14/4/18

ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΣ ΙΙ

Στην επαρχία που μεγάλωσα, όλα τα μαθητικά μου χρόνια στοιχιζόμουν στο μέσον της πρώτης γραμμής. Σημαιοφόρος στο Δημοτικό, σημαιοφόρος στο Γυμνάσιο, σημαιοφόρος στο Λύκειο. Δεν υπήρχε εθνική εορτή που να μην παρελαύνω στον κεντρικό δρόμο της μικρής μας πόλης, ως μόνιμος σημαιοφόρος στα δρώμενα των τελετών.
 
Στην έκτη τάξη του Δημοτικού κουβαλούσα το κοντάρι σαν ενοχλητικό βάρος. Δεν έβλεπα τη ώρα να τελειώσουν οι εκδηλώσεις για να επιστρέψω στο σπίτι, στα στρατιωτάκια και το ποδοσφαιράκι μου.
Στην τρίτη τάξη του Γυμνασίου, η περιφορά της σημαίας αποτελούσε ακόμη ανιαρή υποχρέωση, όμως μπορούσα πλέον να κατανοήσω πως ήταν ένας δοκιμασμένος τρόπος αναγνώρισης των μαθησιακών μου επιδόσεων.
Στην τρίτη τάξη του Λυκείου, είχα εμπεδώσει την αριστεία και ήδη ανίχνευα εκλεκτικούς συσχετισμούς της σημαίας με τον φαντασιακό μιλιταρισμό, το νόημα της ανδροπρέπειας και τη μεταφυσική της στρατιάς των αθανάτων.
 

Τα χρόνια πέρασαν και η αναγκαστική συμμόρφωση με τις θλιβερές επιταγές της παρακμιακής κοινωνίας μας, διάβρωσε και ξεθώριασε μέσα μου τον σημαιοφόρο.
Πρόσφατα μόνον, περνώντας τυχαία μπροστά από το μνημείο των ηρώων που κάποτε ασυναίσθητα σαν μαθητής τιμούσα, ένιωσα ένα γνώριμο σκίρτημα από φανταστικό κοντάρι.
Σταμάτησα και πλησίασα τον Άγνωστο Στρατιώτη, ανταποκρινόμενος στο αναπάντεχο κάλεσμα που αφύπνισε ναρκωμένες μνήμες. Παρατήρησα με λύπη το σπασμένο δεξί χέρι του αγάλματος και συλλογίστηκα πόσο ζοφερό προδιαγράφεται το μέλλον μιας κοινωνίας που αδιαφορεί για τους ένδοξους νεκρούς και δικαιολογεί τους ιερόσυλους αναρχικούς.

Προπαντός, θυμήθηκα πως κατά τη διάρκεια εκείνων των βαρετών παρελάσεων του παρελθόντος, εκτεθειμένος ηθοποιός στο ετερόκλητο πλήθος των θεατών που ατένιζαν τον σημαιοφόρο με συμπάθεια ή αντιπάθεια, με ζήλεια ή θαυμασμό,  συνειδητοποίησα για πρώτη φορά την ψυχρή περιφρόνησή μου για τους ανυποψίαστους κομπάρσους και τον μαζικό τους πολιτισμό.





Η φωτογραφία: Ηρώο επαρχιακής πόλης, βεβηλωμένο από βανδάλους, που συμβολικά έσπασαν το χέρι του αγάλματος με το όπλο της τιμής. Έργο του 1932, του σημαντικού νεοέλληνα γλύπτη Γ. Δημητριάδη (1880-1941).
Οι μαθητικές παρελάσεις: Επιβάλλεται η κατάργησή τους ώσπου να αλλάξουν οι συνθήκες της ντροπής που σήμερα επικρατούν. Οι μαθητικές παρελάσεις έχουν νόημα μόνον εφόσον συνδέονται άμεσα με τον στρατό και προβάλλουν τη νεανική ελίτ που πρόκειται σύντομα να στρατευτεί και να πολεμήσει. Η ασύντακτη πεζοπορία νηπίων, παιδιών με "ειδικές ανάγκες" και μαλθακών μαθητών είναι απλώς παρέλαση τσίρκου, παρωδία παρέλασης, αντάξια πάντως του λαού που την χειροκροτεί...
Η σημαία: Αποτελεί κορυφαίο ενοποιητικό σύμβολο στον βαθμό που εκφράζει την διαχρονική θέληση ενός έθνους για δύναμη και υπεροχή.
Σημαιοφόρος Ι: ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΣ (WAR FLAG, Σεπτέμβριος 2008)

1/2/18

MAΚΕΔONIA

Οι Μακεδόνες Έλληνες αποτελούν έναν ενδιάμεσο, αναπόσπαστο κρίκο στην μακρά φυλετική μας αλυσίδα, που ξεκινά από τους μυθικούς Ολύμπιους και καταλήγει στους σύγχρονους ουτιδανούς. Μυκηναίοι Έλληνες, Κλασικοί Έλληνες, Βυζαντινοί Έλληνες, Έλληνες της νεότερης Ανακατάκτησης της Πατρίδας, πλαισιώνουν γλωσσικά, βιολογικά, πολιτικά, αισθητικά και μεταφυσικά την κρίσιμη θέση των Μακεδόνων στην ιστορία. Κι αυτοί διακρίνονται από τους άλλους ένδοξους προγόνους μας ως αποφασιστικοί κατακτητές της ανατολής και δημιουργοί της Αλεξανδρινής εποχής.

Δεν επιλέγει κανείς ούτε τα γονίδια, ούτε τους γεννήτορές του. Η προσπάθεια αυτογνωσίας διευκολύνει την κατανόηση του παρόντος, δεν μπορεί όμως να μεταβάλλει το παρελθόν. Το ανιστόρητο, μεταμοντέρνο σύστημα εξουσίας παραβλέπει το προφανές αυτό αξίωμα. Η περίεργη έννοια του «αυτοπροσδιορισμού» αποτελεί βασικό δικαίωμα προσώπων και κοινοτήτων και κατοχυρώνεται στα επίσημα κείμενα των διεθνών οργανισμών ακόμη κι όταν στηρίζεται σε αντιφυσικά δεδομένα και παράλογες θεωρίες. Κι αν αυτό το άθλιο και παρακμιακό Διευθυντήριο που μας καταδυναστεύει, επιτρέπει στους διαταραγμένους να προσδιορίζουν κατά βούληση το φύλο τους, γιατί να μην τους επιτρέπει επίσης να πλαστογραφούν την φυλή, το έθνος ή το όνομα που ικανοποιεί καλύτερα τις αυταπάτες τους;
 

Βεβαίως, καμιά ονομασία αλλοεθνών που περιλαμβάνει την λέξη Μακεδονία δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή από εμάς. Ακόμη κι αν όλοι οι λαοί της οικουμένης αναγνωρίσουν ως μακεδονικό το σλαβικό κράτος που βρίσκεται στα βόρεια σύνορά μας, εμείς οι Έλληνες όχι μόνον δεν θα συνηγορήσουμε στην αισχρή παραχάραξη της ιστορίας, αλλά δυναμικά θα την ανατρέψουμε με την πρώτη ευκαιρία.

Οι νεώτεροι Ισχυροί της Γης λησμονούν, λόγω της σύγχρονης κατάντιας μας, πως οι Έλληνες δεν αποτελούν απλώς ένα ακόμη έθνος ανάμεσα στα άλλα. Η Ελλάδα είναι η πατρίδα του Ήλιου, κι ο Ήλιος είναι Ανίκητος, και στο πεδίο της αέναης μάχης του φωτός με το σκοτάδι, το άρμα του Ήλιου οδηγεί ο Αλέξανδρος των Ελλήνων. Η αρχαία Ελλάδα είναι το λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού, εμπνευστής και δημιουργός της ποιοτικής υπεροχής της Δύσης. Μακροπρόθεσμα θα ξαναγίνουμε ηγεμονική δύναμη στην αυθεντική, ενωμένη Ευρώπη, και τότε θα επαναξιολογήσουμε τους φίλους και τους εχθρούς, τους αδύναμους και τους δυνατούς.

Η απόλυτη άρνησή μας στην πλαστογράφηση του ονόματος της Μακεδονίας μπορεί να εδράζεται σε αυτονόητους λόγους, καταφανείς και διακεκριμένους στη νοητική λειτουργία της συνείδησης, αλλά πηγάζει από μυστικές διαδικασίες, ακατέργαστες και τρικυμιώδεις στα βάθη του ασυνείδητου.
Ας προσέχουν λοιπόν οι αγράμματοι και οι ασεβείς. Γιατί όπως κηρύττει ο ποιητής, η αρχαία ψυχή ζει μέσα μας αθέλητα κρυμμένη... και στο τέλος, εμείς οι απειθείς, οι αγύριστοι και φαντασμένοι, θα επιβάλλουμε καινούργια τάξη στην χαοτική ειμαρμένη!






Η φωτογραφία: Παράσταση ανατέλλοντος Ηλίου (Μετόπη του ναού της Αθηνάς στο Ίλιον, αρχές 3ου αι. π.Χ.)
Sol Invictus: Μετά την κατάκτηση της Περσίας, ο Μίθρας, ενσαρκωμένος από τους Έλληνες γλύπτες, φέρει πάντα το πρόσωπο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ο στίχος της αρχαίας ψυχής: Από την ποητική συλλογή του  Κ. Παλαμά, Ίαμβοι και ανάπαιστοι, 1897.
Αλίμονο: Οι αναρχικοί διεθνιστές που ξεπουλούν σήμερα τη χώρα, είναι χειρότεροι ακόμη κι από τους ανίκανους γραφειοκράτες που την πτώχευσαν.

1/1/18

SPACE PATROL

Ανάμεσα στα πρώτα παιχνίδια των παιδικών μου χρόνων, ξεχώριζε ένας πράσινος, ιπτάμενος δίσκος με μπαταρίες. Περιπολούσε στο εσώτερο διάστημα του πατρικού μας σπιτιού, με περιστροφική κίνηση, εντυπωσιακά φώτα που αναβόσβηναν, κι έναν ιδιαίτερο μηχανισμό εκροής αέρα από ένα κυκλικό άνοιγμα στο κέντρο της οροφής του, που διατηρούσε σε διαρκή αιώρηση από πάνω του ένα ελαφρύ, λευκό μπαλάκι - δορυφόρο. Κάθε Χριστούγεννα, έβγαινε από το μεγάλο χαρτοκιβώτιο που κρυβόταν όλη την υπόλοιπη χρονιά, και επικεφαλής των άλλων παιχνιδιών, καταλάμβανε την περίοπτη θέση που δικαιωματικά του ανήκε κάτω από τα κλαδιά του στολισμένου Δένδρου.
 
 
Ο μεγάλος ποιητής Σαρλ Μπωντλαίρ στο περίφημο δοκίμιό του για την Ηθική των Παιχνιδιών, περιγράφει γλαφυρά την μανιακή συνήθεια πολλών παιδιών να διαλύουν τα παιχνίδια τους με σκοπό να αποκαλύψουν την ψυχή τους. Ένας άλλου είδους μεταφυσικός οίστρος καθοδηγούσε τον δικό μου παιδικό ζήλο, να ανακαλύψω την μυστική είσοδο στα ενδότερα εκείνου του ιπτάμενου δίσκου. Έβλεπα τους ζωγραφισμένους αστροναύτες στις δύο απροσπέλαστες πόρτες του, σαν αγγελιοφόρους φύλακες του πεπρωμένου. Και ήθελα με επιμονή να αποκτήσω πρόσβαση στο εσωτερικό του δίσκου, όχι για να δώ την ψυχή του, αλλά για να του εμφυσήσω ένα τμήμα της δικής μου ψυχής.
 
 
Ο Χ-17 είναι ένα από τα ελάχιστα παιχνίδια που διασώθηκαν από το σαρωτικό πέρασμα των χρόνων και φορτωμένος με αναμνήσεις, συμμετέχει πλέον σε μια νέα αποστολή. Πρόσφατα, με παρότρυνση και τεχνική βοήθεια του μικρού μου αδελφού, δοκίμασα να τον επαναλειτουργήσω με απρόσμενα θετικό αποτέλεσμα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, οι κοινές μπαταρίες, ενισχυμένες από την περίβλεπτη δύναμη της προσδοκίας μου, κατάφεραν να φορτίσουν τον παροπλισμένο κινητήρα του. Οι μικρές ρόδες έξυσαν το ξύλινο πάτωμα του γραφείου μου, τα κόκκινα και πράσινα φώτα του άναψαν ξανά κι επιτέλους ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για το πολυαναμενόμενο ταξίδι στ’ αστέρια.

 
Μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης - στρατιώτης του σύμπαντος σε διαστημική περιπολία. Μεγαλώνοντας, διαπίστωσα με πίκρα πόσο λίγες είναι οι ευκαιρίες και πόσο περιορισμένες οι δυνατότητες για ουσιαστική διαφοροποίηση και υπεροχή. Σήμερα, οι σκωπτικές σκέψεις μου ταιριάζουν σε ένα άλλο κείμενο του Μπωντλαίρ, για τη μελαγχολία στη "Μία η ώρα το πρωί". Κι από αυτό το κείμενο μεταγράφω το πως, δυσαρεστημένος απ’ όλους και δυσαρεστημένος από τον εαυτό μου, θα ήθελα να εξαφανιστώ, μακριά από το ψέμα και τις φθοροποιές αναθυμιάσεις του κόσμου, ώσπου να αποδείξω σ’ εμένα τον ίδιον, ότι τουλάχιστον δεν είμαι κατώτερος απ’ όσους περιφρονώ.

Ο Χ-17 συνεχίζει να περιστρέφεται δίχως διακοπή και τα παλινδρομικά φώτα του σηματοδοτούν μια νέα αρχή. Το ανέλπιστο ξύπνημά του από τον λήθαργο της απουσίας, μεταφέρει χαρμόσυνο μήνυμα για τις άφθαρτες δυνάμεις της φαντασίας. Και ποιός ξέρει… Ίσως αυτή τη χρονιά, με κάποιον μαγικό τρόπο, καταφέρω να ανασύρω από το εσωτερικό του, εκείνο το επί σαράντα χρόνια φυλαγμένο, πολύτιμο μέρος της καθαρής ψυχής μου.

 

 
Χρόνια Πολλά: Καλή Χρονιά!
Ο Ιπτάμενος Δίσκος: Space Patrol X-17, made in Japan, αρχές της δεκαετίας του 1960, της εταιρείας MODERN TOYS.
Οι φωτογραφίες:
- Ο Χ-17 σε επαναλειτουργία, στις 30.12.2017.
- Σκηνικό με διαστημικά παιχνίδια από τη συλλογή μου: Ο μεταλλικός Χ-17 με πλαστικούς αστροναύτες (6 διαφορετικές φιγούρες Cherilea Τoys, της δεκαετίας του 1960) και στο φόντο, σελίδες από το σετ χαρτοκοπτικής APOLLO SUR LA LUNE (Editions Touret, 1973).




 

24/9/17

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ

«Έτυχε ποτέ να δεις μια πόλη που να μοιάζει με αυτή;» ρωτούσε ο Κουμπλάι Χαν τον Μάρκο Πόλο βγάζοντας το γεμάτο δαχτυλίδια χέρι έξω από το μεταξωτό κουβούκλιο του αυτοκρατορικού βουκένταυρου για να δείξει τις γέφυρες που κυρτώνουν πάνω από τα κανάλια, τα πριγκιπικά παλάτια με τα μαρμάρινα κατώφλια που βυθίζονται στο νερό, το πηγαινέλα των ελαφρών πλεούμενων που σεργιανάνε σε τεθλασμένες γραμμές σπρωγμένα από μακριά κουπιά, τις φορτηγίδες που ξεφορτώνουν καλάθια με ζαρζαβατικά στις πλατείες των αγορών, τα μπαλκόνια, τις αλτάνες, τους τρούλους, τα καμπαναριά, τους κήπους των νησιών που πρασινίζουν στο γκρίζο της λιμνοθάλασσας.
...
«Όχι, κύριε», απάντησε ο Μάρκο, «ποτέ δεν θα φανταζόμουνα ότι υπάρχει μια πόλη σαν κι αυτή».

Με μοναδικό σκοπό την σωτηρία της ψυχής μου, τον περασμένο Αύγουστο επισκέφτηκα ξανά τη Βενετία. Προσδοκώντας συγχώρεση από τους παγανιστικούς θεούς της παράδοξης θρησκείας μου, για τρίτη φορά αναζήτησα σημεία και σύμβολα στον μοναδικό εγκόσμιο τόπο όπου επιτελείται η μυσταγωγική σύντηξη του ιερού με το αισθητικό κι όπου η δόξα του παρελθόντος διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία από το ανούσιο παρόν.


Η Βενετία είναι η ωραιότερη πόλη της Ευρώπης, ένα απέραντο υπαίθριο μουσείο με πλήθος αριστουργημάτων, σπάνιο χωνευτήρι των τεχνοτροπιών της βυζαντινής κληρονομιάς, της αναγέννησης, του μπαρόκ και, κυρίως, της αρχιτεκτονικής του γοτθικού ρυθμού. Ως μοναδικό θησαυροφυλάκιο της τέχνης, αποτελεί για τους αιρετικούς ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια απόδρασης από τον σύγχρονο κόσμο.
Κι εγώ, καθώς με δυσκολία ανέχομαι πλέον την αθλιότητα που με περιβάλλει, χρειάζομαι όλο και περισσότερο σημάδια επιβεβαίωσης πως παραμένω με το μέρος του δίκαιου και του ιδανικού. Σημάδια, που βρίσκονται ακόμη διάσπαρτα στη Βενετία, ορατά μόνο σε εκείνους που μπορούν να τα διακρίνουν ανάμεσα στο ανυπόφορο πλήθος των ανυποψίαστων τουριστών που μαζικά συρρέουν στην πόλη. Σημάδια κρυμμένα στους ναούς και στα palazzo, στα κανάλια και στις αποβάθρες, στους δρόμους και στις πλατείες, στις εσωτερικές αυλές και στις σοφίτες, στα κιονόκρανα και στις υδρορροές, στους τρούλους, στα αετώματα, στα εμβλήματα...
 

Ξετυλίγοντας τον μίτο ανάμεσα στα κανάλια, συμπεριφέρομαι σαν επίδοξος τοπιογράφος που μελετάει την χωροταξία, τους όγκους των κτιρίων, τις φωτοσκιάσεις, την προοπτική και τα σημεία φυγής. Διαλέγω οπτικές γωνίες, προσέχω τη λάμψη των χρωμάτων, εξαντλώ τις εικόνες, παρατηρώ για ώρα τις λεπτομέρειες στα αρχιτεκτονικά στοιχεία, τις περίτεχνα διακοσμημένες προσόψεις των κτιρίων, τα οξύκορφα τόξα, τους λαξευμένους στα παράθυρα θόλους σε σχήμα τριφυλλιού, τα συμπλέγματα των κιόνων, ακόμη και τα φύκια στα μάρμαρα, στις γλιστερές σκάλες των παλατιών που κατεβαίνουν στο νερό του Μεγάλου Καναλιού. Αφοσιωμένος στην προσωπική μου μυθολογία, ακολουθώ το αόρατο νήμα που συνδέει τις αναρίθμητες γυναίκες και τον Manfred του Μπάιρον, τα εμμονικά σκαριφήματα και το The Stones of Venice του Ράσκιν, τον θρυλικό Tristan και την νεκρική γόνδολα του Βάγκνερ.

Βιάζομαι, γιατί ο χρόνος είναι δανεικός και πρέπει να συμπληρώσω τις οφειλές μου από τις προηγούμενες διαμονές. Μετακινούμαι με σχέδιο, από το μπαρόκ παλάτι Κα Ρετζονίκο και τον καμπούρη Πουλτσινέλα του Τιέπολο, στην γοτθική εκκλησία Σάντα Μαρία Γκλοριόζα ντέι Φράρι και την γλυκιά Ασούντα του Τιτσιάνο, κι από το μουσείο Κορέρ και την γυμνή Ευρυδίκη του Κανόβα, στην Σκουόλα ντι Σαν Τζόρτζιο ντέλι Σκιαβόνι και τον ξανθό ιππότη με τη μαύρη πανοπλία του Καρπάτσιο. Εκεί, στη μικρή Σκουόλα των Δαλματών, το προσκύνημα καταλήγει σε ιερή ενατένιση μπροστά στον Άγιο Γεώργιο που σκοτώνει το Δράκοντα.

 
Η ακαταμάχητη έλξη μου για τη Βενετία, οφείλεται στην τεράστια σαγήνη που ασκεί στις δυνάμεις της φαντασίας. Η Γαληνοτάτη με επηρεάζει με έναν απαράμιλλο τρόπο που σε κανέναν άλλο τόπο δεν θα ήταν δυνατός.
Το ταξίδι τελειώνει. Πάνω από τις αρχαίες παλίρροιες, αιωρούνται οι δοξασίες των ανώτερων κόσμων. Τα κανάλια είναι θολά, τα παλάτια διάφανα, κι ακούγεται μια απόκοσμη μουσική από σάλπιγγες και τύμπανα. Φεύγοντας ρίχνω μια τελευταία ματιά στην κεντρική Πλατεία. Οι τουρίστες εξαφανίζονται. Μέσα από το φασματικό παραπέτασμα ξεπροβάλλει το Φτερωτό Λιοντάρι με το Ευαγγέλιο και το Σπαθί, και πίσω του η πολυπληθής ακολουθία του από αρσενικά παγώνια σε έξαρση.

«Ταξιδεύεις για να ξαναζήσεις το παρελθόν σου;» ήταν στο σημείο εκείνο η ερώτηση του Χαν, ερώτηση που θα μπορούσε να διατυπωθεί και ως εξής: «Ταξιδεύεις για να ξαναβρείς το μέλλον σου;»
Και η απάντηση του Μάρκο: «Το αλλού είναι ένας αντίστροφος καθρέφτης. Ο ταξιδιώτης αναγνωρίζει το λίγο που είναι δικό του, ανακαλύπτοντας το πολύ που ποτέ δεν είχε και που ποτέ δεν θα έχει».
 
Υπομένω αναγκαστικά την ασυνάρτητη εποχή μας. Και ταξιδεύω αναζητώντας το «λίγο», που είναι πραγματικά δικό μας στην ανεξάντλητη δόξα που πηγάζει από το παρελθόν. Αυτό το πολύτιμο λίγο που απομένει στο πενιχρό παρόν, ίσως εμπεριέχει την μοναδική δυνατή διέξοδο προς ένα ζωογόνο και ισχυρό μέλλον.
              



 
 
Τα κείμενα: Από τους διαλόγους του Μάρκο Πόλο με τον Κουμπλάι Χαν, στο βιβλίο του Ίταλο Καλβίνο, Οι Αόρατες Πόλεις.
Οι φωτογραφίες:
- Πανοπλία ιππότη από το Οπλοστάσιο του Παλατιού των Δόγηδων,
- Όχθη του Μεγάλου Καναλιού,
- St George Slaying the Dragon (Oil on canvas, 141x360 cm) από την Scuola di San Giorgio degli Schiavoni,
- Λέων της Βενετίας, από το Ναυτικό Μουσείο, δίπλα στο Αρσενάλε.
Vittore Carpaccio: Δέκα χρόνια πριν, το δεύτερο ταξίδι στη Βενετία και ιδιαίτερα οι πίνακες του Καρπάτσιο για τον κύκλο της Αγίας Ούρσουλας που βρίσκονται στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας, προκάλεσαν κατά κάποιο τρόπο την επιστροφή μου στην Πολεμική Σημαία (βλ. αρχική ανάρτηση WAR FLAG, 12/10/2007, Οι Ούννοι του Carpaccio). Σήμερα, πάλι οι πίνακες του Καρπάτσιο, αυτή τη φορά για τον κύκλο του Αγίου Γεωργίου, στη Σκουόλα των Δαλματών, σηματοδοτούν το τέλος αυτής της περιόδου.
Η τελευταία ανάρτηση: Οι δημοσιεύσεις θα περιοριστούν. Η τελευταία ανάρτηση όμως, ακόμη δεν έχει γραφτεί.

4/8/17

ΚΟΜΙΚΣ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΟΧΗ

Οι εποχές αλλάζουν, μεγαλώνουμε, όμως αμετάβλητη παραμένει η νοσταλγία για τα μεγάλα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων. Όπως εκείνο το μακρινό καλοκαίρι του ΄79, που κάτω από την ήσυχη επιφάνεια των διακοπών, έσφυζε από «περιπέτειες, δράση, ηρωισμούς».
Η τσόχα του Subbuteo εξακολουθούσε να υπερκαλύπτει τα πραγματικά γήπεδα, το Μάστερ Κουνγκ-Φου ξεχώριζε από τα υπόλοιπα «περιοδικά της σκληρής γενιάς!», το Heavy Metal προετοίμαζε την θριαμβική του επέλαση και τα κορίτσια έπαιρναν σιγά-σιγά, τη σειρά τους στη λίστα αναμονής της εφηβείας μας.
 
Το ανήσυχο πνεύμα της περιόδου τροφοδοτούσαν δύο εμβληματικά κόμικς, που είχαν φτάσει στο απόγειο της επιρροής τους και που εξαιτίας του έντονου μεταξύ τους ανταγωνισμού, έμοιαζαν σαν δύο σταγόνες νερό: το ΑΓΟΡΙ και ο ΝΕΟΣ ΔΥΝΑΜΙΚΟΣ ΜΠΛΕΚ. Αν εξαιρέσει κανείς τους κεντρικούς χαρακτήρες Ελ Ζαμπάτο και Μπλεκ, όλες οι υπόλοιπες ιστορίες αντλούσαν υλικό από την ίδια βασική θεματολογία και η σαφής διαφοροποίηση των εντύπων ήταν αδύνατη.
 
 
Μέσα στα διαδοχικά καρέ αυτών των δίδυμων περιοδικών, τα ευφάνταστα αγόρια της πεζής καθημερινότητας ζούσαν παράλληλες, ηρωικές ζωές. Συμπρωταγωνιστούσαν σε περιπέτειες που διαδραματίζονταν στον Ρωμαϊκό Κόσμο, στην Άγρια Δύση, στην Αμερική των  εξεγερμένων αποίκων, στα πεδία μάχης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στα βάθη της θάλασσας και στα σύνορα του διαστήματος... αλλά επίσης σε απλές γειτονιές και πόλεις που θύμιζαν τις δικές μας, όπου οι δεσμοί της οικογένειας, η φιλία, το καθήκον, η αυταπάρνηση, η αγάπη για την πατρίδα, εγκωμιάζονταν δίχως περιστροφές.
 
Εξετάζοντας με κριτική ματιά τις παλιές ιστορίες, εντυπωσιάζομαι ακόμη και σήμερα από τον θεματικό πλούτο τους. Πόλεμος και ποδόσφαιρο, χιούμορ και επιστημονική φαντασία, αγώνες αυτοκινήτων και αερομαχίες, κατασκοπία και Κούνγκ Φου, ποδηλατοδρομίες και επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι, ιπτάμενοι δίσκοι και μασκαρεμένοι εξωγήινοι. Ιστορικές ή μελλοντολογικές, αληθοφανείς ή εντελώς φανταστικές, οι εναλλασσόμενες περιπέτειες δημιουργούσαν ένα ευδιάκριτο ψηφιδωτό, χαρακτηριστικό της λαϊκής κουλτούρας στην μεταπολεμική Ευρώπη.
 

ΝΕΟΣ ΔΥΝΑΜΙΚΟΣ ΜΠΛΕΚ
(Τεύχος 103, Τετάρτη, 22 Αυγούστου 1979)
ΚΟΜΙΚΣ:
  1. UFO (7 σελ)
  2. ΜΠΛΕΚ (14 σελ)
  3. ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΠΡΑΚΤΩΡ... ΜΟΥΣΤΑΚΙΑΣ! (5 σελ)
  4. SUPER BOY (2 σελ)
  5. Ο ΠΑΝΙΣΧΥΡΟΣ ΜΟΡΓΚΑΝ (3 σελ)
  6. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (4 σελ)
  7. ΟΙ ΛΟΡΔΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΓΚΕΣ (2 σελ)
  8. Η ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΦΩΝΗ (3 σελ)
  9. Ο «ΠΟΔΗΛΑΤΑΚΙΑΣ» (2 σελ)
  10. ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΙΑΤΖΗ (3 σελ)
  11. ΟΙ ΦΥΓΑΔΕΣ (2 σελ)
  12. ΛΟΥΚ ΟΡΙΕΝΤ (3 σελ)
  13. Ο «ΩΡΑΙΟΣ» ΕΞΩΓΗΪΝΟΣ! (2 σελ)
  14. ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΑΝΘΗΡΑΣ (3 σελ)
  15. Η «ΑΚΡΙΔΑ» (3 σελ)
ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ: Προσαρμογή της τηλεοπτικής σειράς Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ.
ΧΑΛΚΟΜΑΝΙΕΣ: Έγχρωμα σιδερότυπα ROCK, JUDO, UFO, HELL DRIVERS, ΜΠΛΕΚ, ΠΑΡΕ ΜΕ ΜΑΖΙ...

 
ΑΓΟΡΙ
(Τεύχος 119, Παρασκευή, 24 Αυγούστου 1979)
ΚΟΜΙΚΣ:
  1. ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ (8 σελ)
  2. ΣΠΙΝΜΠΩΛ (3 σελ)
  3. Η ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΠΑΛΛΑ (1 σελ)
  4. ΣΤΑΡΚ – Ο ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ (4 σελ)
  5. ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΑΚΙ ΤΟΥ ΜΑΪΚ (2 σελ)
  6. ΕΛ ΖΑΜΠΑΤΟ (8 σελ)
  7. Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΝΤΡΕΝΤ (7 σελ)
  8. ΤΖΟΝΝΥ ΡΕΝΤ (3 σελ)
  9. ΖΟΡΡΟ (2 σελ)
  10. Ο ΡΟΫ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΕΙ (3 σελ)
  11. ΕΛ ΜΕΣΤΙΤΣΟ (4 σελ)
  12. ΝΤΑΝ Ο ΤΟΛΜΗΡΟΣ (4 σελ)
  13. ΟΙ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΙ (3 σελ)
  14. ΑΓΡΙΜΙΑ (3 σελ)      
  15. ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΙΝΙ (2 σελ)
ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ: ΕΙΣΑΙ Ο ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ, 2.000μ.Χ. - Ο «Πατέρας» των πυραύλων, ΟΙ ΜΟΝΟΜΑΧΟΙ - Φρούρια εναντίον κομητών, ΠΕΛΕ - Η ζωή μου και τα καλλίτερα παιγνίδια μου.
ΧΑΛΚΟΜΑΝΙΕΣ: Έγχρωμος, δισέλιδος BRUCE LEE.
ΧΑΡΤΟΚΟΠΤΙΚΗ: Πολεμιστές Landsknechts.

 
Δεν έλειπαν βέβαια τα αρνητικά στερεότυπα των καθιερωμένων «κακών». Οι Ρωμαίοι στον Αρχαίο Κόσμο, οι Γερμανοί στον τελευταίο μεγάλο πόλεμο, οι Άγγλοι στην Αμερικανική Επανάσταση, έπαιζαν αναγκαστικά τον άχαρο ρόλο που τους εξασφάλισε η μοίρα των ηττημένων της ιστορίας. Όμως, τα πρότυπα των ηρώων συχνά ξέφευγαν από τα αναμενόμενα πλαίσια της γενικής αποδοχής. Οι ποδοσφαιριστές - εκτός του Πελέ - ήταν ακόμη όλοι λευκοί και ο Δικαστής Ντρεντ περιέπαιζε κάθε έννοια πολιτικής ορθότητας...
 
Άτεγκτοι εκπρόσωποι του νόμου, αστείοι μυστικοί πράκτορες, χαρισματικοί ποδοσφαιριστές, σκληροί στρατιώτες, ριψοκίνδυνοι τυχοδιώκτες, πρωτοπόροι εξερευνητές, συντηρούσαν τις συλλογικές προσδοκίες μας και καθυστερούσαν την αναπόφευκτη προσαρμογή των υπερβολικών φιλοδοξιών μας στις περιορισμένες μας δυνατότητες. Ήταν απλές χάρτινες φιγούρες, που όμως με τον τρόπο τους, υποκαθιστούσαν τους ανύπαρκτους καθοδηγητές των ξεχασμένων τελετουργιών ενηλικίωσης στις εκφυλισμένες κοινωνίες της Δύσης.
 
Μαζί τους, τα ανυποψίαστα αγόρια της γενιάς μου, υπερβαίνοντας την απλή χαρά της διασκέδασης, ξεκίνησαν την κρίσιμη αναζήτηση για το ανέφικτο ιδεώδες του ανδρισμού στην τελευταία εποχή της Πατριαρχίας...                                                  
 

 


 
 
Τα δίδυμα περιοδικά: Εβδομαδιαία έντυπα, με έγχρωμα εξώφυλλα και οπισθόφυλλα και 64 εσωτερικές σελίδες, από τις οποίες οι μισές ασπρόμαυρες και οι άλλες μισές με πορτοκαλί μονοχρωματισμό. Με νέα αρίθμηση, ο ΝΕΟΣ ΔΥΝΑΜΙΚΟΣ ΜΠΛΕΚ αποτελούσε εξέλιξη του παλαιότερου ΜΠΛΕΚ (τεύχος νο 1: 25/06/1969), και το ΑΓΟΡΙ συνέχεια από το ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΑΓΟΡΙ (τεύχος νο 1: 26/07/1975). Κατά τη διάρκεια της πολύχρονης κυκλοφορίας τους, και τα δύο περιοδικά διέδοσαν πληθώρα ευρωπαϊκών κόμικς στη χώρα μας..
Οι φωτογραφίες: Από τη συλλογή μου, τα δύο τεύχη που κυκλοφόρησαν την ίδια εβδομάδα, τον Αύγουστο του 1979. Τα εξώφυλλα, η πρώτη σελίδα της σειράς UFO που ξεκινούσε στο τεύχος 103, Δικαστής Ντρεντ, Πελέ, χαλκομανίες και χαρτοκοπτική...
Οι κορυφαίες ιστορίες: UFO, Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΝΤΡΕΝΤ, ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΠΡΑΚΤΩΡ ΜΟΥΣΤΑΚΙΑΣ, ΛΟΥΚ ΟΡΙΕΝΤ, ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΑΚΙ ΤΟΥ ΜΑΪΚ... 

7/7/17

HAGBARD CELINE & THE GODDESS MINDFUCK

Γνώρισα τον Χάγκμπαρντ Σελίν στο ομιχλώδες συνοριακό τοπίο όπου ενίοτε συναντώνται οι αντίπαλοι φύλακες των δυνάμεων της Τάξης και του Χάους. Μου τον σύστησε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ΄90, ο αναρχικός και bon viveur φίλος μου, Αρχιερέας της Greek Orthodox Church of the Invisible Pink Unicorn. Τον απέφευγα για χρόνια, επηρεασμένος από τις φήμες πως ήταν απεσταλμένος της Θεάς του Χάους και υπέρμαχος της Μητριαρχίας, και μόνον όταν τελικά τον επισκέφτηκα στο χρυσό του υποβρύχιο, διαμόρφωσα προσωπική άποψη και κατάλαβα πως πίσω από το χαοτικό προσωπείο κρυβόταν ένας εν δυνάμει ηλιακός ήρωας.
              
Ο Σελίν ήταν Ιταλονορβηγός, ρωμαλέος μεσήλικας με γερακίσια χαρακτηριστικά και υψηλή νοημοσύνη. Παντογνώστης και καλλιεργημένος διανοούμενος, προσπάθησε να με προσηλυτήσει στα μυστικά του σχέδια επιβολής του Τεχνο-αναρχο-καπιταλισμού και γι’ αυτό μου εξήγησε αναλυτικά τις αιτίες και τα αποτελέσματα της διαρκούς σύγκρουσης ανάμεσα στους Ιλουμινάτους και τους Ντισκορντιανούς.
Μου έδωσε χρήσιμες αν και αντιφατικές πληροφορίες για την Έριδα, τον Γιογκ Σοθόθ και τον Λεβιάθαν, για τους Χίπις, τους Ασασίνους, τους Μασόνους και τους Ναζί, για τις ψυχότροπες ουσίες, τη δύναμη των Λουλουδιών, την Σεξουαλική Επανάσταση και την επίδραση της ροκ μουσικής στη νεολαία, για την Ατλαντίδα και τη Μου, για τους νεόφιλους και τους νεόφοβους, για την Αίρεση του Κίτρινου Συμβόλου και τους Λόιγκορ, για το παρασκήνιο των πολιτικών δολοφονιών και τους γκάνγκστερ, για τα ανδρείκελα του Λευκού Οίκου και του Κρεμλίνου, για την Ανεριστική Αυταπάτη, τις συνεχείς εναλλαγές ρόλων, τους μηχανισμούς αυτορύθμισης του σύμπαντος, τα πέντε στάδια εξέλιξης των κοινωνιών, τη θρησκεία, την πολιτική, την εξουσία, την επανάσταση, την υποταγή, τους μηχανισμούς χειραγώγησης των μαζών.
Στο τέλος μου αποκάλυψε πως μπορεί κανείς να είναι Ιλουμινάτος και ταυτόχρονα Ερισιανός.
 
 
Στην γέφυρα του υποβρυχίου Λέιφ Έρικσον, στα βάθη της θάλασσας της Βαλούσια, δίπλα στο ακρόπρωρο του κοκκινοπράσινου δράκου με τον μακρύ λαιμό, τα χρυσαφένια μάτια και την αγκαθωτή χαίτη που έμοιαζε με αρχαία πλώρη των Βίκινγκς, άκουσα την κατήχηση με περίσκεψη και υπομονή. Το δικό μου τριπ είχε καταφανώς διαφορετική προέλευση και προοπτική, υπήρχαν όμως κοινά σημεία στη Δύναμη της Θελήσεως και στην Αισθητική. Η χρυσόχρωμη Μπουγκάτι Ρουαγιάλ, που ο Σελίν δεν αποχωριζόταν ούτε μέσα στο υποβρύχιο, ήταν ο κρίσιμος κρίκος που με βοήθησε να συνδεθώ μαζί του και να τον εκτιμήσω, παρά την διάχυτη και διαλυτική παρουσία της Θεάς. Η Μεγάλη Μητέρα, η Λευκή Θεά, η αιώνια θηλυκή δυνατότητα της ανθρώπινης φύσης, τον περιέβαλλε διαρκώς με παραισθησιογόνα ναρκωτικά και πρόθυμες γυναίκες που εξασκούσαν τη λατρεία των γεννητικών οργάνων και τις τελετές της σεξουαλικής μύησης. Δίπλα του, οι γνήσιες ιέρειες της Μητριαρχίας, προσέφεραν αβίαστα την θηλυκή υπερβατική φώτιση που επιτυγχάνεται με την απώλεια του εγώ και τη μετάληψη μέσα στον οργασμό. Χωρίς το συνειδητό ανάχωμα της Μπουγκάτι, ακόμη θα παραμιλούσα για τη σχισμή μέσα στο χρυσό μήλο και τις παρενέργειες της ιδιότροπης εξουσίας που πηγάζει απο το θεϊκό μουνί.

Ο Χάγκμπαρντ Σελίν προσπάθησε να επιβάλλει στον κόσμο το προσωπικό του όνειρο, δίχως ευτυχώς, ως Δεξιός Αναρχικός, να ελέγχεται ολοκληρωτικά από τη Θεά. Για τη σωτηρία της ανθρώπινης φυλής, έδρασε σαν αυθεντική μετεμψύχωση του Πλοιάρχου Νέμο, ετεροχρονισμένος Βίκινγκ, υπερασπιστής των Ινδιάνων του Έθνους των Μοχόκ, μηχανικός και νομικός, δανδής, πειρατής, οπαδός του Προμηθέα και Εωσφοριστής, φορέας της δύναμης του Όχι και της Non Serviam ανυπακοής. Υπό άλλες συνθήκες υπερβατικής Ισορροπίας, θα μπορούσε να ηγείται των δυνάμεων της Τάξης ενάντια στην σταθερή αύξηση του χάους στο σύμπαν.

Προς τιμήν του, μεταγράφω παρακάτω τους ορισμούς που χρησιμοποιούσε για την Ελεύθερη Αγορά και τον Αναρχισμό, συμπληρώνοντας ωστόσο τα άρρητα υπονοούμενα που υποκρύπτουν οι φράσεις του για το Λογόγραμμα, δηλ τον Ορίζοντα των Ιδεών:
«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ: Η κατάσταση της κοινωνίας στην οποία όλες οι οικονομικές συναλλαγές πραγματοποιούνται ως ακούσια επιλογή, χωρίς καταναγκασμο, με υποσυνείδητη μόνον επιρροή από το λογόγραμμα της εξουσίας.
ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ: Μια μορφή οργάνωσης της κοινωνίας στην οποία η Ελεύθερη Αγορά λειτουργεί ελεύθερα, χωρίς φόρους, τόκους, γαιοκτησία, δασμούς, ή άλλες γνωστές μορφές καταναγκασμού ή προνομίων, παρά μόνον με το λογόγραμμα της μητριαρχικής εξουσίας. Οι ΔΕΞΙΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ προβλέπουν ότι στην Ελεύθερη Αγορά οι άνθρωποι θα επιλέξουν εκούσια να ανταγωνίζονται πιο συχνά από όσο να συνεργάζονται, παρά την επιρροή από το λογόγραμμα της μητριαρχικής εξουσίας. Οι ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ προβλέπουν ότι στην Ελεύθερη Αγορά οι άνθρωποι θα επιλέξουν ακούσια να συνεργάζονται και όχι να ανταγωνίζονται, σύμφωνα με το λογόγραμμα της μητριαρχικής εξουσίας».

Ο Χάγκμπαρντ Σελίν αναζήτησε οριστικά το πεπρωμένο του στα άστρα το 1999. Έφυγε με το προσωπικό του διαστημόπλοιο - παίρνοντας και την χρυσαφένια Μπουγκάτι - σε ένα τελευταίο ταξίδι μυστικιστικής αναζήτησης και επιστημονικής φαντασίας, που μακάρι να μπορούσα μαζί του να μοιραστώ.

                                                                         

 

Συνωμοσιολογία: «Η «θεωρία συνωμοσίας» ή «συνωμοσιολογία» («conspiracy theory») είναι η πίστη ότι όλα τα γεγονότα στον κόσμο των ανθρώπων είναι ηθελημένα και προσχεδιασμένα και αποκαλύπτουν κρυφές προθέσεις – κρυφές καθότι κακές. Οι οπαδοί των «θωριών συνωμοσίας» πιστεύουν ότι τον ρου της Ιστορίας ή τη λειτουργία των κοινωνιών εξηγεί η πραγματοποίηση ενός μυστικού σχεδίου από λίγους ισχυρούς και αδίστακτους ανθρώπους (από μια διεθνή υπερ-ελίτ).» Ορισμός από το βιβλίο Θεωρίες Συνωμοσίας, του Pierre-André Taguieff.
ILLUMINATUS! A TRILOGY: Έργο μυθοπλασίας (1975) των Robert Shea και Robert Anton Wilson, που συνδυάζει με χιούμορ την επιστημονική φαντασία, την συνωμοσιολογία και τον δοκιμιακό λόγο πάνω στα κοινωνικά προβλήματα της σύγχρονης εποχής.
Η εικόνα: Η Λευκή Θεά. Hydra Principal, του αμερικανού ζωγράφου Mike Hoffman.
Hagbard Celine: Κεντρικός ήρωας της τριλογίας, ILLUMINATUS! Δίδασκε πως «Χωρίς προσωπική ιδιοκτησία δεν υπάρχει προσωπική ζωή» και πως «Η επικοινωνία είναι δυνατή μόνον ανάμεσα σε ίσους».
Το Λογόγραμμα: Είναι το σύνολο των εξαρτημένων ανακλαστικών που καθορίζουν τον τρόπο λειτουργίας των ατόμων σε κάθε κοινωνία. Κατασκευάζεται από εκείνους που ασκούν μακροχρόνια την εξουσία.
Eλεύθερη Αγορά και Αναρχισμός: Φιλολογική άσκηση παραποίησης κειμένου πάνω στους ορισμούς του Σελίν, από το βιβλίο του «Ποτέ μη Σφυρίζεις Όταν Κατουράς». Ακολουθεί παρακάτω το αυθεντικό κείμενο, όπως αυτό αναφέρεται στο ILLUMINATUS! A TRILOGY:
«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ: Η κατάσταση της κοινωνίας στην οποία όλες οι οικονομικές συναλλαγές πραγματοποιούνται ως εκούσια επιλογή χωρίς καταναγκασμό.
ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ: Μια μορφή οργάνωσης της κοινωνίας στην οποία η Ελεύθερη Αγορά λειτουργεί ελεύθερα, χωρίς φόρους, τόκους, γαιοκτησία, δασμούς, ή άλλες μορφές καταναγκασμού ή προνομίων. Οι ΔΕΞΙΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ προβλέπουν ότι στην Ελεύθερη Αγορά οι άνθρωποι θα επιλέξουν εκούσια να ανταγωνίζονται πιο συχνά από όσο να συνεργάζονται, οι ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ προβλέπουν ότι στην Ελεύθερη Αγορά οι άνθρωποι θα επιλέξουν εκούσια να συνεργάζονται πιο συχνά από όσο να ανταγωνίζονται.

11/6/17

THE BEGUILING

«All told, this story took an average of 5 weeks per page; not a money making project, I can assure you. I wrote the script as a freeform poem, taking the cadence from a Swinburne work. Or was it Strindberg? I’ve forgotten now. I recently found my original plot scribbled out on a sheet of pencil designs for the cover picture. That version was less personal, but I changed the course of the story after going through a crisis with my lady of that period. In that regard, the story is reflective of its time, and also prophetic.
"The scene of the snakes and fish wriggling out of the stone wall is very strange. I almost cut it out, thinking that it was just too weird, but my editor, Archie Goodwin, convinced me to keep it in. ‘It’s weird,’ he said, ‘but it’s a really good weird.’
"By following his ideal woman, the young knight is submitting to a leap of faith, symbolized by walking through the solid wall as if it were immaterial. His turning to stone implies that the woman is really the Medusa. My Medusa, that is, where behind the facade of her beauty lurks something unknown and unknowable. This is the only time I’ve used the turning to stone thing, yet the woman looks nothing at all like my other Medusa images. We see her the way the knight does, as an angel. Although the man becomes nothing more than a trophy, he continues to have faith in what he believes to be his true love. You know, ‘blissfully unaware.’ It’s not that apparent, and I really should have reworked the scene a bit, but in the last three panels his once- outstretched left arm is broken off, and the ivy has become overgrown, swallowing him up over the long passage of time. Yet still his entire focus is on his imaginal life, and the angelic soul-mate of his dreams. It’s a bitter ending for one so idealistic.»
Σχόλια του BWS για το The Beguiling, από το BWS: OPUS Vol 2.
 

«As mentioned earlier, this marks Barry Windsor-Smith’s return to the comics art format. It also marks his first story done in full process color. Some time after his interview with us in Epic 7, Barry brought a penciled six page story that he’d written himself to us, saying he wanted to edge back into the comics medium with something relatively simple. Nearly a year later, he turned in the completed version expanded to eight pages; each panel rendered almost as lovingly and meticulously as his single piece paintings. In Barry’s terms the story may still be simple, in that it doesn’t involve complex storytelling and large numbers of characters (although this romantic fantasy is deeper and more haunting that it may initially seem), but we have to consider it one of the most dazzlingly beautiful pieces we have run (and that thumping sound you hear is us knocking wood that final engraving and printing do the work justice). But, dazzling as it is, if you look at the rendering of The Beguiling, you’ll be missing one of its most pleasing aspects, the thoughtful page-to-page and panel-to-panel graphic storytelling of an artist who may have been away from the medium but who has lost none of his understanding or flair for it.»
Εισαγωγικό σημείωμα του Archie Goodwin (editorial director) από το Epic No.16 (Overview - notes on stories & contributors).


Η ιστορία The Beguiling αποτελεί ένα από τα εμβληματικά έργα του Barry Windsor-Smith. Με αυτήν, ο δημιουργός επέστρεψε το 1983 θριαμβευτικά στον κόσμο της ένατης τέχνης, τον οποίο είχε πρόωρα εγκαταλείψει για να ακολουθήσει, το 1974, το προσωπικό του όραμα καλλιτεχνικής ελευθερίας με την εκδοτική εταιρεία THE GORBLIMEY PRESS.
Μέσα σε οκτώ μόνον σελίδες αριστοτεχνικής, αφηγηματικής αλληλουχίας εικόνας και λόγου, ο BWS κατάφερε να ενσωματώσει στο The Beguiling όλα τα επιτεύγματα των προηγούμενων χρόνων της καλλιτεχνικής του αναζήτησης, και να μεταμορφώσει τον αρχαίο Κιμμέριο σε ρομαντικό ιππότη μεσαιωνικής μυθιστορίας.


Ο Barry Smith διατηρεί μόνιμα μια επίλεκτη θέση στο ιδιωτικό μου πάνθεον. Πρωτοπόρος στον ακατάπαυστο αγώνα αισθητικοποίησης του κόσμου, επαναπροσδιόρισε τη σημασία των κόμικς και τα συνέδεσε με σημαντικά καλλιτεχνικά κινήματα όπως η αδελφότητα των Προραφαηλιτών, ο Αισθητισμός, ο Συμβολισμός, το κίνημα Arts and Crafts και η Art Nouveau. Πολυσυλεκτικός ως προς τις βασικές πηγές της έμπνευσής του, εναρμόνισε στο φάσμα των επιρροών του ποικίλα αντιθετικά στοιχεία, από τα διακοσμητικά μοτίβα του William Morris έως την επιθετική κινησιολογία του Jack Kirby. Αυθεντικός δημιουργός και ιδιότροπος τελειομανής, συγκρούστηκε επανειλημμένα με το κατεστημένο της μετριότητας και προσπάθησε να διασώσει τον ουσιαστικό ρόλο του καλλιτέχνη μέσα στο τυποποιημένο πλαίσιο εργασίας των σχεδιαστών της μαζικής αμερικανικής παραγωγής.


Πάνω απ’ όλα, ο Conan του Barry Smith, μια εξευγενισμένη εκδοχή του αρχέγονου ήρωα του Robert Howard, παραμένει στο βασικό σύστημα ιδεολογικών αναφορών μου, εικαστικά ταυτισμένος με τον Ευγενή Βάρβαρο που κάποτε θα υποδεχτεί τον αναμενόμενο Υπεράνθρωπο της μάχης, της διανόησης και της αισθητικής.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, τα ίχνη του Barry Windsor-Smith έχουν χαθεί.
Ο ιδεαλιστής και ασυμβίβαστος ζωγράφος, μοιάζει παγιδευμένος στα προκαθορισμένα στεγανά του θλιβερού κόσμου της μοντέρνας τέχνης, όπως ο ρομαντικός ιππότης του, που στην τελευταία σελίδα του The Beguiling, πετρωμένος ανάμεσα στους κισσούς, εξακολουθεί να ατενίζει τη Μέδουσα ως αγγελική γυναίκα.

 




The Beguiling: Barry Windsor-Smith, Story, pen and ink, watercolor, 1982. Δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό Epic Illustrated No.16, τον Φεβρουάριο του 1983. Με μικρές αλλαγές, επαναδημοσιεύτηκε στον τόμο BWS: OPUS Volume 2, τον Οκτώβριο του 2000, μαζί με τον συναφή πίνακα Beguiled.
Το πρώτο καρέ της έκτης σελίδας, αντικαταστάθηκε από τον BWS στην επαναδημοσίευση (βλ. σύνδεσμο), με υποδεέστερη, κατά τη γνώμη μου, εικόνα.
Beguiled: Έργο του BWS  (Pen & Ink, Watercolor, Color Pencil, Gouache, 1982/1995). Σύμφωνα με τον ίδιο: «This was supposed to be the cover to EPIC, the magazine that published "The Beguiling" in 1982. I finished it about, oh, say, twelve years after the initial deadline...»
Οι εικόνες: 1) & 2) Τα εξώφυλλα του EPIC 16 και του OPUS Vol 2 με έργα του BWS (Icarus και Young Knight in the Garden of a Sphinx αντίστοιχα), 3) ο πίνακας BEGUILED, 4) το καρέ που ο ΒWS απέσυρε από την επανέκδοση του 2000 και 5) η τελευταία σελίδα της ιστορίας The Beguiling.
Epic Illustrated: Εξαιρετική, περιοδική έκδοση της Marvel, της δεκαετίας του '80. Κυκλοφόρησαν 34 τεύχη από την Άνοιξη του 1980 έως τον Φεβρουάριο του 1986.
BWS:OPUS: Αυτοβιογραφικά κείμενα και επιλεγμένα έργα του BWS (Vol 1&2, 1999-2000, FANTAGRAPHICS BOOKS).