NEBELMEISTER

O μύθος της ταχύτητας με συναρπάζει. Παραμένει για μένα ένα δοκιμασμένο και διεγερτικό μέσο απελευθέρωσης από τους περιορισμούς του φοβικού μου εγώ. Το προσδοκώμενο είναι ένα μεταφορικό πέρασμα στην αχρονική κατάσταση των μυστηρίων, εκεί όπου η έκσταση ήταν ανέκαθεν εισιτήριο προς τον κόσμο των θεών. Στην ταχύτητα κρύβεται η αλήθεια με τον τρόπο της περιδίνισης της μέθης κι ο χρόνος στον παρανομαστή της μεταβάλλεται κυκλικά. Ευλογημένοι οι ιεροφάντες της, όσοι δοκιμάζουν την αντοχή της ύλης και εξαρθρώνουν τον χρόνο γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν το μέλλον.
Όμως, όπως έχω ξαναγράψει... όλοι μου οι άγιοι έζησαν αληθινά και πέθαναν νέοι. Ο θάνατος απελευθερώνει μόνον όταν φτάνει σαν προάγγελλος μεταμόρφωσης στη μεθόριο της χώρας των αθανάτων.

Ο Bernd Rosemeyer πριν καν κλείσει τα 30 του χρόνια, στις 28 Ιανουαρίου του 1938, ημέρα Παρασκευή στις 11:46 ακριβώς, μπήκε στην λεωφόρο της αθανασίας οδηγώντας το ασημένιο του όχημα με πάνω από 400 χλμ/ώρα. Άνεμοι σταλμένοι από τους Άζεν τον πήραν μαζί τους στη χώρα των μέτρων, των προτύπων και των άφοβων τρελών.

Η πρώτη γνωριμία μου μαζί του οφείλεται στο αγαπημένο μου μονοθέσιο Auto Union type C. Κινούμενο ανάμεσα στις χίμαιρες των απερίσπαστων λογισμών το θρυλικό, σιδερένιο άλογο με οδήγησε κάποτε στον αληθινό του αναβάτη.
Ο Rosemeyer ξεκίνησε την καριέρα του σαν οδηγός αγώνων γιά την αγωνιστική ομάδα μοτοσικλετών της Auto Union. Τον Νοέμβριο του 1934 τον δοκίμασαν στα νέα αγωνιστικά αυτοκίνητα της εταιρίας και πέρασε κατευθείαν από τις μοτοσικλέτες στα σιδερένια θηρία. Στην πραγματικότητα δεν είχε οδηγήσει έως τότε άλλου είδους αυτοκίνητο παρά μόνον μηχανές.
Η πρώτη του συμμετοχή έγινε στον αγώνα Avus-Rennen με Auto Union type B τον Μάιο του 1935 και λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, κέρδισε την πρώτη του νίκη στην Τσεχοσλοβακία αφήνοντας πίσω του τον θρυλικό Ιταλό οδηγό Nuvolari.

Την τριετία 1935-1937 έλαβε μέρος σε 31 αγώνες επιπέδου Grand Prix και κέρδισε 10 από αυτούς.
Στην πίστα Nurburgring στο Eifelrennen, τον Ιούνιο του 1936 νικώντας ξανά τον Nuvolari και τον επίσης θρυλικό οδηγό Caracciola σε συνθήκες σχεδόν μηδενικής ορατότητας με βροχή και πυκνή ομίχλη, κέρδισε το παρωνύμιο του Κυρίαρχου της Ομίχλης. Έγινε Πρωταθλητής Ευρώπης του 1936 και η τελευταία του νίκη ήταν στο GP του Donnington με Auto Union type C, στις 2 Οκτωβρίου του 1937. Τον ίδιο μήνα κατέρριψε απανωτά ρεκόρ ταχύτητας (3 world records, 16 class records) με ένα ειδικά κατασκευασμένο υπεραυτοκίνητο της Auto Union.

Υπερασπιζόμενος την πρωτιά του, ο Rosemeyer σκοτώθηκε τρεις μήνες αργότερα. Στις 28 Ιανουαρίου του 1938, ο Caracciola για λογαριασμό της Mercedes-Benz θα προσπαθούσε και θα κατάφερνε να σπάσει το ρεκόρ ταχύτητας σε μια προκαθορισμένη διαδρομή στον αυτοκινητόδρομο Frankfurt-Darmstadt. Λίγο αργότερα ο Rosemeyer θα δοκίμαζε υπό πίεση την τύχη του παρά το δελτίο καιρού, που προέβλεπε δυνατούς ανέμους. Οι βιαστικές μετατροπές, που είχαν αλλοιώσει την δυναμική του υπεραυτοκινήτου δίχως επαρκείς δοκιμές σε συνδυασμό με τον δυνατό, πλευρικό άνεμο που τον παρέσυρε ήταν η πραγματική αιτία του δυστυχήματος. Για την ακρίβεια, η ταχύτητα πριν τον εκτροχιασμό ήταν 429,60 χλμ/ώρα, ένα χιλιόμετρο μεγαλύτερη από εκείνη του Caracciola.

Είπαν πως ο Bernd Rosemeyer πρόβαλλε σαν μετεωρίτης στο στερέωμα, μια βολίδα μέσα από την ομίχλη. Ήταν φυσικό ταλέντο, ανορθόδοξος και αντικονφορμιστής, επαναστάτης χωρίς αιτία αλλά και λοχαγός των SS (SS-Hauptsturmführer). Ζούσε μόνον για τους αγώνες ταχύτητας αδιαφορώντας για τα χρήματα και τις αμοιβές. Πέθανε γρήγορα και νέος. Έτσι κι αλλοιώς δεν επρόκειτο να ζήσει για πολύ. Στον επερχόμενο παγκόσμιο πόλεμο θα ακολουθούσε με στατιστική ακρίβεια την ολέθρια μοίρα των τελευταίων μαύρων ιπποτών, σε κάποια μονάδα των Waffen-SS στα σύνορα της Ευρώπης.

Δίπλα στον αυτοκινητόδρομο Frankfurt-Darmstadt, κοντά στην διασταύρωση Langen-Morfelden έχει στηθεί μια λιτή στήλη στη μνήμη του, ένα ορόσημο που κάποτε σκοπεύω να επισκεφτώ.
Στο μέτρο που έχει κάποια αξία, οι προθέσεις μας και τα πρότυπα μας καθορίζουν. Προσέτι, η επίκληση του απαιτητικού κόσμου της επίτασης ίσως να είναι η μοναδική μας ευκαιρία για έμπνευση και σωτηρία.





Nebelmeister: Fog Master.
Bernd Rosemeyer: Γεννήθηκε στο Lingen, Lower Saxony τον Οκτώβριο του 1909. Παντρεύτηκε την δημοφιλή αεροπόρο Elly Beinhorn τον Ιούλιο του 1936. Τον Νοέμβριο του 1937 γεννήθηκε ο μοναδικός του γιός.
Νίκες επιπέδου Grand Prix: 29/9/1935 Czech GP, 14/6/1936 Eifelrennen, 26/7/1936 German GP, 15/7/1936 Coppa Acerbo, 23/7/1936 Swiss GP, 13/8/1936 Italian GP, 13/6/1937 Eifelrennen, 5/7/1937 Vanderbilt Cup, 15/8/1937 Coppa Acerbo, 2/10/1937 Donington GP.
Η κηδεία: Στο Βερολίνο, με στρατιωτικές τιμές από την πρότυπη φρουρά Leibstandarte Adolf Hitler και μουσική υπόκρουση το Funereal March του Beethoven.

ΠΙΣΤΩΣΗ ΧΡΟΝΟΥ

Όλοι μου οι άγιοι έζησαν αληθινά και πέθαναν νέοι. Άλλοι αυτοκτόνησαν, άλλοι σκοτώθηκαν στη μάχη, άλλοι απλώς ολοκλήρωσαν γρήγορα την επίγεια αποστολή τους. Έζησαν σε διαφορετικές κι άνισες εποχές κι όμως, ακράδαντα πιστεύω πως όλοι τους αναστήθηκαν στον ιδανικό κόσμο των ηρώων και των ποιητών. Εκεί γνωρίζονται μεταξύ τους, ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις και προετοιμάζουν την προφυλακή της ανώτερης ανθρωπότητας.

Όσο γιά μένα, που ζω ψεύτικα... φυλακισμένος μέσα σε σκληρές αλήθειες, τους ονειρεύομαι μα δεν τολμώ να τους αντικρύσω κατάματα. Γιατί αυτοί που νίκησαν τη Μέδουσα οικειοποιήθηκαν το πέτρινο βλέμμα της και μόνον μέσα από τα κάτοπτρα μιας ορισμένης πνευματικότητας γίνονται προσπελάσιμοι.
Άλλωστε, όπως γράφει ο φιλόσοφος με το σφυρί, εγώ... ζω από την πίστωση που έκανα ο ίδιος στον εαυτό μου, πιθανόν να είναι απλώς μια προκατάληψη το ότι ζω...




Ο επίλογος: Από τον πρόλογο του ECCE HOMO (1888) του Φρίντριχ Νίτσε.
Η εικόνα: Study of Perseus (1881) του Edward Burne Jones.

ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ, ΟΙ ΕΥΖΩΝΕΣ ΚΑΙ Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΜΑΣ

Εκ πρώτης όψεως, το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη βρίσκεται σε κοινή θέα, στην Πλατεία Συντάγματος, μπροστά στη Βουλή των νεοελλήνων. Βιαστικοί διαβάτες το προσπερνούν χωρίς να το προσέχουν, αυτοκίνητα πηγαινοέρχονται ασταμάτητα στους γύρω δρόμους και σμήνη τουριστών το φωτογραφίζουν χαζεύοντας τους τσολιάδες. Ανάμεσα σε κοσμοπολίτικα ξενοδοχεία, καφετέριες και πολυκαταστήματα, μοιάζει σαν ξεχασμένο αξιοθέατο μιας άλλης εποχής: παράταιρο πολεμικό και ακίνητο στοιχείο στο μέσον μιας ειρηνόφιλης κοινωνίας, που σφύζει απο εμπορική κινητικότητα.

 

 

Για όσους όμως γνωρίζουν την αλήθεια, το Μνημείο παραμένει αθέατο στα σύνορα δύο Κόσμων. Ακριβώς πίσω του απλώνεται ο απέραντος λειμώνας των ασφοδελών, το ανήλιο λιβάδι των ψυχών. Ο Ήλιος, βυθισμένος στον μυθικό Ωκεανό, ποτέ δεν λάμπει εκεί όπου συρρέουν ο Αχέροντας κι ο Κωκυτός, η Στύγα κι ο Πυριφλεγέθοντας κι αρχίζει η επικράτεια των νεκρών. Το Μνημείο είναι μια μυστική πύλη προς εκείνο το ξεχωριστό πεδίο του λειμώνα όπου περιφέρονται οι ψυχές των πεσόντων στις μάχες των Ελλήνων. Οι σκιές τους διατηρούν τη μορφή που είχαν κατά την πτώση τους και τις ανοιχτές πληγές των χτυπημάτων. Φορούν τους θώρακες και τις πανοπλίες τους, τα κράνη και τις ματωμένες τους χλαίνες. Και σ' αυτούς δεν βασιλεύει ο Άδης και η Περσεφόνη αλλά ο κορυφαίος ήρωας, ο Αχιλλέας των Αχαιών.

Αν και μπροστά στη Βουλή, το ιερό Μνημείο των αγνώστων στρατιωτών, που για αιώνες σκοτώνονταν στα πεδία των μαχών για την Φυλή, την Πατρίδα και την Ελευθερία του Έθνους καμμιά σχέση δεν έχει με απατηλές έννοιες όπως η ισότητα και η δημοκρατία. Αντιθέτως, λόγω της ιδιαίτερης φύσης του αποτελεί εστία καθαρότητας, που αντιδιαστέλλεται προς το διαλυμένο σύγχρονο κράτος, το σάπιο πολιτικό σύστημα, την διεφθαρμένη άρχουσα τάξη και τους κακομαθημένους και απόλεμους πολίτες αυτής της χώρας.

 

Το Ηρώο φρουρούν δύο Εύζωνες τιμώντας, ακίνητοι και αμίλητοι, τις ψυχές των πεσόντων ενώ επιτηρούνται από έναν τρίτο παρατηρητή.

Πριν από λίγες ημέρες, στην Πλατεία Συντάγματος, κάποιοι ανισόρροποι αναρχικοί τοποθέτησαν βόμβα κοντά στον χώρο του Μνημείου. Όταν ενημερώθηκαν για την ύπαρξη της βόμβας, οι δύο φρουροί αρνήθηκαν, με νεύμα των ματιών τους, να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και ο παρατηρητής πήγε και στάθηκε ανάμεσά τους. Οι τρείς νεαροί στρατιώτες από την επαρχία - που υπογραμμίζω πως υπηρετούσαν τη θητεία τους - έδειξαν με την ακλόνητη στάση τους πως ίσως και να μην έχουν όλα χαθεί.

Πριν από λίγες ημέρες, στην Πλατεία Συντάγματος, μπροστά στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, τρείς Εύζωνες διέσωσαν ότι λιγοστό έχει απομείνει από την τιμή μας.

 



Σχόλιο στην επικαιρότητα: Επιβεβλημένη εξαίρεση στην συνήθη πρακτική των κειμένων της Πολεμικής Σημαίας.
Το γεγονός: Ωρολογιακός, εκρηκτικός μηχανισμός τοποθετημένος μέσα σε κάδο απορριμάτων, εξεράγη λίγο πριν από τις οκτώ το βράδυ του Σαββάτου, 9 Ιανουαρίου 2010, λίγα μέτρα από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Πριν την έκρηξη η περιοχή εκκενώθηκε όμως οι Εύζωνοι παρέμειναν στη θέση τους.
Οι Εύζωνοι: Επίλεκτες δυνάμεις του νεώτερου Ελληνικού Στρατού. Τα πρώτα τέσσερα Τάγματα οργανώθηκαν το 1867. Σύμβολο ανδρείας στη μάχη. Δυστυχώς, σήμερα εκτελούν μόνον καθήκοντα τελετουργικού χαρακτήρα.

ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΙ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ

Αρχάγγελος Μιχαήλ: Σε νίκησα κι όμως λυπούμαι, που η δύναμη και η ομορφιά σου θα χαθεί. Άναβες το σκοτάδι πριν κόψω τα μελανά δεσμά με το σπαθί. Κάποτε για τον Ήλιο πολεμούσαμε μαζί.
Εωσφόρος: Αμετανόητος θα εκτίσω την ποινή. Η ακατάβλητη θέληση για δύναμη θα με καθοδηγεί. Η ομορφιά μου δεν θα ξεχαστεί και στο τέλος ξανά θα πολεμήσουμε μαζί.

Όπως είναι γνωστό, στην αρχή του Χρόνου ο Αρχάγγελος της Τάξης μονομάχησε με τον Αρχάγγελο του Κάλλους, υπερίσχυσε και τον γκρέμισε στην άβυσσο.
Ευτυχώς, λίγο πριν τη χαριστική βολή, ο νικητής συγχώνευσε στο πρόσωπό του τις αρετές του ηττημένου, συστηματοποιώντας την ωραιότητα μέσα στους αυστηρούς κώδικες των διατάξεων. Κατέστη με αυτόν τον τρόπο, στους αιώνες των αιώνων ο μοναδικός Πρόμαχος του Φωτός.
Όμως είναι γραφτό πως πριν την τελική πυρπόληση του σύμπαντος οι Αρχάγγελοι θα συμφιλιωθούν. Αριστερά και δεξιά του Χρυσού Άστρου θ’ ανάψουν ταυτόχρονα τους σβηστούς πυρσούς. Ο Εωσφόρος θα ενδυθεί την αστραφτερή μορφή του και πρώτος θα προτάξει το δαυλό. Ο Μιχαήλ έπειτα θα υψώσει τη δική του ανεστραμμένη δάδα αποκαθιστώντας τη συμμετρία.
Οι Αρχάγγελοι της Νίκης θα συναντηθούν στο μέσον κάτω από τον Ήλιο και μαζί θα θυσιάσουν τον ιερό Ταύρο. Οι σκιές στον Άδη θα ξεδιψάσουν με το αίμα του και η Στρατιά των Αθανάτων μέσα στη φωτιά θα μετενσαρκωθεί.

Αλίμονο τότε στους θνητούς! Γιατί οι Αθάνατοι ήταν στην αρχή η πανάκεια του Κόσμου αλλά στο τέλος θα είναι ο όλεθρός του.

Ο πίνακας: The Fall of the Rebel Angels (1666), του Ιταλού ζωγράφου Luca Giordano.
Το κείμενο: Αποκαλυπτική άσκηση συγκριτικής μυθολογίας. Οι δύο Αρχάγγελοι του Χριστιανισμού ως Cauti και Cautopati περιβάλλουν τον Ταυροκτόνο Μίθρα. Όλοι τους «δαίμονες» από ξενόφερτες θρησκείες, που κυρίως μέσω της τέχνης, ενσωματώθηκαν στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Παραμένω ασυγκίνητος ορθολογιστής.

Τα αγάλματα και το ανάγλυφο: Οι Δαδοφόροι ως ενσαρκώσεις του Μίθρα. Μαρμάρινη, αναθηματική παράσταση Ταυροκτονίας, αφιέρωμα απόστρατου Ρωμαίου λεγεωνάριου (της ΙΙ Augusta) στη Βρετανία.
Ο Ηράκλειτος: Διδάσκει πως «Η φωτιά όταν επέλθει θα κρίνει και θα καταλάβει τα πάντα» και πως «Οι αθάνατοι είναι θνητοί και οι θνητοί αθάνατοι. Αυτοί ζουν από το θάνατο εκείνων κι εκείνοι πεθαίνουν από τη ζωή αυτών».

NATALIS INVICTI

Εἴμαστε μεῖς ἅλλη γενιά, ἄλλο σπέρμα!

Χαλάσαμε πολὺ μιὰ νιὁτη πλέρια.

Τώρα, τοῦ ἡλιοῦ καθὼς μᾶς κρούει τὸ γέρμα,

στερνά, γιὰ πάντα σκώνουμε τὰ χέρια.

Κι ἀπέ, βαριὰ τὰ μπήγουμε μὲς στὰ ἔρμα

σπλάγχνα τῆς Γῆς καὶ στὰ φαρμακονέρια

τῆς Στόχασης: ψηλὰ γιὰ ν᾿ ἀνεβοῦμε,

πρέπει πολὺ βαθιὰ νὰ κατεβοῦμε.

Ξεπέσαμε βαθιά στη γη, μα πιo βαθιά δεν έχει. Τα οικόσημα έσβησαν, δίπλωσαν οι σημαίες, το αίμα έγινε νερό. Χωρίσαμε και χαθήκαμε, χάσαμε τα πάντα και δεν βρήκαμε τίποτα.
Άγνωστοι κι ανώνυμοι ακόμη και μεταξύ μας, άσκοπα περιφερόμαστε ανάμεσα στους άψυχους θνητούς. Μας καταδίκασαν σε γλυκερή ισότητα, συμπάθεια και διαρκή ειρήνη. Συνηθίσαμε στη σιωπή, δεσμώτες στη φυλακή της ύλης. Αλίμονο στους ηττημένους που ακμάζουν στην υποταγή.

Ποῦ πᾶμε; Ἀκούω πᾶσ᾿ ἄνοιξη τ᾿ ἀηδόνι

ὄλβια ζήση στὸ πάθος του νὰ βρίσκει.

Δὲν ἔχει χτὲς καὶ σήμερα. Ἡ Δωδώνη

κι ὁ Ἅγιος Τάφος βαθιά μας ὄρθιος μνήσκει.

Κι ἂν καταρρέουν οἱ πίστες, μεῖς αἰώνιοι

περνᾶμε ἀπ᾿ τὴ ζωὴ στὸ θάνατο ἴσκιοι

καὶ στὴ ζωὴ ἀπ᾿ τὸ θάνατον! Ὄχι ὄντα,

εἴμαστε Ἰδέες, ποὺ ζοῦνε πολεμώντα.

Όμως μην μας λυπάστε. Γιατί στα όνειρά μας αποκηρύξαμε τη σάρκα και θωρακίσαμε με ατσάλι τις ψυχές. Κι αν εμείς ζήσαμε λαθραία σ’ έναν κόσμο που δεν μας άξιζε, άλλοι στο μέλλον θα μας αγαπήσουν και στη μνήμη μας θα εκδικηθούν.
Ο Θεός θα ξαναγεννηθεί και θα μας ευλογήσει. Και τότε οι σκιές μας από τον Άδη στις έμπυρες σφαίρες θα επιστρέψουν για να καθαρθούν και να σταλούν ξανά στη μάχη. Αιώνιος πόλεμος είναι ο νέος κόσμος που προσδοκούμε. Ζωή μέσα στο θάνατο, τιμή μέσα στη πίστη, φως μέσα στο σκοτάδι, θάνατος μέσα στο φως.

Να μας φοβάστε. Γιατί δεν είμαστε όντα ... είμαστε Ιδέες, που ζούνε πολεμώντα ...

Οι ημ/νίες: 22η Δεκεμβρίου, η κάθοδος του Ήλιου στο νοτιότερο σημείο της τροχιάς του. 25η Δεκεμβρίου, το τέλος του χειμερινού ηλιοστασίου και η αναγέννηση του Ανίκητου Θεού. Ο Ήλιος που ξαναγεννιέται είναι ο θεός των νέων στρατιών.
Η εικόνα: Golden Gate από το The Flower Book (1882/1905) του Edward Burne-Jones. Η είσοδος του Ήλιου στον Κόσμο.
Οι στίχοι: Από το επικό ποίημα του Κώστα Βάρναλη, Ο Προσκυνητής (1919).

BLACK KNIGHT

Τέλειωσα το Σχολείο, το Γυμνάσιο, το Λύκειο, το Πολυτεχνείο, εκπλήρωσα τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις, έπιασα δουλειά, παντρεύτηκα κι έκανα οικογένεια.

Είμαι στοργικός σύζυγος και πατέρας, τηρώ τις κοινωνικές συμβάσεις και σέβομαι τους κανόνες. Εξασκώ αξιόπιστα το επάγγελμά μου, εξοφλώ τους λογαριασμούς και πληρώνω τους φόρους. Είμαι ενεργός πολίτης, ψηφίζω στις εκλογές, υπακούω στους νόμους. Συμμετέχω στην οικονομία της αγοράς, είμαι εργατικός, παράγω προϊόντα και κερδίζω χρήματα, ενημερώνω βιβλιάρια σε τραπεζικές καταθέσεις, ψωνίζω στο σούπερ μάρκετ, καταναλώνω αγαθά και ανακυκλώνω τα σκουπίδια.

Είμαι ο στυλοβάτης αυτής της κοινωνίας, ο πειθήνιος πολίτης που στηρίζει το σύστημα, το πρότυπο του χειριστή που λειτουργεί τη μηχανή.

Κάθε βράδι πριν κοιμηθώ, ακονίζω δίπλα μου το αόρατο σπαθί.
Κάτω από το σάπιο δέρμα της υποταγής ο μαύρος ιππότης παρατηρεί, υπολογίζει, κάνει υπομονή. Στην καρδιά του σκοταδιού ονειρεύεται τον Ήλιο, στην άκρη της νύχτας οραματίζεται ένα νέο κόσμο... όταν ο στύλος θα κοπεί.




Ο πίνακας: Crusader, του αμερικανού ζωγράφου Justin Sweet.
Παραλλαγή στο ίδιο θέμα: ΨΕΥΤΙΚΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ - Η ΜΑΣΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΦΥΡΙ.

ΗΡΩΕΣ ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ

«Καλέ μου φίλε, αν ήταν ξεφεύγοντας από τον πόλεμο να μείνουμε για πάντα αγέραστοι κι αθάνατοι, ούτε κι εγώ θα πολεμούσα ανάμεσα στους πρώτους, ούτε κι εσένα θα σε ετοίμαζα για τη μάχη που δοξάζει τους άντρες. Τώρα όμως έτσι κι αλλιώς χίλιοι θάνατοι στέκονται από πάνω μας, που δεν μπορεί να τους ξεφύγει ούτε να γλυτώσει απ’ αυτούς ο άνθρωπος.

Ας πάμε λοιπόν να δώσουμε σε κάποιον δόξα ή κάποιος να δώσει σε μας.»

Αυτά λέει ο ισόθεος Σαρπηδόνας στον αγαπημένο του εξάδελφο Γλαύκο για να τον παρακινήσει μπροστά στο τείχος των Αχαιών. Και μέσα σε τρείς προτάσεις περιγράφει ξεκάθαρα το ηρωικό ιδεώδες.

Οι θνητοί, ήρωες βασιλιάδες αγαπούν τη χαρά της ζωής και θα επιδοκίμαζαν την άφθαρτη νεότητα και τη σωματική αθανασία. Όμως, περιπολώντας στα σύνορα του θανάτου παρατηρούν την τραγική ανθρώπινη φύση νηφάλια και καθαρά. Και κατανοούν πως κανείς δεν ξεφεύγει από το σκληρό πεπρωμένο των θνητών.
Αφού είμαστε καταραμένοι να γερνάμε, ας προσφέρουμε νέοι ακόμη και δυνατοί, το καθαρό αίμα μας στη γη. Αφού ο θάνατος μας παραμονεύει με χίλιους τρόπους, ας χαθούμε επιλέγοντας μόνοι μας το χρόνο, σε κάποια ωραία, πολεμική σκηνή.

Ο Σαρπηδόνας και ο Γλαύκος έπεσαν στη μάχη και κέρδισαν την αναγνώριση των αντρών. Πήραν κι έδωσαν δόξα στους ήρωες των Αχαιών και στο τέλος είχαν τον τιμημένο θάνατο που αποζητούσαν, πρώτα ο Σαρπηδόνας από τον Πάτροκλο, έπειτα ο Γλαύκος από τον Τελαμώνιο Αία.

Αντίθετα, εμείς γερνάμε και πεθαίνουμε με κάποιον από τους χίλιους, ατιμωτικούς θανάτους και κανείς δεν θα θυμάται στο μέλλον τη θηλυκή μας εποχή.
Θλίβομαι για τη κακή μας μοίρα. Οι ψυχές μας, αιώνια δυστυχισμένες θα περιφέρονται στον Άδη δίχως καμμιά ελπίδα να εξαγνιστούν στην ιερή μάχη, δίχως ποτέ να τιμήσουν το εξιλαστήριο σπαθί.




Το κείμενο: Ομήρου ΙΛΙΑΔΑ (Μ 322-328), σε μετάφραση Ο. Κομνηνού - Κακριδή.
Οι φωτογραφίες: Μυκηναϊκά χάλκινα εγχειρίδια. Διακόσμηση παράστασης κυνηγιού λεόντων με χρυσό και άργυρο σε νιέλο, χρυσών λεόντων σε νιέλο και σπειρών από χρυσό και νιέλο (1600-1500 π.Χ.).