1/9/16

ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

« ...ανάμεσα σ΄αυτούς τους νεκρούς υπάρχουν δύο Ρώσοι. Είναι ψηλοί, γεροδεμένοι, με μακριά χέρια και τα μάτια τους είναι γουρλωμένα και πεντακάθαρα. Είναι δύο εξειδικευμένοι εργάτες, δύο σταχανοβίτες. Ορισμένοι Γερμανοί στρατιώτες τους κοιτάζουν σιωπηλοί. Ένας απ΄ αυτούς ψάχνει τριγύρω για λουλούδια, αλλά δεν υπάρχουν παρά κόκκινα λουλούδια στο χωράφι, ένα είδος παπαρούνας. Ο στρατιώτης διστάζει μπροστά σ’ αυτά τα λουλούδια κι έπειτα ξεριζώνει μία δέσμη στάχυα και μ’ αυτά τα στάχυα καλύπτει τα δύο σβησμένα πρόσωπα...»

«...Ο αέρας είναι χλιαρός. Το σιτάρι κυματίζει στον άνεμο και τα χωράφια με τη σόγια αναπέμπουν ένα μεταξένιο θρόισμα. Στα καμποχώραφα τα ηλιοτρόπια – δάση ολόκληρα – περιστρέφονται αργά γύρω από τους μακριούς μίσχους με κατεύθυνση προς τον ήλιο κι ανοίγουν νωχελικά το μεγάλο κίτρινο μάτι τους. Τεράστια λευκά σύννεφα κατρακυλάνε από τον ουρανό, καθώς οι Ρώσοι στρατιώτες κοιμούνται ξαπλωμένοι μες στα αυλάκια, με τα πρόσωπά τους καλυμμένα με στάχυα... » 
 

Το παραπάνω κείμενο, αν και δημοσιογραφική ανταπόκριση, μοιάζει περισσότερο με λυρικό επιτάφιο. Ρώσοι και Γερμανοί, στρατιώτες και εργάτες, ζώντες και νεκροί, παπαρούνες και στάχυα. Τα δάση από ηλιοτρόπια τονίζουν την ηλιακή μεταφυσική του τελευταίου εμφυλίου πολέμου της λευκής φυλής.
 
Η γερμανική εκστρατεία εναντίον της σοβιετικής Ρωσίας υπήρξε ένα καθοριστικό επεισόδιο στον μεγάλο πόλεμο αλληλοεξόντωσης μεταξύ των αδερφών, ευρωπαϊκών λαών. Συγκρούστηκαν Άθεοι εναντίον Παγανιστών, Υλιστές εναντίον Ρομαντικών, Εθνικοσοσιαλιστές εναντίον Κομμουνιστών. Αλλά παρέμεναν οι ίδιοι εκείνοι Ρώσοι και Γερμανοί, που τον προηγούμενο αιώνα είχαν συμμαχήσει με τους Βρετανούς για να σταματήσουν τη μεγάλη στρατιά του Ναπολέοντα, τη γαλλική στρατιά που αν επικρατούσε, θα ένωνε από τότε την ευρωπαϊκή ήπειρο σε μια νέα Αυτοκρατορία.
 
Η δική μας κοσμοθεώρηση - το ηρωικό ιδεώδες, η ρομαντική προσέγγιση, οι ελληνορωμαϊκές καταβολές, η προτεραιότητα στην αισθητική, η πίστη σε μια ανώτερη ανθρωπότητα - έχει προφανείς εκλεκτικές συγγένειες.  Οι στολές μάχης των Βάφεν SS δεν έδειχναν, αναιτιολόγητα, ασύγκριτα ομορφότερες από τις κακόγουστες φορεσιές «τσουβάλια» του ρωσικού στρατού. Κι από την άλλη πλευρά, οι Σοβιετικοί χρησιμοποιούσαν εκτενώς τις μογγολικές δυνάμεις της επικράτειάς τους.
 
Ωστόσο, επιβάλλεται σήμερα η νηφάλια περισυλλογή πάνω στον ευρύτερο ενδοφυλετικό χαρακτήρα της σύγκρουσης. Γιατί εμείς που πιστεύουμε στην ενότητα της Ευρώπης, θαυμάζουμε εξίσου τον Φρήντριχ Χαίλντερλιν με τον Αλεξάντρ Πούσκιν και δεν ξεχνούμε πως ο Νίτσε διάβαζε Ντοστoγιέφσκι.
 
 
 

 
Το κείμενο: Απόσπασμα της ανταπόκρισης του Ιταλού λογοτέχνη και δημοσιογράφου Κούρτσιο Μαλαπάρτε από τα σοβιετικά πεδία των μαχών (Gurgio Malaparte, ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΒΟΛΓΑ. Γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση – Πολιορκία του Λένινγκραντ, 1941-1942. Κεφάλαιο 6: ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΚΑΛΑ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ).
Η εικόνα: Γραμματόσημο όπου απεικονίζεται σκηνή μάχης των WAFFEN SS (Πρώτη πολεμική σειρά γραμματοσήμων, έκδοση του 1943, προς τιμήν των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων).
Η ιεράρχηση των λαών: Οι Ρώσοι και οι Γερμανοί είναι μεγάλα έθνη, με σπουδαία συνεισφορά στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Παραμένουν όμως στη δεύτερη σειρά, λίγο πίσω από τους Άγγλους, μαζί με τους Φράγκους και τους Ισπανούς. Για ευκολονόητους λόγους, την κορυφή της πολιτισμικής πυραμίδας μοιράζονται μόνον οι Έλληνες και οι Ιταλοί.

2/8/16

ΚΟΚΟΜΠΙΛ

«Υπερπολυτελές – 52 τετράχρωμες σελίδες! – 750 πολύχρωμες εικόνες – μέγεθος μέγιστο!» 
Εκυκλοφόρησε
                   
Ήταν Ιούλιος του 1974. Το τεύχος 188 του Ζαγκόρ που μόλις είχα αγοράσει στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς ήταν πραγματικά ξεχωριστό. Περιείχε ένα ένθετο πρωτότυπο καρτελάκι με το σήμα της ποδοσφαιρικής ομάδας της Ιταλίας και τέσσερα ακόμη «χιουμοριστικά αυτοκόλλητα του Φαρ Ουέστ». Και στη σελίδα 49, μια ολοσέλιδη διαφήμιση ενημέρωνε τους νεαρούς αναγνώστες πως... «έφτασε ο... ΚΟΚΟΜΠΙΛ - Ο καθηγητής της γελωτοθεραπείας!»
Παρατήρησα προσεκτικά τα πολύχρωμα σκίτσα με τους καουμπόηδες στο ένθετο και επέστρεψα στο μαγαζάκι να αναζήτησω το νέο περιοδικό. Η τιμή ήταν τσουχτερή - 25 δρχ όταν το μκρό Ζαγκόρ στοίχιζε μόνον 4 - αλλά το μέγεθος ήταν μεγάλο και οι σελίδες όλες έγχρωμες. Όσο για το περιεχόμενο...
 

Το σκηνικό των περιπετειών ήταν μια σουρεαλιστική παρωδία της ιστορικής Άγριας Δύσης. Τα καρέ ξεχείλιζαν από μολύβια, ζάρια και κόκκαλα, καπελωμένα σκουλήκια και φιδωτά σαλάμια, ενίοτε στεριανά ψάρια και καλοντυμένα πουλερικά. Δάκτυλα πρόβαλαν μέσα από φλυτζάνια, βαρέλια έβγαζαν γλώσσα, καβαλάρηδες οδηγούσαν άλογα δίχως πόδια και κότες όργωναν τα χωράφια. Ευτυχώς, στη μάχη των επιρροών, ο Ιερώνυμος Μπος νικούσε κατά κράτος τον Σαλβαντόρ Νταλί...
 

Ο Κοκομπίλ ήταν αστείος στην όψη και γρήγορος στα εξάσφαιρα, ένας αγαθός υπερασπιστής του νόμου όπως ο Λούκυ Λουκ. Και ως νέος «αχτύπητος ήρως του Φαρ Ουέστ που πρώτα πυροβολεί και... ύστερα τραβά το πιστόλι!», αμέσως στάθηκε επάξια δίπλα στον διάσημο πιστολέρο που πυροβολεί πιο γρήγορα από τη σκιά του.
Ωστόσο, από την αρχή διέκρινα σημειολογικά μια κραυγαλέα διαφορά: οι βολές του Κοκομπίλ ήταν εκτός από εύστοχες και θανατηφόρες! Ήδη στην πρώτη σελίδα του πρώτου τεύχους, ο γελαστός καουμπόι, μέσα σε 4 μόνον καρέ, εντόπιζε, σκότωνε, έψηνε και ξεκοκκάλιζε ένα ανθρωπόμορφο ορτύκι...

«ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ Ο ΗΡΩΑΣ ΚΟΚΟΜΠΙΛ, ΓΡΗΓΟΡΟΣ ΣΤΟ ΠΙΣΤΟΛΙ ΚΑΙ ΜΑΝΙΩΔΗΣ... ΧΑΜΟΜΗΛΑΚΙΑΣ! ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΦΑΡ ΟΥΕΣΤ ΕΤΡΕΜΑΝ ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ...»
 

Τ 1 - ΟΙ ΤΡΟΜΕΡΟΙ 7
Τ 2 - Ο «ΠΑΡΟΙΜΙΑΣ»
Τ 3 - ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ
Τ 4 - ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΟΚΟΡΑ
Τ 5 - ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΔΥΟ
Τ 6 - ΖΟΡΡΟ ΟΥΓΚ! ΟΥΓΚ!
Τ 7 - ΖΟΡΡΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΖΟΡΡΟ
Τ 8 - ΖΟΡΡΟ ΚΙΝΤ: ΖΙΚ-ΖΑΚ-ΖΙΚΙΖΑΚ!
Τ 9 - ΖΟΡΡΟ ΚΑΙ «ΖΗΤΑ»
Τ 10 - ΕΦΟΔΟΣ!
 
 
Ακόμη και σήμερα, χρόνια μετά την επανεύρεση και των δέκα τευχών, δεν έχω διαβάσει πλήρως τις ιστορίες. Τις ξεφυλλίζω, γελώ με κάποιες ατάκες, προσέχω τις λεπτομέρειες στα περιθώρια, ρουφώ τη μυρωδιά του πολυκαιρισμένου χαρτιού... κι έπειτα αφήνομαι στη μηχανή του χρόνου. Να επιστρέψω νοητά στο θρυλικό καλοκαίρι του ’74, να συναντήσω τον εννιάχρονο «δαίμονα» εαυτό μου. Και για λίγα έστω δευτερόλεπτα να ξαναγίνω ο ανέμελος μπόμπιρας των ξέγνοιαστων διακοπών και των αγαπημένων συγγενών.
Όμως, αλίμονο! Τα πολύτιμα δευτερόλεπτα σύντομα περνούν κι εγώ πασχίζω μάταια να σώσω την ψυχή μου...

 
 
 
Cocco Bill: Σουρεαλιστικός κόμικ ήρωας του σπουδαίου Ιταλού δημιουργού Benito Jacovitti (1923-1997). Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ιταλία, τον Μάρτιο του 1957, στην εβδομαδιαία εφημερίδα Il Giorno dei Ragazzi.
Στον πρόλογο: Η πανηγυρική ανακοίνωση στην διαφήμιση του τεύχους 188 του ΖΑΓΚΟΡ (Ο Άνθρωπος με τις Ρόδες, 25/07/1974).
«Μια φορά κι ένα καιρό...»: Η πρώτη φράση της πρώτης ιστορίας της ελληνικής έκδοσης (ΟΙ ΤΡΟΜΕΡΟΙ 7, Ιούλιος 1974).
Οι εικόνες:
-Το αυτοκόλλητο από το ΖΑΓΚΟΡ 188. Ανάλογα αυτοκόλλητα υπήρχαν επίσης στα περιοδικά ΜΠΛΕΚ και ΟΜΠΡΑΞ.
-Το εξώφυλλο του δεύτερου τεύχους (Αύγουστος 1974).
-Τα εξώφυλλα του πρώτου και του τελευταίου τεύχους.
Οι ήρωες: Eκτός του Κόκομπίλ, στο δεύτερο τεύχος της σειράς έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση, το Μάτι του Κόκορα και ο Ζορρό Κιντ ως πρωταγωνιστές σε δισέλιδες ιστορίες. Ο τέταρτος ήρωας της παρέας του περιοδικού, ο Ταραλίνο, ακολούθησε στο τρίτο τεύχος. Ο Κοκομπίλ εμφανίστηκε τελευταία φορά σε μια μικρή ιστορία του έβδομου τεύχους ενώ τα επόμενα τρία τεύχη μονοπώλησε ο Ζορρό Κιντ.


7/7/16

LONDON CALLING

Τον περασμένο Ιούνιο, οι Βρετανοί παρασυρμένοι από την αντιπάθειά τους για το ανίκανο διευθυντήριο που κυβερνάει την Ευρώπη, επέλεξαν την αποχώρηση της χώρας τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τον Μάιο όμως, είχε ήδη λάβει χώρα στη Βρετανία ένα άλλο, αντίστοιχο, πολιτικό γεγονός με ξεχωριστή σημασία. Στην πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιώνας των Αγγλοσαξώνων και των Κελτών, τη δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Ευρώπης, οι Λονδρέζοι είχαν ψηφίσει για δήμαρχο έναν Ασιάτη μέτοικο, Μουσουλμάνο και Πακιστανό.
 
Λέγονται πολλά για τον κοσμοπολιτισμό και την πολυπολιτισμικότητα, για τα προβλήματα κοινωνικής ισότητας, για τις φυλετικές διακρίσεις, για την ενσωμάτωση των μεταναστών στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, για την διατήρηση ή την απεμπόληση της φυλετικής και πολιτισμικής ταυτότητας. Κι όμως, καμία ιστορική αναγκαιότητα, κανένα κοινωνιολογικό πρόσχημα, καμία βερμπαλιστική ανοησία δεν μπορεί να δικαιολογήσει επαρκώς το παραπάνω πρωτοφανές γεγονός.

Έχει άραγε σημασία πως ο νικητής ήταν υποψήφιος του κόμματος των Εργατικών, πως κάποτε εργαζόταν ως δικηγόρος υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πως ήταν βουλευτής μιας λαϊκής συνοικίας; Μήπως επηρεάστηκαν οι ψηφοφόροι επειδή γνώριζαν πως ο ίδιος προερχόταν από φτωχή και πολυμελή οικογένεια εργατικής πολυκατοικίας, πως ήταν γιός ενός οδηγού λεωφορείου και μιας ράφτρας, πως ο αντίπαλός του ήταν ένας συντηρητικός και πάμπλουτος επιχειρηματίας; Ή μήπως η πληθυσμιακή σύνθεση της πολυεθνικής πόλης υπήρξε τόσο καθοριστική;
 

Στην πραγματικότητα αδιαφορώ για τις παραπάνω εύλογες μα δευτερεύουσες αιτίες καθώς παρακολουθώ έκπληκτος το τέλος της παράδοσης και της ιστορίας. Το εξουσιαστικό σύστημα που υποδόρια ελέγχει τον ορίζοντα των ιδεών, κατασκευάζει με τον ίδιο τρόπο λογικά επιχειρήματα και παράλογη προπαγάνδα. Και δεν χρειάζομαι δομημένη θεωρητική ανάλυση για να οσφρανθώ την προχωρημένη αποσύνθεση ενός λαού που ενοχλείται από τους φτωχούς Πολωνούς εργάτες αλλά καλωσορίζει τους πλούσιους Άραβες επενδυτές.

Είναι ολοφάνερο πως η ένδοξη συνέχεια μιας ενιαίας κοινότητας μέσα στην ρέουσα διάσταση του χρόνου, έχει πλέον καταργηθεί. Η μαζική δημοκρατία και η καταστροφική ιδεολογία της απόλυτης εξατομίκευσης έχουν υπονομεύσει ανεπανόρθωτα το συλλογικό ένστικτο αυτοσυντήρησης του είδους μας ενώ ταυτόχρονα εξανεμίζουν και τις τελευταίες ελπίδες επιβίωσης του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Ελάχιστοι γνωρίζουν σήμερα τους στίχους από ένα κάποτε διάσημο ποίημα του Κίπλινγκ που σχολίαζε την εκπολιτιστική ευθύνη της φυλής μας προς τους ταραγμένους κι άγριους λαούς, «μισούς διαόλους και μισούς παιδιά». Κατά την Βικτωριανή Εποχή, η Βρετανία κυβερνούσε την μεγαλύτερη αυτοκρατορία που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, από τον Καναδά στη Νότια Αφρική κι από την Ινδία στη Νέα Ζηλανδία. Η Union Jack εκπροσωπούσε τον πολιτισμό και την ισχύ όχι μόνον του Ηνωμένου Βασιλείου αλλά συνολικά της κυρίαρχης Ευρώπης.

Και ποιά ήταν η κατάληξη της ιμπεριαλιστικής αποικιοκρατίας; Ποιό ήταν τελικά το ηθικό αποτέλεσμα του βίαιου «εκπολιτισμού» των ημιάγριων κατακτηθέντων για την ίδια τη γηραιά ήπειρο; Εκφυλισμός και επιμειξία, μεταμέλεια και ενοχικά σύνδρομα, παραίτηση και σκεπτικισμός. Στο σύγχρονο Ισλαμαμπάντ, οι πρώην «μισοί διαόλοι και μισοί παιδιά» δεν θα εξέλεγαν ποτέ έναν Προτεστάντη Βρετανό. Αντιθέτως, οι σύγχρονοι Λονδρέζοι αισθάνονται μια χαρά με τον Πακιστανό και Μουσουλμάνο δήμαρχό τους.

Θλίβομαι κι ανησυχώ βαθιά για την παρακμή της άρρωστης φυλής μας. Ο μακρινός αντίλαλος από τα δραματικά λόγια του σημαντικότερου αγγλόφωνου συγγραφέα, κλονίζει συθέμελα τις μετρημένες μέρες μας...
 
«Κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας» 
 
Ευρώπη! Ξύπνα!  

 


 
Η φράση του επιλόγου: William Shakespeare, Hamlet, Prince of Denmark (Σκηνή 4η, Ο Μάρκελος πρός τον Οράτιο στον προμαχώνα).
Half devil and half child: Χαρακτηριστικός στίχος από το ποίημα του Κίπλινγκ, Το Άχθος του Λευκού (Rudyard Kipling, The White Mans Burden, 1899)
Η φωτογραφία: Από παλαιότερη επίσκεψή μου στο Λοντίνιουμ (Boudicca, Celtic War Queen).

16/6/16

BRITISH EUROPEANS

Today, 23 years since its foundation and 71 years since the end of World War II, the European Union remains a parody of the ideal political integration of the historical nations of the European continent.
Deeply disoriented, the EU has been detached from the original ideals of European tradition and sovereignty. Unfortunately, it is only a lifeless and insipid, financial union of states with a paltry regime: the mass democracy, and a morbid cultural vision: the consumer’s euphoria.


However, the existing EU is the only contemporary, political entity of the united European compatriots. And against the will of the bleak accountants who overwhelm us, it keeps dormant within its fundamental definition, those life-giving forces that under the appropriate conditions, they will eventually enforce the authentic nature of European Culture.
 
United Kingdom is a peripheral country of this counterfeit EU but still the dominant sword of the genuine Europe. And has to remain, at all costs, politically tied to the rest European nations, waiting for the life-saving fullness of time.

The patriotic forces of European nations should not dissolve the existing European Union. They should rather drive out the internationalist Directorate of bureaucrats and bankers, and then undertake the central government of EU. The basic idea of the political union of Europe has in itself an enormous racial power that, in the long term, can lead to a new vision of Roman Empire. Separated nationalisms of the prewar type, will have no chance in the chaotic environment of rampant globalization.
 
Meanwhile, those who really feel Asians or Africans, they may make use of their “right” to self-determination and then follow their cultural and geographical preferences to their adoptive countries.
Because we, the Britons, the Spaniards, the Germans, the Swedes, the Poles, the French, the Italians, the Greeks… we Europeans… We do not intend to abandon our fatherland!
 
Europe! Wake up!

 
 
 
British Europeans: Adaptation of the original text, Greeks Europeans (II), published in a previous WAR FLAG (01/07/2015).
The painting: Donato Giancola, A Storm of Swords (2015, oil on panel, A Song of Ice and Fire Calendar Art).

1/6/16

WE ARE ALL LEGENDS

«Then the sun came up and he was gone, and the world was revealed to me by the light, a world that was for me new, strange and terribly different from the one I had known the day before.»  

Συνάντησα τον Sir Julian τότε που το Βασίλειο του Καλοκαιριού ήταν ακόμη νέο και η αναζήτηση για το Δισκοπότηρο, ιπποτική πρόφαση και μονομανία. Συνοδεία με τον Galahad και τον Gawain, είχαμε μόλις αφήσει πίσω μας την Πόλη των Αστεριών όταν τον αντικρίσαμε να πλησιάζει από την αντίθετη κατεύθυνση. Οι σύντροφοι τον προσπέρασαν αδιάφορα αλλά εγώ στάθηκα να τον περιμένω γιατί τον ένιωσα συγγενή. Κι έτσι, εκεί στην άκρη του κόσμου γνωριστήκαμε τυχαία, κι ο ιππότης Julian ο Αποστάτης, αφού με ζύγισε και με βρήκε εξίσου μ’ εκείνον ελλιπή, μου διηγήθηκε τη θλιβερή του ιστορία.


«I knew that if God is mad, and the signs show that he is, his Foe is mad also, and there can be no hope for the world between them, for creation is but a battleground for two maniacs in their death struggle.»  

Μου μίλησε για τις αιρετικές απορίες των πρώτων χρόνων στο κάστρο του πατέρα του, για την ανηλεή σφαγή των απίστων στις ιερές Σταυροφορίες, για την μάταιη περιπλάνηση στους μαγεμένους κόσμους του Λυκόφωτος. Μου αφηγήθηκε πως νεαρός ακόμη ιππότης έδωσε την ψυχή του στον Μαύρο Κύκνο των εκπεσόντων αγγέλων για να λυτρώσει μιαν άτυχη μάγισσα και πως αργότερα ερωτεύτηκε παράφορα την Ωραία Κυρία δίχως Έλεος, νομίζοντας αφελώς πως με την αγάπη θα κέρδιζε τη σωτηρία. Μου περιέγραψε πως θυσίασε μάταια το αριστερό του χέρι στον παντογνώστη δαίμονα για να μάθει που βρίσκεται η γη της ανυπαρξίας, πως ταξίδεψε ανώφελα στο νησί των στοιχειωμένων προσώπων και πως άδικα σκότωσε την ευγενική Δρυάδα των γλαυκών. Κι ακόμη μου μίλησε για τον ανατολίτη άγιο με τον πορφυρό χιτώνα, για το κρυστάλλινο χέρι, για τον μάντη Τειρεσία και το ναό του Σκότους, για τους γρίφους του βασιλιά των πάγων, για την ασπίδα με το οικόσημο του ατέλειωτου δεσμού, για τον χορό των δώδεκα μαγισσών, για την αναχώρηση του λευκού πλοίου των παλαιών θεών...


«And I screamed at the top of my voice, rejecting the unknown god, spurning the Darkness, proclaiming that I would always be Julian, damned and apostate or not, and I would never give up my self to anyone, to any thing, to any shadow or ghost

Κι ακούγοντας αυτές τις αλλόκοτες ιστορίες, που διαδραματίζονταν σε εξώκοσμες διαστάσεις, στο ημίφως του δειλινού, κατάλαβα πως τίποτε δεν είναι αληθινό μέσα στο χάος του σύμπαντος, εκτός ίσως από την ανθρώπινη θέληση. Ο αποστάτης ιππότης απέτυχε σε όλες τις δοκιμασίες μα δεν απαρνήθηκε ποτέ τον εαυτό του. Παρά την τραγική επίγνωση της ματαιότητας, παρά την κατάρρευση της πίστης, παρά την ανεπάρκεια της γνώσης για πειστικές απαντήσεις στο αίνιγμα της ζωής.

«Men remember us dimly, and glimpse briefly into our faces in the depths of dreams, and do not understand as we spread ourselves upon the centuried wind like smoke and eventually are no more.
We have all become legends, I think.»          

Ο μόνος αληθινός σταυροφόρος που γνωρίζω, ο Αντώνιος Μπλόκ της Έβδομης Σφραγίδας θα συμφωνούσε κατά βάθος μαζί μου. Η κοσμική παρτίδα συνεχίζεται μέσα σε σκοτεινά όνειρα ατέλειωτου παιχνιδιού. Ζούμε μέσα στους μυθικούς κόσμους της ενόρασης, στη δημιουργική φαντασία μας, στα μυστικά πρότυπά μας. Γιατί τελικά, για την ανθρωπότητα η πραγματικότητα είναι προσωρινή, μόνον οι Θρύλοι είναι παντοτινοί...


 

 

Το βιβλίο: We Are All Legends, του αμερικανού συγγραφέα Darrell Schweitzer. Συγκεντρωτική δημοσίευση των 13 ιστοριών του Ιππότη Julian, που κυκλοφόρησαν σε διάφορα έντυπα από το 1976 έως το 1981. Πρώτη έκδοση: Donning Starblaze Editions, 1981.
Οι επιρροές: Ο συγγραφέας, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, οφείλει την έμπνευσή του στις μεσαιωνικές μυθιστορίες και μπαλάντες και στην εμβληματική ταινία του Μπέργκμαν, The Seventh Seal.
Οι εικόνες: Του αμερικανού ζωγράφου Stephen Fabian.
- We Are All Legends (acrylic painting on a 9 x 12 size poster board). Εξώφυλλο και οπισθόφυλλο - wraparound composition - του βιβλίου.
- In to the Dark Land (black ink and black color pencil on 11 x 14 size coquille board).  Μια από τις έξι ασπρόμαυρες συνθέσεις που εικονογραφούν τα κείμενα.
Εντός εισαγωγικών: Αποσπάσματα από τις ιστορίες The Hag…, The Castle of Kites and Crows…, The Unknown God Cried Out και L’envoi…
 

1/5/16

Ο ΙΕΡΟΣ ΤΡΑΓΟΣ

Την πρώτη φορά που τον γνώρισα, στην άκρη του πουθενά, αισθάνθηκα μιαν ανεξήγητη χαρά. Σαν να ξανασυναντούσα έναν από καιρό χαμένο φίλο. Κι όμως τίποτε δεν είχαμε κοινό. Μας χώριζε η άβυσσος. Εγώ φρουρός στις επάλξεις της συνείδησης, αυτός επιδρομέας από τα μπουντρούμια του ασυνείδητου, εγώ μαθητής στις ανισότητες της λογικής, αυτός δάσκαλος στις εξισώσεις του παραλόγου. Έκτοτε δεν έπαψα να τον νιώθω σαν αδελφό. Ετεροθαλή μα ομοούσιο...
 

«Με ακατασίγαστον εντός μας την μαγγανείαν των φλάουτων, θα εξακολουθήσωμεν εις το διηνεκές την τρομώδη πορείαν μας, επί μάλλον και μάλλον ριγηλοί και αντίνομοι – υψηλοί και χυδαίοι – μέχρις ου επ΄ αυτοφώρω συλλάβομεν τον παρθένον αριθμόν, το σημείον, το σύνθημα, που συμβολίζει το σύμπαν!...»

Ο Γιάννης ήταν ρήτορας και υποκριτής, ιερόσυλος και εωσφορικός. Ειρωνευόταν ακόμη και το μυστικό σύνθημα που συμβολίζει το σύμπαν. Τον παρθένο αριθμό! Εναντίον της κοινωνίας, εναντίον των θεών, εναντίον του χωροχρόνου. Κι ακούραστος στρατοκόπος στην άκρη της νύχτας. Ποδαρόδρομο είχε γυρίσει όλη τη Γη, εκτός από την Ασία.
Ο Γιάννης μια τελευταία στάση έκανε μόνον, στον τόπο που ξεκίνησε. Πρόσκαιρη, για να κλείσει τον ανοιχτό λογαριασμό του με το αιώνιο θήλυ. Ως Ιερός Τράγος φύτεψε τον σπόρο του στο άγονο παρόν. Τελεσφόρος, γοργός και κτηνώδης. Κι έπειτα έφυγε μέσα στο σκοτάδι, για την Ασία.
 
Αυτό που με θλίβει περισσότερο είναι πως ο κόσμος μας ποτέ δεν θα συμπέσει. Εγώ θα παραμείνω δεσμώτης των συμβάσων της μετριότητας, ν’ αναρωτιέμαι μήπως ήταν η πίστη και η τιμή ένα μεγάλο λάθος. Κι αυτός ελεύθερος θα συνεχίσει τα άτοπα ταξίδια στο μηδέν και το άπειρο. Ίσως συναντηθούμε στο τέλος των ψευδαισθήσεων, στο μόνο κοινό σύνορο, της ζωής και του θανάτου. Έως τότε, θα συλλογίζομαι τα παράξενα λόγια του καθώς η παράταση της αναμονής θα μεγαλώνει την προσδοκία. Να δημιουργούνται οι ορίζοντες, να γεννιέται ο χρόνος. Οι τόποι, οι εποχές να πηγαίνουνε...
 
 
 
 
                                             
 
Ο Γιάννης: Κεντρικός ήρωας – αντιήρωας – στο μυθιστόρημα "Το Θείο Τραγί". Η ενσάρκωση του Ιερού Τράγου.
Το Θείο Τραγί: Κορυφαίο έργο του Γιάννη Σκαρίμπα και γενικά της ελληνικής πεζογραφίας.
Η εικόνα: Από την εικονογράφηση της πρώτης έκδοσης. Αθήνα 1933, εκδόσεις Αριστ. Ν. Μαυρίδης.
Εντός εισαγωγικών: Μέρος της αγόρευσης του Ιερού Τράγου προς τα αγελαία κτήνη της κοινότητας των ασήμαντων.
 

1/4/16

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ

Στα μέσα της δεκαετίας του ΄80, εικοσάχρονος χεβυμεταλλάς και μαθητής του Ζαρατούστρα, αναζητούσα ήδη διέξοδο προς κάποια ανώτερη τάξη πραγμάτων.

Βασική αναγκαιότητα της ηλικίας ήταν οι εμπειρίες σύγκρουσης και η εγγύτητα του κινδύνου που θωρακίζει τον χαρακτήρα. Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να δοκιμάσει τα πραγματικά του όρια παραμένοντας προστατευμένος σε συμβατικούς κανόνες. Χρησιμοποίησα λοιπόν ως πειραματικό περιβάλλον τις πιο αυθεντικές συνθήκες χάους που μπορούσε να προσφέρει η απόλεμη εποχή μας. Καταδύθηκα στο ανεξέλεγκτο και υποβαθμισμένο κέντρο της μεγαλούπολης, στο γκρίζο τοπίο των συμπλοκών των αναρχικών με τις ειδικές μονάδες της αστυνομίας.

Αδυνατώντας να ζήσω το αυθεντικό Έπος που ανέκαθεν επιθυμούσα, αρκέστηκα έτσι σε μια υποκατάστατη σπουδή του φαινομένου της περιθωριακής βίας. Και καθώς ήμουν ιδεολογικά αποστασιοποιημένος τόσο από το ασπόνδυλο κράτος των μικροαστών όσο και από τις νοσηρές ιδεοληψίες των αντεξουσιαστών, καλλιέργησα αναγκαστικά το ατενές βλέμμα ενός αμέτοχου μα επίμονου παρατηρητή.


Where I come from no-one smiles,
Every inch exists in miles,
Still it’s cool relaxed and calm,
Sitting here on the Funny Farm

Στις εμπειρίες αυτές είχα την τύχη να με συντροφεύει ένας αγαπητός φίλος και συμμαθητής που απολάμβανε όσο κι εγώ την σουρεαλιστική προσέγγιση των εξορμήσεων στους δρόμους της σύγχυσης και της αταξίας. Μαζί κανονίζαμε τις συναντήσεις κοντά στην πύλη του προσφιλού μας ιδρύματος, όταν οι ειδήσεις και τα γεγονότα προμήνυαν φασαρίες. Και μαζί ήμασταν στην ώρα μας όταν άρχιζε το ξεφάντωμα του ξέφρενου κυνηγητού μεταξύ των οδών Πατησίων και Ζωοδόχου Πηγής, στην καρδιά του άτυπα οριοθετημένου «πεδίου των μαχών».                                 

Εκεί, στα βρώμικα στενά γύρω από το Πολυτεχνείο, ρουφούσαμε την ένταση της επικείμενης εμπλοκής με μάτια που γυάλιζαν από χαρά. Συνεπαρμένοι περιεργαζόμασταν τα στρεβλωμένα σίδερα και τα ξηλωμένα μάρμαρα, τους φλεγόμενους σωρούς των σκουπιδιών και τα πρόχειρα οδοφράγματα από αναποδογυρισμένους κάδους. Και τρέχαμε αλλόφρονες ανάμεσα στις στοιχισμένες δυνάμεις της αστυνομίας και τα ασύδοτα μπουλούκια των αναρχικών, ανάμεσα στα συντρίμμια, τις μολότωφ και τα αποκαϊδια, επαναστάτες δίχως αιτία σε ένα παράτερο είδος Τουρνουά.

Το πανηγύρι της προμελετημένης ανασφάλειας δεν ήταν πάντοτε ανέξοδο. Όπως κάποιο βράδυ, στη συμβολή της οδού Στουρνάρα με την πλατεία Εξαρχείων, που μας κύκλωσε μια πολυπληθής ομάδα λυσσασμένων αναρχικών, ενοχλημένων από τα δυνατά γέλια και τις δεικτικές χειρονομίες μας. Ξεφύγαμε παριστάνοντας τους ομοϊδεάτες, αλλά θυμούμαι ακόμη τη σκουριασμένη πρόκα στην άκρη του μαδεριού του βλαμμένου πάνκη που με σημάδευε. Βεβαίως, τέτοιου είδους περιστατικά ποτέ δεν με πτόησαν καθώς έπασχα από ολική άγνοια κινδύνου, και οι περιπέτειες συνεχίστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ώσπου κάποια μέρα, είδα τυχαία, δημοσιευμένη σε ημερήσια εφημερίδα, μια θολή και ευτυχώς μη αναγνωρίσιμη από άλλους, φωτογραφία μου. Ο φωτογράφος είχε εστιάσει στην αξιοπερίεργη στάση μου, την αλαζονική πόζα ενός μαυροντυμένου μακρυμάλλη νεαρού με σαρδόνιο χαμόγελο και τα χέρια στις τσέπες εν τω μέσω της φωτιάς. Τότε, μελετώντας για πρώτη φορά, σαν τρίτος, το αυθάδικο βλέμμα μου να ατενίζει το απόλυτο μηδέν, επαναξιολόγησα το μάταιο και ταυτόχρονα γελοίο της κατάστασης.

Αποδέχτηκα με αταραξία το τέλος μιας ακόμη περιόδου στην προσωπική μου μυθολογία. Και συνειδητοποίησα οριστικά πως δεν γίνεσαι «ζωηρός και βαθύς, ένας Χορευτής μέσα στη μάχη», απλώς χορεύοντας με τους λύκους...



 
 
 
Η εικόνα: Το εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ των Motörhead (1977) στην ελληνική έκδοση της Polygram (1979) που έχω στη συλλογή μου. Εκείνα τα χρόνια, η εικόνα των Motörhead ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή αφίσα στον τοίχο. (Logo: Joe Petagno)
Οι στίχοι: Από το The Watcher (1977) των Motörhead. Ο πρόσφατος θάνατος του εβδομηντάχρονου Lemmy, υπήρξε η αφορμή για τούτο το κείμενο.
Οι αναρχικοί: Αναρωτιέμαι, πόσα άραγε παραστρατημένα παιδιά θα μπορούσαν με την κατάλληλη ιδεολογική καθοδήγηση να επαναπροσανατολιστούν και να προσφέρουν την επιθετικότητά τους στην υπηρεσία του Στρατού και της Πατρίδας.
Ο Χορευτής μέσα στη μάχη: Αγαπημένος μου στίχος της "Τελευταίας Θέλησης" (Διθύραμβοι του Διονύσου, Φρειδερίκος Νίτσε).