Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, σε μια εποχή που ακόμη έψαχνα τι να καταργήσω από το παρελθόν και τι να θεμελιώσω για το μέλλον, οι Manowar διασταυρώθηκαν ιδανικά στο μονοπάτι μου με τον Φιλόσοφο με το σφυρί. Η μαγεία της μουσικής που καταλύει τα όρια του λόγου, συνάντησε τον ανατρεπτικό στοχασμό που τα διευρύνει, και η επική σύνθεση που προέκυψε, ενεργοποίησε τα αρχέτυπα των αρχαίων Θεών.
Στην κορυφή του βουνού, μέσα στο σκοτεινό δάσος, εκεί όπου ρέει το ποτάμι από ατσάλι και το χιόνι είναι πάντοτε λευκό, άκουσα για πρώτη φορά τον προφήτη του αριστοκρατικού ριζοσπαστισμού. Πάνω στο χρυσό του άρμα, ο ανώνυμος για τους άλλους σοφός είχε για μένα όνομα γνωστό. Και δίδασκε την ανάγκη υπέρβασης των φυσικών, ηθικών και πνευματικών δυνατοτήτων της ανθρωπότητας με σκοπό την εξέλιξη ενός ανώτερου τύπου ανθρώπινου όντος.
Ο προφήτης για όλους και για κανέναν μου αποκάλυψε το Μυστικό του Ατσαλιού στην απόλυτη κατάφαση της δύναμης της αυθεντικής ζωής. Εναντίον κάθε εσχατολογικής θεολογίας, απάνθρωπης θεοκρατίας και μεταθανάτιας μεταφυσικής.
Black is the forest, white was the snow.
There as children, how could children know?
One without a name or number soon would show.
There stood he, on his chariot made of gold
He did reveal the trinity of secrets old.
A scepter of iron could mercy bring,
A shield of gold, the Creator and king,
And the great sword of steel.
Sons of destiny shall wield.
Rise, know the strength that you feel.
Hold in your heart but never reveal.
You were called by the Gods, their powers to wield.
Guard well the secret of steel.
And the great sword of steel.
Πολύ αργότερα, μεγαλώνοντας, θα αμφέβαλα για την ικανότητά μου να κατανοήσω με πληρότητα την αλήθεια, θα άρχιζα να αυτοσαρκάζομαι και να αισθάνομαι λιγότερο σίγουρος για την υποτιθέμενη ανωτερότητα των δογμάτων της αδιάλλακτης προσωπικής μου ρητορικής. Όχι όμως τότε, στα είκοσί μου χρόνια, που έμοιαζα με το ψηλό δέντρο της παραβολής του προφήτη, το δέντρο πάνω στο βουνό που περιμένει τον πρώτο κεραυνό.
Τότε χόρευα στη γιορτή. Ένοιωθα το κάλεσμα των Θεών, που εξαγίαζαν τη θέληση για δύναμη και τον διαρκή αγώνα. Γνώριζα την τέχνη που συγκεκριμενοποιεί την εικόνα του ιδεώδους και δημιουργεί το νόημα στη θρησκεία. Προσδοκούσα μια αριστοκρατική φυγή από την αγελαία κοινωνία. Φύλαγα το μυστικό της χαρμόσυνης έλευσης του υπερανθρώπου. Και πίστευα στον ζωοδότη Ήλιο που συμβολίζει την μετουσιωμένη αρετή.
Στη φαντασία μου ξεδίπλωνα ήδη την Πολεμική Σημαία.
Και κράδαινα με έπαρση το μεγάλο ατσάλινο σπαθί.
Επετειακό: Εξήντα χρόνια παγιδευμένος ανάμεσα σε αυτό που είμαι και σε αυτό που θα ήθελα να είμαι.
Secret of Steel: Το ιερό δισκοπότηρο του Heavy Metal της δεκαετίας του ΄80. Σύνθεση των Joey DeMaio και Ross the Boss. Από το Into Glory Ride, δεύτερο άλμπουμ των Manowar. Ιούλιος του 1983. Heavy Metal για λίγους.
Η φωτογραφία: Ο Αετός των Manowar, που με προστάτευε καρφωμένος στην πλάτη μου στα χρόνια του Heavy Metal. Από τη συλλογή μου. A museum relic.
Το Προσκλητήριο: War Flag, Νοέμβριος 2008.
Μαθητές του Ζαρατούστρα: War Flag, Ιανουάριος 2023.
Ο Αετός και το Φίδι: Τα αγαπημένα ζώα του Ζαρατούστρα. Manowar και Whitesnake σε έναν αξιοσημείωτο παραλληλισμό. Σε μια αναδρομική αξιολόγηση, απολογισμό στον νεανικό μου ενθουσιασμό.
Hail to all my old Swordbrothers: Που με την άγρια και ωραία εφηβεία τους, υπερασπίστηκαν κάποτε το Μυστικό του Ατσαλιού.
Manowar - Η Εσωτερική Φύση του Πολέμου: O X«W»Π μεταφέρει μια νιτσεϊκή εικόνα στο ΠΟΠ+ΡΟΚ (Νο128, ΦΕΒ 1989).
