ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Στην αυγή του Δυτικού Πολιτισμού έλαμψε σαν Ήλιος ο κορυφαίος λαός της ανθρωπότητας. Έχοντας πλήρη επίγνωση της ανωτερότητάς του απέναντι στους άλλους λαούς, επινόησε και τελειοποίησε τις βασικές γραμμές της ανθρώπινης σκέψης. Στην τέχνη, στη φιλοσοφία, στην ποίηση, στη θρησκεία, στον πόλεμο, στην πολιτική, στην επιστήμη, στην ιστορία, σε όλους τους τομείς του πολιτισμού κι ακόμη στον ίδιο τον σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης, οι Έλληνες έθεσαν τα μέτρα και τα πρότυπα.

Οι Έλληνες νίκησαν τους Τιτάνες και τους Γίγαντες, ανακάλυψαν τον ιδανικό τρόπο ζωής και αποκάλυψαν τον άνθρωπο στην τέλεια μορφή του. Η εκπολιτιστική παγκοσμιότητα της σκέψης τους παραμένει η υπέρτατη πνευματική διαθήκη της ανθρωπότητας παρόλο που σήμερα τους θυμούνται ολοένα και λιγότεροι.

Ακολουθούν δώδεκα προσωπικότητες, που εκπροσωπούν στην δική μου αντίληψη συμπυκνωμένο τον αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Δεν απέφυγα βέβαια τις ιδιαίτερες προτιμήσεις μου, γνωρίζοντας πως ο αριθμός 12 είναι συμβολικός.

Ο Ηρακλής. Γιά τον παγκόσμιο μύθο. Ο πρώτος ηλιακός ήρωας - εκπολιτιστής. Ο Αχιλλέας. Γιά το σπαθί και τη δόξα στο σκοτάδι του πεπρωμένου. Η πρώτη ενσάρκωση του Έλληνα θεού πάνω στη γη. Ο Οδυσσέας. Γιά την ποιότητα της ωριμότητας. Τριπλή εκδήλωση του πολεμιστή: της αναζήτησης, της μεταμόρφωσης και της εκδίκησης. Ο Όμηρος. Γιά την δημιουργία των θεών. Ο σπουδαιότερος των ποιητών και εμπνευστής όλων των γενεών. Ο Θουκυδίδης. Γιά την Ιστορία. Περιέγραψε με μοναδικό τρόπο πολύπλοκα γεγονότα, επιτυγχάνοντας βαθιά σύλληψη και αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων. Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης. Γιά την Γνωσιολογία και την Οντολογία. Θεμελίωσαν τον συνεχή διάλογο της φιλοσοφίας γιά την εύρεση της Αλήθειας. Ο Λεωνίδας. Γιά την αιώνια ζωή και το θάνατο στη μάχη. Ο Βασιλιάς του Ηλιακού Λόχου. Γιά όσους φυλάνε Θερμοπύλες. Ο Περικλής. Γιά τον Χρυσό Αιώνα. Η κυρίαρχη προσωπικότητα της πιό πολιτισμένης κοινωνίας, που υπήρξε μέχρι σήμερα. Ο Πολύκλειτος. Γιά τον Δορυφόρο. Σμίλεψε τον απόλυτο κανόνα της αντρικής μορφής απευθείας από τον κόσμο των Ιδεών στην τέχνη των ανθρώπων. Ο Αλκιβιάδης. Γιά την φυσική εξιδανίκευση της μορφής. Μεγαλοφυής και ακατάβλητος και ταυτόχρονα εκκεντρικός και απρόβλεπτος. Ο ωραιότερος άντρας της εποχής του και δεύτερη ενσάρκωση του Έλληνα θεού. Ο Αλέξανδρος. Γιά την ατελεύτητη νίκη και την κατάργηση όλων των ορίων. Γιά την υπέρβαση στα πέρατα του κόσμου. Η τρίτη και τελευταία ενσάρκωση του Έλληνα θεού πάνω στη γη.

Στρέφω το βλέμμα προς τον Παρθενώνα. Όσο κι αν ντρέπομαι γιά την περιρρέουσα εξαθλίωση, παραμένω υποκριτής ανάμεσα στους υπανθρώπους. Άοπλος ενάντια στον σύγχρονο κόσμο, προσεύχομαι στην οπλισμένη Θεά :

«Σοφία, εσένα που γέννησε ο Δίας, αφού πρώτα συγκεντρώθηκε στον εαυτό του και ανέπνευσε βαθιά. Εσύ πού κατοικείς εν τω πατρί σου, ενωμένη ολοκληρωτικά με την ουσία του. Εσύ που είσαι η σύντροφος και η συνείδησή του. Ενέργεια του Διός, σπίθα που ανάβεις και συντηρείς τη φωτιά στους ήρωες και τους μεγαλοφυείς, κάνε μας τέλειους ιδεαλιστές.»

Πριν όμως τον Ιδεαλισμό, Θεά, εσύ που μόνη γεννήθηκες απευθείας από άντρα, προστάτεψέ μας από την μαλθακή εκθήλυνση και την φλύαρη ανοησία...





Η εικόνα: Μάχη οπλιτών σε φάλαγγα. Τμήμα από πρωτοκορινθιακή όλπη (650-640 π.Χ.). Αποδίδεται στον Ζωγράφο Chigi.
PRIERE SUR L’ ACROPOLE: Απόσπασμα από την Προσευχή πάνω στην Ακρόπολη. Δέηση του Ernest Renan στη θεά Αθηνά (1876).
Αφορμή γιά το κείμενο: Η ψηφοφορία των ακαλλιέργητων και ανυποψίαστων, σύγχρονων Ελλήνων γιά την ανάδειξη των σημαντικότερων προγόνων τους σε γνωστό ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό σταθμό.

Ο ΡΟΥΝΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένας απόλυτος πόλεμος ιδεολογιών. Στα πεδία των μαχών αναμετρήθηκαν δύο αντίθετες κοσμοθεωρίες σε μιά θρησκευτική σύγκρουση δίχως έλεος, που έκρινε την εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Πραγματική αιτία του ήταν η δημιουργία μιάς μεταφυσικής ασυνέχειας στη νομοτέλεια αιώνων χριστιανογενή ισοπεδωτισμού. Ένα σχίσμα στον σύγχρονο κόσμο ανέτρεψε την συνέπεια του ιστορικού χρόνου επιτρέποντας την επανεμφάνιση του ξεχασμένου πνεύματος της αρχαίας Ευρώπης.

Ο Ελληνορωμαϊκός κόσμος θεμελίωσε τον Δυτικό Πολιτισμό κι ωστόσο διαβρώθηκε και μεταλλάχτηκε πριν προλάβει να εξελιχτεί. Ο υποχθόνιος Χριστιανισμός διέφθειρε και υπονόμευσε την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αντιστρέφοντας τις αξίες της κι έπειτα επανέλαβε την ίδια διαδικασία με τους ξανθούς βαρβάρους, που ακόμη προσπαθούσαν να εκπολιτιστούν, θαυμάζοντας και μελετώντας τα ερείπια της αρχαιότητας. Σταδιακά, η αντιστροφή των ηθικών αξιών οδήγησε το πολιτικό σύστημα στην εξουσία της οικονομίας και παγίωσε τις εμποροκρατούμενες κοινωνίες του ωφελιμισμού, της ισότητας και της ομοιομορφίας.

Όμως ο αρχαίος κόσμος διατηρήθηκε σαν λανθάνουσα προδιάθεση μέσα στην ψυχή των λαών, στην Τέχνη και τη Φιλοσοφία. Και στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, ακριβώς τότε που η σήψη της ολοκληρωτικής παρακμής προσέβαλε ακόμη και την ίδια την καρδιά της Τέχνης, εμφανίστηκε στην τελευταία άγρια αναλαμπή του. Κάποιοι αμετανόητοι ρομαντικοί θυμήθηκαν ξανά τον Μάρκο Αυρήλιο και τον Ιουλιανό και πίστεψαν πως το αριστοκρατικό πνεύμα των διανοουμένων και των πολεμιστών μπορούσε να ξαναπάρει την ηγεσία από τα πλούτη των εμπόρων και των χρηματιστών.

Η έξαρση του Ιδεαλισμού οδήγησε σε απελπισμένο αγώνα γιά την αναγέννηση της Ευρώπης. Η επίκληση στην προχριστιανική ηθική ήταν αναπόφευκτη και η δέηση στο αίμα των προγόνων και τη λατρεία της ομορφιάς άνοιξε ένα χάσμα στον σύγχρονο κόσμο. Κι από εκεί ξεπρόβαλλαν οι σιδερόφρακτοι ιππότες των δυνάμεων της ετερότητας, του ήλιου και της φωτιάς και παρατάχτηκαν γιά άλλη μιά φορά ενάντια στην εντροπία, το κενό και τη φθορά.

Μπορεί να είχαν μοντέρνα πυροβόλα, τεθωρακισμένα άρματα μάχης και ατσάλινα κράνη, όμως τα λάβαρα ήταν παλαιά όπως και τα ιδανικά: τιμή και πίστη, τάξη και μορφή, δικαιοσύνη και αρετή. Κι ακόμη φυσιολατρικός πολυθεϊσμός και ορθολογικός αγνωστικισμός και διαφοροποίηση και ιεραρχία ενάντια στον στείρο μονοθεϊσμό, την ομοιογένεια, την απώλεια ενέργειας και την ισότητα.

Παρ’ όλα αυτά, η θρησκεία του χρήματος κατανίκησε τους θεούς της αριστοκρατίας και οι νικητές έδωσαν την δική τους μορφή στο πρόσωπο της μοίρας. Η ασυνέχεια τελικά ξεπεράστηκε και η ιστορία συνέχισε με συνέπεια, τον εύκολο δρόμο της παρακμής.

Ίσως είναι ειρωνία της τύχης πως σήμερα την μεγάλη ήττα θυμίζει ένα αρχαίο σύμβολο ελπίδας και επιτυχίας.
Ξεχωρίζει από τους οκτώ στο Ετ του Χάιμνταλ: ο Σίγκελ ρούνος της Νίκης και της Φωτιάς, του Μπάλντερ, του Ήλιου, ο ρούνος της Αστραπής, που σκίζει το σκοτάδι και φωτίζει τη μαύρη νύχτα της ψυχής.




Η αφίσα: Της ταξιαρχίας των Βαλλόνων εθελοντών Waffen - SS. Οι τελευταίοι Ιππότες της Ευρώπης.

ΜΑΚΡΥΝΟΙ ΚΗΠΟΙ

Τα φύλλα πέφτουν, πέφτουν σαν από μακρυά,
στους ουρανούς σα να μαραίνονταν μακρυνοί κήποι
πέφτουν μ’ αρνητικές κινήσεις, ολοένα πέφτουν.

Και μες στις νύχτες πέφτει η γη η βαρειά,
μακρυά από τ’ άλλα αστέρια, μες στη μοναξιά.

Όλοι εμείς πέφτουμε. Πέφτει και τούτο δω το χέρι.
Δες και τους άλλους: μέσα του την πτώση φέρει

καθένας. Μα ένας υπάρχει, που, την πτώση αυτή,
ατέρμονα ήρεμη στα χέρια του κρατεί.

Ζω κι εγώ μόνος στον δικό μου ουρανό, σε απρόσιτους και μυστικούς κήπους του Βορρά. Έχω θαμμένο αλχημικό χρυσάφι εκεί και διάσπαρτα, σπασμένα αγάλματα των παλαιών Θεών. Φύλακες έχω Γρύπες φτερωτούς, να κρατούν μακρυά τους μονόφθαλμους Αριμασπούς, τις ξεπεσμένες Αμαζόνες και τους κοινούς θνητούς.

Στους μακρυνούς κήπους κρύβομαι σαν κυνηγημένος αποστάτης και προσεύχομαι σαν ενάρετος πιστός. Ψηλαφώ τα κομματιασμένα μάρμαρα και συνομιλώ με τους ήρωες και τους αγίους. Ρωτάω να μάθω γιά την μοναχική φύση του Κακού και παίρνω πάντα διφορούμενες και συμβολικές απαντήσεις.

Ο ουρανός είναι ψεύτικος, η αγάπη πικρή και το τραγούδι δίχως ρυθμό και μελωδία.
Συλλογίζομαι την πτώση και αναζητώ τον έναν, που όπως λέει ο ποιητής, την πτώση αυτή, στα χέρια του κρατεί.

I
LIVE
ALONE
IN MY
HEAVEN,

IN MY
LOVES,

IN
MY
SONG

Το ποίημα: ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ, από Το Βιβλίο των Εικόνων του Rainer Maria Rilke. Μετάφραση του Άρη Δικταίου.
Η εικόνα και οι αγγλικοί στίχοι: Tου P. Craig Russell. Η τελευταία σελίδα από το τρισέλιδο αριστούργημά του, Unto this World (Opus 18). Άσκηση πάνω στο ορχηστρικό τραγούδι του Gustav Mahler.

ΜΕΤΑΣΤΟΙΧΕΙΩΣΗ

Είναι η Φωτιά το πρώτο και λεπτότερο στοιχείο στην καρδιά του Καλοκαιριού. Το φως στο Νότο μας καλεί εκεί, που τα πάντα τέμνει το σπαθί του Μιχαήλ.
Από το Νερό ξεκινάμε την αναζήτηση στο σούρουπο του Φθινοπώρου. Στην Δύση θα βρούμε το δισκοπότηρο της αγάπης, που προστατεύει ο Γαβριήλ.
Ο Αέρας μεταφέρει το χαρμόσυνο μήνυμα της αυγής στην αρχή της Άνοιξης. Ο Ραφαήλ κατευθύνει με τη ράβδο της ζωής το μονοπάτι της Ανατολής.
Στη Γη ξαναγυρνάμε μέσα στην ατέλειωτη νύχτα του Χειμώνα. Ο δίσκος του Ουριήλ είναι η ασπίδα του νόμου στο Βορρά.

Το πέμπτο στοιχείο είναι ο Αιθέρας, που ενώνει τη Φύση με τη Μεταφυσική.
Τα αποκαλυπτικά κείμενα γράφουν πως είναι η έννοια της κίνησης και η ύλη του κενού, η ψυχή του κόσμου και η ουσία των αστεριών. Το βεβαιώνουν οι γνώσεις των φιλοσόφων και οι επωδές των μάγων, τα δόγματα των ιερέων και οι τελετές των μυστικιστών.

Ωστόσο, ακόμη μάταια προσπαθούν οι αλχημιστές να κατακτήσουν την αλήθεια του μέσα από τα τεχνάσματα της μεταμόρφωσης και της περιστροφής, τον δρόμο της αγάπης και της υπακοής.
Στην μεταφυσική του πολέμου και της νίκης, η αλήθεια αποσπάται από την αφάνεια μόνον με το ιερό Σπαθί.

Η άνοδος στον κόσμο των Ιδεών και έπειτα η κάθοδος στο σπήλαιο της Λήθης ευθυγραμμίζει τα επίγεια πράγματα με τη θεία τάξη και γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα. Όμως το τίμημα της γνώσης είναι το αίμα, που χύνεται στην αέναη μάχη στα πύρινα πεδία των ουρανών.

Αιώνια πεθαίνει πολεμώντας ο Πρόμαχος στο κέντρο του ηλιακού σταυρού γιά να ξαναφέρει το πέμπτο στοιχείο στη γή. Γιατί μόνον το δικό του Αίμα ανάβει τη Φωτιά των ψυχών, είναι το αθάνατο Νερό της ζωής, τρέφει τα πνεύματα του Αέρα, ποτίζει τους δαίμονες της άγονης Γης.




Τα τέσσερα στοιχεία: Προέρχονται από τα τέσσερα ριζώματα όλων των όντων του Εμπεδοκλή.
Ο τετραπλός συμβολισμός: Στον μαγικό κύκλο, που διαιρείται από εγγεγραμμένο σταυρό συσχετίζονται βασικές τετράδες (σημείων του ορίζοντα, εποχών, αντικειμένων, Αρχαγγέλων κλπ).
Το πέμπτο στοιχείο: Η Πεμπτουσία, η αριστοτελική πέμπτη ουσία της Φύσης, ο Αιθέρας, το εξαϋλωμένο στοιχείο των Ουρανών. Ο Πλάτων λέει γιά τα στοιχεία πως «...το πρώτο είναι το πυρ, το δεύτερο το ύδωρ, το τρίτο ο αήρ, το τέταρτο η γη και το πέμπτο ο αιθήρ».
Ο Κόσμος των Ιδεών: Ο μύθος της σπηλιάς. Η θεωρία του Πλάτωνα γιά την Αλήθεια.
Ο Πρόμαχος: Ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου (1490), σχέδιο του Leonardo da Vinci. Σύμβολο του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.
Η επιστήμη: Η σύγχρονη Κοσμολογία θα αποφανθεί κάποτε οριστικά γιά τον «Αιθέρα» και την δομή του Σύμπαντος.

Η ΜΑΓΙΚΗ ΣΠΟΡΑ

Κάθε φορά που κλείνει ένας κύκλος, την τελευταία μέρα του χρόνου αφήνω ελεύθερη την φαντασία μου να προβλέψει τον ιδανικό κόσμο του μέλλοντος.
Κι ονειρεύομαι απάτητα μονοπάτια σε αχαρτογράφητα δάση, λευκούς πύργους σε μαύρα βουνά, πρόθυμες παρθένες με χρυσαφένια μαλλιά, ουράνιες μάχες, κόκκινους δράκους, γαλάζια λάβαρα και ρουνικά σπαθιά.

Όμως, όπως όλοι ξέρουμε τίποτε πιά δεν υπάρχει απ’ όλα αυτά, ούτε καν οι πρόθυμες παρθένες με τα χρυσαφένια μαλλιά.

Τα τελευταία χρόνια μοιάζουν μεταξύ τους σαν φωτοτυπίες της ίδιας σελίδας, της ίδιας αδιάφορης ιστορίας. Είμαι παγιδευμένος σε αυτό το άθλιο σύμπαν της ανάγκης κι αισθάνομαι όλο και περισσότερο ψεύτικος και κενός. Υπομένω την γκρίζα πραγματικότητα και σκύβω το κεφάλι στο άχρωμο παρόν.

Όμως, όπως όλοι ξέρουμε ο χρόνος κινείται κυκλικά και η δύναμη της φαντασίας καλλιεργεί τη μαγική σπορά ...



Η εικόνα : Τμήμα του πίνακα Echoes Of The Great Song του John Howe.

ΔΕΗΣΗ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΔΑΣΟΣ

Whose woods these are I think I know.

His house is in the village though;

He will not see me stopping here

To watch his woods fill up with snow.

Κάποτε, με θράσος στην καρδιά του Χειμώνα αναζητούσα το δισκοπότηρο του Ήλιου. Στην πιό σκοτεινή νύχτα του χρόνου, αργοπορημένος έφτασα στην εφαπτόμενη των κόσμων. Ασεβής και βέβηλος αντίκρυσα τον κρυστάλλινο καθεδρικό και ξεπέζεψα στο πλάτωμα ανάμεσα στη λίμνη και το δάσος.

Χιόνιζε ασταμάτητα και το σφοδρό κρύο διαπερνούσε την πανοπλία και τη σάρκα κι έφθανε στα μαύρα βάθη της ψυχής μου. Λευκό σάβανο κάλυπτε τη φύση και οι νιφάδες χόρευαν αλλόκοτα κάτω από το απόκοσμο φως του φεγγαριού.
Κι ένοιωσα τότε μαγεμένος από την ονειρική ομορφιά, τη σιωπηλή γαλήνη, το σβήσιμο του κόσμου στο σκοτεινό τοπίο. Έκλεισα τα μάτια και υπνωτισμένος αποζήτησα τη λύτρωση ανάμεσα στα λευκά σύμβολα του θανάτου, πέρα από τον πόνο και τη σκληρότητα των διαστάσεων της ύλης. Γονάτισα μπροστά στο διάφανο παλάτι καθώς η θλιβερή ειρήνη μου απομυζούσε τη ζωή.

Η Βασίλισσα του Χιονιού με προσκαλούσε με το σκήπτρο της σελήνης στη λύπη, στη σιωπή, στης αθωότητας τη φυλακή. Αιώνιο καταφύγιο υποσχόταν και ήμουν έτοιμος να παραδοθώ. Χαμένος μέσα στο παγωμένο δάσος ήθελα να ξεχάσω και να ξεχαστώ.

My little horse must think it queer
To stop without a farmhouse near

Between the woods and frozen lake

The darkest evening of the year.

He gives his harness bells a shake
To ask if there is some mistake.

The only other sound’s the sweep

Of easy wind and downy flake.

Και τότε, δίπλα στη λίμνη είδα μιά φασματική μορφή να με πλησίαζει με γοργά βήματα δίχως καν να πατάει στη γη. Ο μαυροντυμένος καλόγερος, ξυπόλυτος και κουκουλοφόρος, με κίτρινο πρόσωπο, έμοιαζε στον θεριστή των ψυχών.

Τον αναγνώρισα και χάρηκα αν και είχα χίλια χρόνια να τον δω. Ο Μαύρος Μοναχός, πρώτος αγγελιοφόρος του Εωσφόρου και φύλακας της φαντασίας μου είχε έρθει να με σώσει από το σκοτάδι της ανυπαρξίας ανοίγοντας ξανά το λαμπερό μονοπάτι της ματαιοδοξίας.

Στην άκρη του κενού στάθηκε δίπλα μου και μου επανέλαβε όλες τις διεγερτικές του κολακείες... πως είμαι από τους εκλεκτούς που υπηρετούν την αιώνια αλήθεια, πως οι ιδέες μου είναι αφιερωμένες στο λογικό και το ωραίο, πως ζω συνειδητά κι ελεύθερα αναζητώντας την υπέρτατη αρχή. Μου θύμησε την έκσταση και την ιδιοφυία, την έξαψη και τη χαρά της ανώτερης ζωής. Μου έδειξε και τον μακρύ δρόμο, που πρέπει να κάνω πριν παραιτηθώ κι έπειτα χάθηκε ξαφνικά σαν ψεύτικος αντικατοπτρισμός.

The woods are lovely, dark and deep.
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep,

And miles to go before I sleep.

Ξύπνησα άρρωστος και χλωμός μα εξιλεωμένος. Ίππευσα κι απομακρύνθηκα γοργά μέσα στην ομίχλη. Σώθηκα από τον ανίερο απόστολο της μεγαλομανίας κι ας μην πίστεψα λέξη από τ' απατηλά του λόγια. Ξέρω καλά πως είμαι αιχμάλωτος κι αμαρτωλός. Έχω ακόμη μπροστά μου χίλια χρόνια ποινής να εκτίσω, πριν επιστρέψω στον Κύριο του φωτός...



Το ποίημα: Stopping By Woods On A Snowy Evening. Του Αμερικανού ποιητή Ρόμπερτ Φροστ (1874 - 1963).
Οι πίνακες: Winter Landscape with Church και Winter Landscape του Caspar David Friedrich (1774 - 1840).
Ο Μαύρος Μοναχός: Από το ομώνυμο διήγημα του Ρώσου διηγηματογράφου και θεατρικού συγγραφέα Αντόν Τσέχωφ (1860 - 1904). Λέει κάπου ο Μοναχός στον μάγιστρο Κοβρίν: «Υπάρχω στη φαντασία σου, αλλά η φαντασία σου είναι ένα τμήμα της φύσης, δηλαδή υπάρχω και στη φύση ».
Η Βασίλισσα του Χιονιού: Από το ομώνυμο παραμύθι του Δανού συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1805 - 1875).
Οι εικονιζόμενοι πρωταγωνιστές: Φιγούρες του Pieter Bruegel (1525 - 1569) από τα έργα Ο Χριστός και η μοιχαλίδα (η Λευκή Βασίλισσα) και Ο Μισάνθρωπος (ο Μαύρος Μοναχός ).

KNIGHT MOVES

Το θέατρο του δράματος είναι πάντα το ίδιο. Αλλάζουν μόνον τα σκηνικά και τα κοστούμια των πρωταγωνιστών. Ένα σπήλαιο σε μιά έρημη χώρα ή ένας βράχος δίπλα στη θάλασσα ορίζουν την καταλληλότητα του χώρου γιά το στημένο παιχνίδι. Η κόρη και το τέρας παίρνουν τις θέσεις τους στα προκαθορισμένα τετράγωνα και δοκιμάζουν τις στάσεις τους. Η συμπαιγνία απαιτεί άρτια σκηνοθεσία και υποκριτική.

Η αγγελική γυναίκα και ο διαβολικός της δράκος πρέπει να παίζουν με άνεση τον αναμενόμενο ρόλο τους, ο δράκος να δείχνει μοχθηρός και απειλητικός, η αιχμάλωτη δέσποινα, ευγενική και αθώα.

Ο ανυποψίαστος ιππότης θα πέσει στην παγίδα. Οι ψυχολόγοι, οι ζωγράφοι και οι μυστικιστές δεν του αφήνουν περιθώρια ελιγμών ανάσχεσης και αποφυγής. Οι κινήσεις είναι περιορισμένες και ελεγχόμενες. Πρώτα πρέπει να σκοτώσει τον δράκο κι έπειτα να κατακτήσει την πριγκίπισσα.
Μπροστά στη σπηλιά ή δίπλα στη θάλασσα, η κατάβαση στα βάθη του ασυνείδητου έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Το ερπετό που συμβολίζει την άλογη δύναμη του χάους μπορεί να τον παρασύρει βίαια στο βασίλειο του παντοτινού σκότους. Ακόμη κι αν νικήσει τον φύλακα του ασυνείδητου, ο ήρωας δεν θα ξεφύγει από τον μυστικό γάμο με την ενσαρκωμένη θεά. Η μελλόνυφη επιθυμεί να ορίζει το πεπρωμένο του σωτήρα της, να αιχμαλωτίζει την ψυχή του, να είναι μόνον αυτή ο κόσμος του κι ο προορισμός του.

Όμως ο ιππότης θαυμάζει τον όμορφο δράκοντα γιατί γοητεύεται από την απεικόνιση του κάλλους των τεράτων στην τέχνη και στην μυθολογία. Και χαίρεται επιπόλαια τις σαρκικές ηδονές δίχως να χρειάζεται το έπαθλο της παντοτινής αγάπης. Μέσα στο πλαίσιο του πίνακα θα κάνει την δική του κίνηση σε μιά πρωτότυπη παραλλαγή. Δεν θα αρνηθεί το κάλεσμα των μυστικών τετραγώνων αλλά θα αποφύγει το τίμημα της ανορθόδοξης παρτίδας. Θα υποτάξει αλλά δεν θα σκοτώσει το δαιμονικό θηρίο, θα πλαγιάσει αλλά δεν θα δεσμευτεί με την λευκή παρθένα.

Κι έτσι η περιπλάνηση στην έρημη χώρα της σημαδεμένης σκακιέρας θα συνεχιστεί. Μπροστά του είναι η αναγνώριση των επερχόμενων πραγμάτων, το ηλιακό δισκοπότηρο και η χρυσή πύλη της αποκάλυψης του θεϊκού Πατέρα.
Ο ιππότης οπλισμένος με ψυχρή λογική κι ευγενική καρδιά γνωρίζει ήδη πως το αληθινό αντικείμενο της αναζήτησης είναι ο ιερός εαυτός του.



Ο πίνακας: Ο Άγιος Γεώργιος και ο δράκος (1456) του φλωρεντινού ζωγράφου Πάολο Ουτσέλο (1397-1475). Το έργο ξεχωρίζει ανάμεσα στα άλλα με παρόμοιο θέμα, γιά τον τρόπο που εκθέτει την σχέση του δράκοντα και της γυναίκας ...
Αυθάδεια και υποσχέσεις: Παραλλαγή στην ίδια ιστορία ...
Η αναζήτηση: Οδηγεί στο αριστερό μονοπάτι ... ;