25/5/26

METAL ARCHIVES

«Η καθαρότητα της μορφής, ο σκληρός πυρήνας και το υπόβαθρο της πρωταρχικής απλής ιδέας είναι η δύναμη του Heavy Metal. Είναι τα στοιχεία που πρέπει να μείνουν αναλλοίωτα γιατί είναι αυτά που διατηρούν τις αποστάσεις από τον έξω κόσμο και θέτουν τα όρια.»

Με αυτή τη δογματική παραδοχή, ο νεαρός Πολέμαρχος προλόγιζε το τελευταίο του «Γράμμα του Αρχισυντάκτη» εκείνον τον μακρινό Σεπτέμβριο του 1987. Το αποχαιρετιστήριο κάλεσμα προς τους από τον ίδιο αποκαλούμενους «Metal Warriors» ήταν με κεφαλαία γράμματα σκληροπυρηνικό: ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ METAL ΚΛΕΙΣΤΟ. Σε έναν νεοαναδυόμενο κόσμο συμπερίληψης, ομοιομορφίας και κοινής αποδοχής, ο αντιδραστικός Warlord αντιπρότεινε στεγανά όρια, ρητές διακρίσεις και αυστηρό αποκλεισμό.

Λίγους μήνες πριν, οι ιδιοκτήτες του περιοδικού HEAVY METAL μου είχαν εμπιστευτεί την Διεύθυνση σύνταξης του εντύπου προσβλέποντας σε μια μόνιμη και καλή συνεργασία. Όμως εγώ δεν είχα καμία πρόθεση να κάνω καριέρα στη μουσική βιομηχανία και στα σχετικά μέσα ενημέρωσης. Δεν ήμουν συγκαταβατικός στις παρεμβάσεις των δισκογραφικών εταιρειών. Δεν με επηρέαζαν οι υποδείξεις και απεχθανόμουν την εμπορευματοποίηση της μουσικής. Άλλωστε σπούδαζα ήδη στο Πολυτεχνείο. Και ζούσα σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Βέβαια, κατανοούσα πως οι συμπαθείς εκδότες ήταν τυπικοί επιχειρηματίες. Οι ίδιοι μου είχαν ξεκαθαρίσει από την αρχή πως στόχος τους ήταν να αυξήσουν τις πωλήσεις του περιοδικού και στη συνέχεια τις εταιρικές διαφημίσεις, προσελκύοντας όλο και περισσότερους αναγνώστες.

Αντιθέτως, σύντομα έγινε φανερό πως οι δικές μου «αμφιλεγόμενες» απόψεις αποξένωναν το ευρύ κοινό. Όχι γυναίκες, όχι Thrashers, όχι Posers, όχι διαφορετικοί, όχι άσχετοι στη μουσική μας. Οι ελιτίστικες αντιλήψεις μου πρόκριναν ένα ιδιαίτερο είδος Χεβιμεταλά, σημαιοφόρου μιας καθαρόαιμης λευκής και αρρενωπής νεολαίας: ένα ιδεατό φυλετικό υβρίδιο αρχαίων Σπαρτιατών και Βίκινγκς, που στη φαντασία μου ενσάρκωνε την αληθινή κληρονομιά του Δυτικού Πολιτισμού ενάντια στην παρακμή του σύγχρονου κόσμου.

Έπειτα από επτά τεύχη και βιώνοντας το αναπόφευκτο αδιέξοδο, παραιτήθηκα από την αρχισυνταξία, ενώ οι εκδότες - προς τιμήν τους - συμφώνησαν να συνεχιστεί η δημοσίευση μεμονωμένων άρθρων μου, κι ακόμη να διατηρήσω μελλοντικά μια δική μου προσωπική στήλη με απόλυτη ελευθερία στη διαχείριση των κειμένων.

Η επιρροή μου στους κύκλους της νεανικής αντικουλτούρας θα συνεχιζόταν για αρκετά ακόμη χρόνια, με απρόβλεπτες μακροπρόθεσμες συνέπειες που παραμένουν εμφανείς ακόμη και σήμερα.

ΧWΠ

                               

                                            

 


Η εικόνα: Το σκίτσο του Conan που συνόδευε το Κάλεσμα του Αρχισυντάκτη τον Σεπτέμβριο του 1987 (ασπρόμαυρο pin-up του Gary Kwapisz από το The Savage Sword of Conan).

Τα 7 τεύχη του HEAVY METAL υπό την καθοδήγηση του ΧWΠ: Νο 27 (εξώφυλλο Ritchie Blackmore), No 28 (εξώφυλλο Manowar), No 29 (εξώφυλλο David Coverdale), No 30 (εξώφυλλο Ozzy Osbourne - Randy Rhoads), No 31 (εξώφυλλο Judas Priest), No 32 (εξώφυλλο Tony Iommi), No 33 (εξώφυλλο Ronnie James Dio).

Τα αρχεία:

- Το τελευταίο Κάλεσμα - Farewell (HEAVY METAL Νο 33, Σεπτέμβριος 1987).

- Ο πρώτος Χαιρετισμός προς τους αναγνώστες του περιοδικού ως νέος αρχισυντάκτης (HEAVY METAL Νο 28, Απρίλιος 1987).

- Η ενημέρωση του επόμενου υπεύθυνου σύνταξης για την αποχώρηση του ΧWΠ (HEAVY METAL Νο 34, Οκτώβριος 1987).

- Το μονοσέλιδο άρθρο για το Thrash που δίχασε τους Μεταλλάδες στην Ελλάδα (HEAVY METAL Νο 27, Μάρτιος 1987, πρώτο τεύχος με επίβλεψη του ΧWΠ).

- Συνέντευξη του ΧWΠ στο METAL HAMMER & HEAVY METAL No 180 (Αφιέρωμα 15 χρόνια, Δεκέμβριος 1999). Ιστορική καταγραφή.

- Παρουσίαση αποσπασμάτων από διάφορα κείμενα του ΧWΠ (Εορταστικό τεύχος:100 τεύχη HEAVY METAL!)







8 σχόλια:

Flammentrupp είπε...

Υπέροχες αναμνήσεις ... Ευχαριστούμε Ιππότη.

Η Λόγχη του Φράνκο είπε...

Χαιρετίζουμε τον άνθρωπο ο οποίος με την νοοτροπία του πότισε γενιές μεταλλάδων έως και σήμερα: Το αληθινό heavy metal, αν συνεχίζει και υπάρχει σήμερα, οφείλεται σε εκείνες τις πολύ επικίνδυνες, για τον σημερινό άθλιο κόσμο της συμπερίληψης και του πολιτικού μαρξισμού, απόψεις.
Ο οποίος πολιτικός μαρξισμός σαν έμπολα δηλητηρίασε το σώμα της κοινωνίας μας, οδηγώντας τον στην ηθική σήψη, ξεκινώντας από την μουσική.
Την μουσική της αρρενωπότητας, που οι άθλιοι στραποναρισμένοι ονόμασαν τοξική.
Την μουσική την δημιουργημένη υπό το αρχετυπικό πρίσμα του άνδρα κυνηγού, το οποίο οι άθλιοι εκθηλυκοποιημένοι-παραδουλεύτρες των σύγχρονων επιταγών της μουσικής βιομηχανίας - θέλησαν να κατασυκοφαντήσουν, και ονόμασαν σεξισμό.
Η πένα του τότε αρχισυντάκτη, αρνούμενος να υποταχθεί σε αυτές τις επιταγές της μουσικής βιομηχανίας, τράβηξε διαχωριστικές γραμμές απέναντι στην νεωτερικότητα και τον εκμοντερνισμό της μουσικής που ήθελε να βαφτίσει το κρέας ψάρι, τον εκφυλισμό του είδους δηλαδή, ως πρόοδο.
Υπήρξε το τελευταίο εμπόδιο απέναντι σε αυτή την θλιβερή επέλαση, οι ερπύστριες της οποίας ισοπέδωσαν την ρομαντική κοσμοαντίληψη.
Η Ελλάδα στήριξε το αληθινό heavy metal, την μουσική επένδυση της ηρωικής φαντασίας, όπως ίσως καμία άλλη χώρα στον κόσμο, χάρη σε εκείνα τα γραπτά τα οποία, ως πιτσιρικάδες τότε εμείς-άγραφα χαρτιά πάνω στα οποία μπορούσες να γράψεις ό,τι θες- αφεθήκαμε ώστε ευτυχώς η αντεπανάσταση εκείνη να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα της επάνω μας: Διότι κάθε επανάσταση βρίσκεται αρχικά στο μυαλό ενός και μόνο ανθρώπου.
Απέναντι στην κάθε είδους ασχήμια που άρχισε να αναδύεται τότε και να κάνει τα πρώτα της βήματα δειλά δειλά, ως αποτέλεσμα της Πολιτισμικής Ηγεμονίας του Πολιτικού Μαρξισμού, σαν σφουγγάρι απορροφήσαμε την ομορφότερη επιρροή: μετέπειτα fanzines, σημερινοί διοργανωτές συναυλιών εμπνευσμένοι από την μονολιθικότητα των απόψεων εκείνου του νεαρού γραφιά πασιονάριου και από την απαξίωση με την οποία αντιμετώπιζε τις προσμίξεις που ήθελαν να μολύνουν την μουσική μας, τροφοδότησαν την κληρονομιά, η αγάπη των ελλήνων οπαδών αποτέλεσε το raison d’ être για επανασυνδέσεις όπως αυτές των Manilla Road, των Warlord, των Omen…
Συνεχιστές εκείνης της παρακαταθήκης έως και σήμερα, η φρεσκάδα των ιδεών όχι μόνο δεν ξεθωριάζει στο πέρασμα των χρόνων, αντιθέτως γίνεται ακόμη πιο επιδραστική μέρα με την μέρα στην όψη ενός κάποτε ακμαίου δυτικού πολιτισμού, που σήμερα σαπίζει ελλείψει τέτοιων αξιών...

Η Λόγχη του Φράνκο είπε...

Καυλώσαμε διαβάζοντας την συνέντευξη '15 χρόνια μετά'.
Όπως ο χενεραλίσιμο βάφτισε την εκστρατεία απέναντι στις δυνάμεις του Σκότους που ήθελαν να καταστρέψουν την Ισπανία και να την μετατρέψουν σε απλή ανάμνηση μόνο για τους καθηγητές Ιστορίας, Cruzada, δηλαδή Σταυροφορία, έτσι και ο Ιππότης του Ήλιου, ίσως και χωρίς και ο ίδιος να το γνωρίζει, ξεκίναγε μια Σταυροφορία...

Βασίλης Τσάμηκος είπε...

Πώς σε κατούρησε έτσι ο Τσουρινάκης ρε κακομοίρηηη

Ανώνυμος είπε...

Κομπλεξικέ Βασιλη Τσάμηκε, γαμιώντας σας πήγε ο Warlord. 40 χρόνια πέρασαν κι ακόμη σας τσούζει...

Ανώνυμος είπε...

Κατάλαβα γιατί λες στην συνέντευξη ότι μετάνιωσες που έκανες γνωστούς τους Warlord στο ευρύ κοινό: Δεν το άξιζαν.
Τους άνοιξες τα μάτια, δεν το αναγνωρίζουν, και σου χρεώνουν τα μύρια όσα συν τοις άλλοις.
Ουδείς πιο αχάριστος του ευεργετηθέντος.
Έτσι είναι ο ελληνας οπαδός: Ναι μεν τα περιμένει όλα μασημένη τροφή σε ό,τι αφορά υλικό που θα ακούσει, και έπειτα καυχιέται πως 'τυχαία' εκείνος ανακάλυψε, 'μόνος του', επειδή είναι 'μαμούνι' και ψάχνει.
Λέει όμως ότι 'δεν υπάρχουν νέες μπάντες σήμερα', ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν, απλώς εκείνος δεν ψάχνει να τις ανακαλύψει, διότι απλώς έχει μάθει στο να σπαταλά την ενέργειά του όχι δημιουργικά, αλλά στο 'να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα'.
Ως ανθέλληνες είναι και κομπλεξικοί οι περισσότεροι, και δεν χαρίζουν ούτε τον πυρετό τους.
Όπως και αν έχει, εσύ το έκανες για τους λίγους που ήξεραν να εκτιμήσουν και αυτό αρκεί.
Σ' ευχαριστούμε!!!

Leonardos είπε...

Ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις των νεανικών μας χρόνων. Τόσο κοντινές και τόσο μακρινές ταυτόχρονα..

Ανώνυμος είπε...

Πες τα. Εκατσε η κουτσή κατσίκα και ο ραββίνος μεταλλάς.