαγές της αιώνιας μάχης που διεξάγεται ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.

Προσευχόμαστε στα σπαθιά μας αδιαφορώντας για το κάλεσμα των Σειρήνων. Στον Αχέροντα ποταμό παρατάσσονται οι διαβολικές λεγεώνες. Ιππεύοντας σε φτερωτά άλογα οι πολεμιστές του φωτός σφυρηλατούν αστραπές στα αμόνια των θεϊκών σιδηρουργών. Ο θνήσκων αετός αναζητά την πύλη προς τον έβδομο ουρανό καθώς ο κύριος της κολάσεως προαναγγέλλει το τέλος των ημερών. Ο άνεμος μεταφέρει το τραγούδι της λευκής παρθένου μέσα στη νύχτα. Κι εμείς παρατασσόμαστε για την τελική μάχη μπροστά από τις Πύλες της Φωτιάς.

Το καλύτερο Heavy Metal που άκουσα τα τελευταία χρόνια μετά τον θάνατο του πνευματικού αδελφού μου W. J. Tsamis προέρχεται από την ταπεινή θεσσαλική κωμόπολη της Καλαμπάκας. Οι Warlord – και αργότερα οι Lordian Guard – δημιούργησαν μια τομή στην ιστορία του Heavy Metal καθιστώντας αισθητό έναν επικολυρικό κόσμο προσβάσιμο έως τότε μόνον μέσω του στοχασμού. Στους πρόποδες του συμπλέγματος των αλλόκοσμων βράχων των Μετεώρων, οι Black Sword Thunder Attack αποδεικνύονται αυθεντικοί συμμέτοχοι της μυσταγωγίας του Destroyer, πνευματικά τέκνα και όχι απλοί μιμητές του.

Η Θεσσαλία είναι ένας φορτισμένος τόπος που στο μυθολογικό σκηνικό του έλαβε χώρα ο αρχέγονος πόλεμος των Ολυμπίων ενάντια στη σπορά του Χάους. Στη μουσική των Black Sword Thunder Attack διατηρείται η τρομερή ηχώ της Τιτανομαχίας. Στο πολεμικό πνεύμα της μουσικής το επικό παραλήρημα των ηρώων του ουρανίου φωτός. Και στον αντίποδά του οι επικλήσεις των διαβόητων μαγισσών της Θεσσαλίας, που στις σκιές του κάτω κόσμου υπηρετούσαν την τρισυπόστατη Εκάτη.

Ο χρόνος σταματά και η υποβλητική ατμόσφαιρα γίνεται αντιληπτή με την πολύτιμη συνδρομή των αναμνήσεων της χρυσής εποχής μας. Οι Black Sword Thunder Attack μας προσφέρουν την ανεκτίμητη επανεύρεση της εφηβικής έκστασης της επικής επιφοίτησης. Και με τον καλπασμό των περίφημων ρόμβων μάχης του φοβερού θεσσαλικού ιππικού μας απελευθερώνουν από την ενήλικη συγκαταβατικότητα της κορεσμένης εμπειρίας. 

Μέθυσα με τη μουσική. Κάποτε μας αποστρέφονταν, κάποτε μας ευλογούσαν οι Θεοί.

Το Heavy Metal πέθανε.Το Heavy Metal ζει.

 

 



Η εικόνα: Κεντρικό τμήμα της εικονογράφησης The Battle of Antioch του Gustave Dore (1832-1883). Απο την History of the Crusades (1877) του Michaud.  

Sacred Metal: WarFlag, 05.01.2011

Αρχάγγελος Μιχαήλ: War Flag, 01.01.2012

Το άλμπουμ: BLACK SWORD THUNDER ATTACK, Απρίλιος 2025. Το ΕΡ, March of the Damned του 2020 ήταν επίσης εξαιρετικό. Άκουσα για πρώτη φορά τη μουσική τους από το Promo 2015 – δύο συνθέσεις που περιλαμβάνονται τόσο στο ΕΡ όσο και στο νέο άλμπουμ.