«Σήμερα τίποτε δεν είναι πιό μοντέρνο από τον αγώνα ενάντια στο πολιτικό στοιχείο. Αμερικανοί κεφαλαιούχοι, τεχνικοί της βιομηχανίας, μαρξιστές σοσιαλιστές και αναρχοσυνδικαλιστές επαναστάτες συνενώνονται στην απαίτηση να παραμερισθεί η υποκειμενική-φατριαστική κυριαρχία της πολιτικής με τον απροσωπόληπτο πραγματισμό της οικονομικής ζωής. Στο εξής, όπως λέγεται, θα πρέπει να υπάρχουν μόνον οργανωτικά-τεχνικά και οικονομικά-κοινωνιολογικά καθήκοντα, όχι όμως πολιτικά προβλήματα.»
Ο Καρλ Σμιτ περιέγραψε πριν από εκατό χρόνια πως παρακάμπτεται το στοιχείο της απόλυτης απόφασης, που αποτελεί τον πυρήνα της πολιτικής. Εκατό χρόνια αργότερα, το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε στη Δύση είναι κατεξοχήν πολιτικό: Είναι η θεμελιώδης έλλειψη απόλυτης απόφασης για την υιοθέτηση μιας καθοδηγητικής, κυρίαρχης και λειτουργικής ιδεολογίας.
Στην περίοδο που διανύουμε, η κοινωνικοπολιτική κανονικότητα έχει διαταραχθεί ανεπανόρθωτα όχι μόνον λόγω της αλλοίωσης της φυλετικής σύνθεσης του πληθυσμού, αλλά και λόγω της ακραίας μισαλλοδοξίας της αριστερόστροφης ιδεοληψίας που απεχθάνεται την ίδια της τη φυλή. Γηγενείς και έγχρωμοι φανατικοί, αναρχικοί, κομμουνιστές, φεμινιστές, wokeιστές, μετανάστες ισλαμιστές, συγκροτούν μια υποχθόνια πέμπτη φάλαγγα που υπονομεύει εκ των έσω την ευρωπαϊκή ομοεθνία.
Ποιές είναι οι πολιτισμικές σταθερές σε αυτή την εποχή της αποσάθρωσης; Αποδεχόμαστε ή όχι πως υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα; Απορρίπτουμε ή όχι τη θεοκρατία; Σεβόμαστε ή όχι την προσωπική ελευθερία; Είμαστε υπερήφανοι ή ντρεπόμαστε για τη λευκή φυλή; Είναι η επιστήμη αξιολογικά ουδέτερη; Είναι κοινωνικές κατασκευές η φυλή και το έθνος; Είναι αποδεκτός ο κοινωνικός ρόλος των σύγχρονων γυναικών; Έχει το ζωικό βασίλειο την ίδια υπαρξιακή αξία με την ανθρωπότητα; Υπερτερεί ή όχι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός όλων των άλλων; Είναι δύο ή εικοσιδύο τα ανθρώπινα φύλα; Ο ήλιος λάμπει την ημέρα ή τη νύχτα;
Το κατεστημένο σύστημα εξουσίας στις ευρωπαϊκές χώρες - ο αριστερός πολιτισμικός, μεταμοντέρνος, νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, που γεννήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες μέσα στη μαζική δημοκρατία - διατηρεί την ψευδαίσθηση πως, χάρη στα μέσα χειραγώγησης και επιβολής που διαθέτει, η κοινωνικοπολιτική συνοχή είναι απαραβίαστη. Όμως η ομαλότητα που λειτουργούσε έως σήμερα υπέρ του συστήματος, κυρίως εξαιτίας της προβλέψιμης ανακύκλωσης των καθιερωμένων κανόνων συμπεριφοράς, δεν αποτελεί πλέον επαρκές χαρακτηριστικό. Η ακραία πόλωση έχει υπονομεύσει την αποτελεσματική συγκρότηση των δυτικών κοινωνιών. Και η κατευθυνόμενη μαζική εισροή μεταναστών διαφορετικών φυλών και θρησκειών έχει επιδεινώσει την κοινωνική αποσύνθεση. Δεν υπάρχουν πλέον κοινές αρχές και αξίες που να επιτρέπουν την ανεκτή συνύπαρξη αντίπαλων ιδεολογιών. Έχει χαθεί η κοινή αντίληψη ακόμη και για το τι είναι οντολογικά η ανθρώπινη φύση. Τίποτε δεν είναι προδιαγεγραμμένο και οι βασικές έννοιες πρέπει να αποκτήσουν ξανά δογματική αυθεντία από την αρχή.
Αντιμετωπίζουμε λοιπόν σήμερα μια παρατεταμένη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, όπως αυτή ορίζεται στην ντεσιζιονιστική πολιτική φιλοσοφία του Καρλ Σμιτ. Όλα δείχνουν πως οι κοσμοθεωρίες που στα μέσα του περασμένου αιώνα πολέμησαν μετωπικά για τη ριζική αναδιάρθρωση των αξιών χρησιμοποιώντας ξεχωριστές κρατικές οντότητες, σήμερα θα επαναλάβουν την αποφασιστική αναμέτρηση στο εσωτερικό των δυτικών κρατών. Και στις δεδομένες συνθήκες υπαρξιακής απειλής, ο πολιτικός αντίπαλος θα είναι πλέον εχθρός εντός των τειχών.
Στην οριακή κατάσταση έκτακτης ανάγκης της Σμιτιανής θεωρίας της κυριαρχίας, η θεσμική ομαλότητα που στηριζόταν στην γενική ανοχή αντικαθίσταται από την συμπυκνωμένη κυριαρχία ενός μοναδικού φορέα που αναλαμβάνει την ευθύνη μιας κρίσιμης πολιτικής απόφασης. Στην παρακμιακή εποχή μας, ο μοναδικός που μπορεί να αποφανθεί ότι όντως ισχύουν συνθήκες έκτακτης ανάγκης και να αναλάβει αποφασιστική δράση, είναι ο Άναρχος άνθρωπος του Έρνστ Γιούνγκερ, ο αληθινός αριστοκράτης που καλείται να αντιπροσωπεύσει ήδη από σήμερα τον μελλοντικό ευρωπαίο πολίτη. Και η νομιμοποίηση των ενεργειών που θα αναληφθούν, θα πρέπει να πηγάζει από τα θεμέλια της ιστορίας των ιδεών. Με ακλόνητη πίστη στην ανωτερότητα των αρχών του ευρωπαϊκού πολιτισμού: τον Άνθρωπο, τον Εαυτό, το Λόγο, τον Άνδρα, τον Πατέρα, τον Ήλιο, τον Υπεράνθρωπο.
Στην κατάσταση εκτάκτου ανάγκης απαιτείται καθολική στράτευση. Οι ηθικές αμφιβολίες των ανυποψίαστων μετατρέπονται σε επιζήμια προπαγάνδα των ηττοπαθών. Και ο σκεπτικισμός και η ανοχή παύουν να είναι έννοιες δόκιμες για τους λογικούς όταν οι διαταραγμένοι και οι ψυχοπαθείς προσπαθούν να επιβάλλουν με τη βία την αρρωστημένη άποψή τους για τον κόσμο και τη ζωή.
Δυστυχώς, πριν από τη εγκαθίδρυση μιας νέας, ομοιογενούς πολιτικής κοινότητας, ο εμφύλιος πόλεμος στην Ευρώπη φαίνεται περισσότερο απο ποτέ αναπόφευκτος.
Το κείμενο της εισαγωγής: Από το δοκίμιο «Η αντεπαναστατική φιλοσοφία του κράτους» (1922), του Γερμανού διανοούμενου και πολιτειολόγου Carl Schmitt.
Ο πίνακας: Before the Parachute Opens (1939) του Ιταλού φουτουριστή Tullio Crali.
Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στην Ευρώπη: Ισχύει ακόμη και για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και θα επιδεινωθεί, εάν οι διαλυτικές δυνάμεις εκεί επανακτήσουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου