ΕΡΑΛΔΙΚΗ ΘΕΑΣΗ

«Ούτε ένας Σπαρτιάτης θα παραδεχόταν πως η Σπάρτη ήταν καλλιτεχνικά στείρα.

Η τέχνη είναι δημιουργία,

και η Σπάρτη δεν δημιούργησε αντικείμενα του λόγου ή της πέτρας,

αλλά άντρες.»

Τις άλλες φορές που περνούσα από την περιοχή των Θερμοπυλών απέφευγα να ανέβω στον λόφο με τα τείχη. Ίσως από βιασύνη, ίσως από αδιαφορία, μπορεί κι από υποσυνείδητη ντροπή. Σταματούσα απλώς στο μνημείο, φωτογράφιζα διαφορετικές όψεις του πάνοπλου βασιλιά, ψέλλιζα μια σύντομη προσευχή και συνέχιζα το ταξίδι.  Όμως αυτή τη συγκεκριμένη φορά, αιχμαλώτισα μια ξεχωριστή ηλιαχτίδα σε μια συνηθισμένη φωτογραφία της στιγμής. Ένα προμήνυμα πως μου είχε επιτέλους επιτραπεί η πρόσβαση στην αρχέγονη μνήμη της φυλής. Αχτίδα από τον Ήλιο της αιώνιας επιστροφής.

Μερικές ημέρες αργότερα, λίγο πριν τη δύση του ήλιου, ανέβηκα μόνος στα απομεινάρια της ξερολιθιάς του Φωκικού τείχους, στον λόφο της Μέσης Πύλης. Εκεί, στο τέλος του μονοπατιού σταματάς να ψάχνεις για οιωνούς και σιωπάς. Μυστηριακές αρχές εγκατεστημένες στο τοπίο έχουν τον έλεγχο, κι αν σου το επιτρέψουν, τότε θα νοιώσεις και θα δεις. 

Και είδα, όχι σαν σε παραισθητικό όραμα, αλλά με εραλδική θέαση, τον ηρωικό κόσμο του φωτός.

Είδα καθαρά και αληθινά, την ουρανογέννητη φάλαγγα στα σύνορα του Άδη, με τις ασπίδες σηκωμένες ψηλά. 

Και αναγνώρισα τα περίτεχνα επίσημα των επιφανών: Στο άκρο δεξιό της παράταξης τον αρχαϊκό Ήλιο ανάμεσα στα Δόκανα των Διόσκουρων. Έπειτα το Γοργόνειον της Χαλκιοίκου Αθηνάς, τον Αλέκτορα του Καρνείου Απόλλωνος και την Αγριόχηνα της Αρτέμιδος Λιμνάτιδος. Και δίπλα τους, τους Κλάδους Ελαίας των Κηρύκων των Ταλθυβιαδών. Κι ακόμη τον Ταύρο του Έλους και τον Δράκοντα των Αιγειδών, τον Κάπρο της Στενυκλάρου, τον Σκορπιό των Γερονθρών και τη Λεοπάρδαλη της Πύλου. Και στο άκρο αριστερό της παράταξης, τον Ιέρακα της Σκιρίτιδος.

Κι ένοιωσα τους θρυματισμένους λίθους στο Λυκόφως να απελευθερώνονται από το βάρος του περασμένου χρόνου και να αιωρούνται στον ουρανό σε μια εικόνα άφθαρτης ομορφιάς. Κι ανάμεσά τους, τους ασπιδοφόρους προγόνους που κάποτε περπάτησαν στη γη δεσμευμένοι μεταξύ τους με φοβερό Λόγο ενώπιον των δίδυμων θεών. Σαν πορφυρές σκιές να επελαύνουν αιώνια ανάμεσα στα αστέρια, κομματιάζοντας το μαύρο παραπέτασμα της λήθης και του θανάτου, με γελαστή σιωπή...

«...και πόδι με πόδι σπρώχνοντας,

και ασπίδα μ’ ασπίδα και κράνος με κράνος

και στέρνο με στέρνο να μάχονται όλοι,

το ξίφος τους μπήγοντας ή δόρυ μακρύ...»

 

                                                   

 

 

 

Η δήλωση της εισαγωγής: Από το έκτο κεφάλαιο του κλασικού βιβλιού “THE GREEKS” (1951), του H.D.F. Kitto.

Οι στίχοι του επιλόγου: Από τις Ελεγείες του Τυρταίου (7^ος αι π.Χ.).

Οι φωτογραφίες: Από το πρόσφατο προσκύνημά μου στις Θερμοπύλες (Αύγουστος του 2026).  

- Το ορειχάλκινο άγαλμα του Λεωνίδα (1955), του γλύπτη Βάσου Φαληρέα.

- Τα ερείπια – οι πέτρες του Τείχους των Φωκέων (οχυρωματικό έργο του 6^ου αιώνα π.Χ.)  

Ηλικία 60 ετών: Ο Σπαρτιάτης πολίτης ολοκλήρωνε τις υποχρεώσεις του στον στρατό. Κι εγώ συμπλήρωσα σαράντα χρόνια άτυπης θητείας μιλιταριστικής οντολογίας.

Η Μάχη των Θερμοπυλών: Αύγουστος του 480 π.Χ.

Το Μειδίαμα του Σπαρτιάτη: War Flag 12/11/2007

ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς: War Flag 01/10/2016