PLASTIC KNIGHTS

«Here’s perfection in miniature. Magnificent models of Fifteenth Century Knights to relive the Wars of the Roses. Made in the Swoppet tradition, all parts fitting firmly, yet easily detached. Lifting visors, removable swords, swivelling bodies, all brightly coloured and adorned with their heraldic devices. Available singly or in the handsome window Boxes illustrated.»

 

 

Οι Πόλεμοι των Ρόδων μαίνονταν για τριάντα χρόνια (1455-1485) στην Αγγλία του ύστερου Μεσαίωνα. Οι δύο μεγάλοι δυναστικοί οίκοι του York και του Lancaster συγκρούστηκαν ανελέητα για την εξουσία σε έναν μακροχρόνιο εμφύλιο πόλεμο που δεν επηρέασε δραματικά τα λαϊκά στρώματα, όμως εξόντωσε πολλούς από τους ευγενείς ιππότες της Αγγλίας.

Οι πλαστικοί Swoppet Knights της Britains μπήκαν στη μάχη των επιτραπέζιων στρατών σχεδόν 500 χρόνια αργότερα και κατέκτησαν αμέσως τα φανταστικά κάστρα των παιδικών εντυπώσεων. Οι έξι πεζοί πολεμιστές κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στην αγορά των παιχνιδιών το καλοκαίρι του 1959 και σύντομα τους ακολούθησαν - την επόμενη χρονιά - οι τέσσερις ασύγκριτοι, έφιπποι παλαδίνοι.

 

Οι Πόλεμοι των Ρόδων ονοματίστηκαν έτσι μόλις τον 19^ο αιώνα από τον Sir Walter Scott εξαιτίας της διάσημης δραματικής σκηνής του Shakespeare στο έργο Henry VI, όπου οι αντίπαλοι ευγενείς επιλέγουν λευκά και κόκκινα ρόδα. Το λευκό ρόδο υπήρξε όντως ένα από τα εμβλήματα της παράταξης του York και προσωπικά του Πλανταγενέτη βασιλιά Ριχάρδου του ΙΙΙ ενώ δεν υπάρχουν επαρκείς μαρτυρίες που να επιβεβαιώνουν το κόκκινο ρόδο των ιπποτών του Lancaster, εκτός από τις σημαίες των Τυδώρ στην τελευταία φάση του πολέμου.

Οι πλαστικοί Swoppet Knights της Britains μοιράζονταν επίσης τα λευκά και κόκκινα ρόδα στις σημαίες και στις ασπίδες τους. Η προσοχή στη λεπτομέρεια, η γλυπτική ποιότητα και το επιμελλημένο βάψιμο, τα ανταλλάξιμα όπλα και προσαρτήματα, τα φοβερά λοφία, έθεταν εύκολα εκτός συναγωνισμού κάθε άλλο φιλόδοξο στρατιωτάκι. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ΄60, οι Μade in England Ιππότες των Ρόδων θα μονοπωλούσαν τον θαυμασμό των "φιλοπόλεμων" πιτσιρίκων.

 

 

Στις 22 Αυγούστου 1485, στο πεδίο του Bosworth στο Leicestershire, o καμπούρης Ριχάρδος ο ΙΙΙ έδωσε την τελευταία μεγάλη μάχη του εμφυλίου. Προδομένος μα αποφασισμένος, επιτέθηκε με την προσωπική του φρουρά εναντίον των υπέρτερων δυνάμεων του διεκδικητή του θρόνου Ερρίκου Τυδώρ και σκοτώθηκε μαχόμενος σαν πραγματικός πολεμιστής βασιλιάς.

Οι πλαστικοί Swoppet Knights αποσύρθηκαν στα τέλη του 1972 χάνοντας τον εμπορικό πόλεμο του κόστους και των τιμών. Η Britains προώθησε αρχικά τους πολύ φθηνότερους Herald Knights που κατασκευάζονταν στο Hong Kong κι αργότερα αντικατέστησε οριστικά τους αριστουργηματικούς Swoppet Knights με την ευτελή σειρά της Deetail.

  

Στο ιδιαίτερο πλαίσιο αναφοράς που ορίζει το παιδικό φαντασιακό της αναίμακτης μάχης, οι Swoppet Knights της Britains παραμένουν τα κορυφαία πλαστικά στρατιωτάκια που κατασκευάστηκαν ποτέ.    

Δυστυχώς, στις μέρες μας τα στρατιωτάκια δεν φτιάχνονται πλέον για παιδιά αλλά για ενήλικες συλλέκτες - ένα ακόμη αρνητικό επακόλουθο της αντιφυσικής παρεκτροπής του πολιτισμού μας. Κρίμα! Γιατί τα στρατιωτάκια ήταν ίσως τα μοναδικά παιχνίδια με ψυχή. Δεν συνδέονταν μόνον με την πολιτισμική παραγωγή των Ευρωπαϊκών κοινωνιών, αλλά επιπλέον αντανακλούσαν ανώδυνα την έμφυτη ανάγκη των αγοριών για σύγκρουση και υπεροχή.

        

 

 

Οι εικόνες και το κείμενο της εισαγωγής: Από τον διαφημιστικό κατάλογο του 1965 (Britains Swoppet Knights, 1965 catalogue).

Η φωτογραφία: Οι πάντα ετοιμοπόλεμοι Britains Swoppet Knights της συλλογής μου. Δεν τους πρόλαβα στην εποχή τους, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Εκείνα τα ξένοιαστα χρόνια, ο μικρός Ιππότης έπαιζε με τους πλαστικούς Ναΐτες της Timpo.

Πεζοί: Magnificent models 1470 (with Lance), 1471 (with Sword), 1472 (Long Bowman), 1473 (with Pike), 1474 (with Axe), 1475 (Cross-bowman).

Έφιπποι: Magnificent models 1450 (with Standard), 1451 (Charging), 1452 (Attacking), 1453 (Defending).

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Η θρησκεία αποτελεί σημαντικό μέρος της Ευρωπαϊκής παράδοσης. Η κατανόηση της ιστορικής της εξέλιξης, μας βοηθά να εμβαθύνουμε στο συλλογικό ασυνείδητο της φυλής μας. Η έννοια του Θεού συνδέεται άρρηκτα με τις βαθύτερες παρορμήσεις της ανθρώπινης ψυχής. Γι’ αυτό η θρησκευτική κατήχηση αποτελεί βασικό στοιχείο της συστημικής προπαγάνδας σε κάθε κοινωνία που αναγνωρίζει τη σημασία της ιερότητας.
 

Έχοντας γνώση των παραπάνω διαπιστώσεων, οι εχέφρονες πρέπει να αναζητούν προσεκτικά την αλήθεια πίσω από τα παράλογα δόγματα των πιστών.

 

Ο ευρωπαϊκός πολυθεϊσμός δεν υπήρξε ποτέ ενιαίος ή μονοδιάστατος. Η διαφοροποίηση του κόσμου, η ποικιλομορφία του τοπίου, η ανισότητα των τάξεων και των φύλων, η ηθική της Πατριαρχίας, αντικατοπτρίζονταν πάντα στην ανισότητα και την ιεράρχηση των θεών. Ο ευρωπαϊκός πολυθεϊσμός δεν υπήρξε επίσης ποτέ θεοκρατικός με την αυστηρή έννοια του όρου. Καθώς ποτέ δεν διαχωρίστηκε απόλυτα η θεία από την ανθρώπινη φύση, θεάνθρωποι συνέδεαν κατ’ επανάληψη και επιλεκτικά τον κόσμο των ανθρώπων με την κατοικία των Θεών. Τακτικά, Θεοί γίνονταν άνθρωποι για να εκπληρώσουν εγκόσμιες αποστολές και ήρωες ανέβαιναν στον ουρανό αφού πρώτα εκτελούσαν υπεράνθρωπα κατορθώματα.

Αντιθέτως, ο πρωταρχικός, αδιάλλακτος Ιουδαιοχριστιανισμός δεν ήταν δική μας θρησκεία. Ισοπεδωτική ιδεολογία των αναρχικών, των δούλων, των ξένων και των γυναικών, εξαπλώθηκε με ποικίλους τρόπους, δηλητηριάζοντας την αριστοκρατική αντίληψη του ελληνορωμαϊκού κόσμου. Κατέστρεψε με συστηματικό τρόπο την αρχαία κληρονομιά μας και προετοίμασε θεολογικά τις χαοτικές ιδέες της πολιτικής ισότητας και της μαζικής δημοκρατίας. Όμως, αν και στον πυρήνα του παρέμενε δογματικά αντιφυσικός, σταδιακά χαλιναγωγήθηκε ενσωματώνοντας τα βασικά ευρωπαϊκά λατρευτικά θέματα: τη Μεγάλη Μητέρα (Παναγία) και τον Θεάνθρωπο Σωτήρα (Χριστό).

Σημαντικό μα αναπάντητο παραμένει το ερώτημα για το πως άραγε θα εξελισσόταν ο ύστερος πανθεϊσμός δίχως τον χριστιανισμό. Ο παγανισμός, που επιβίωσε σαν ένα είδος ακατέργαστης λατρείας της φύσης, ήταν δυστυχώς ο υποδεέστερος, θηλυκός πολυθεϊσμός των ανθρώπων της παραγωγής και όχι η ανώτερη ηλιοκεντρική θρησκεία των αριστοκρατών της διανόησης και της ηγεσίας.  Η λατινική λέξη που σημαίνει τον χωρικό και ονομάτισε τα μεταχριστιανικά κατάλοιπα της αρχαίας θρησκείας, φανερώνει άλλωστε τον αγροτικό χαρακτήρα τους.

 

Η ευρωπαϊκή θρησκεία ακολούθησε μια ψυχολογική και αισθητική αλληλουχία από την αρχαία Ελλάδα στον Ελληνιστικό Κόσμο, έπειτα στον συγκριτισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τέλος στον εξελληνισμένο Χριστιανισμό. Ο Sol Invictus των τελευταίων Ρωμαίων, αντικαταστάθηκε από τον Χριστό των νεόκοπων φανατικών, όμως το βασικό πλαίσιο της θεανθρωπικής συνέχειας παρέμεινε. Κι αν κατά τον μετασχηματισμό, ο ηλιακός Ήρωας έχασε τα ιερά του όπλα, τουλάχιστον η σεληνιακή Μητέρα διατήρησε τα αρχετυπικά της χαρακτηριστικά.

Εν τέλει, η μυστική ψυχή της Ευρώπης - το καλλιτεχνικό αισθητήριο και το κατακτητικό σπαθί - χρησιμοποίησε τον Χριστιανισμό σαν αναγκαστικό όχημα για να εκδηλωθεί με τον δικό της, αυθεντικό τρόπο. Στη ζωγραφική και στη γλυπτική, στην αρχιτεκτονική και στη μουσική, τα χριστιανικά σύμβολα ενσωματώθηκαν στον προγενέστερο πανθεϊσμό. Η πολιτιστική συνέχεια σφυρηλατήθηκε στη λογοτεχνία και τη μεταφυσική, από το Ιερό Δισκοπότηρο των αρθουριανών μύθων στο μυητικό ταξίδι του Δάντη στον Έμπυρο Ουρανό κι από τον ηρωποιημένο Σατανά του Μίλτωνα στον βαγγνερικό μυστικισμό του Πάρσιφαλ. Από τους γοτθικούς καθεδρικούς εξόρμησαν τα ιερά τάγματα των μοναχών πολεμιστών, των σταυροφόρων ιπποτών, για να καλπάσουν στην εμπροσθοφυλακή του ευρωπαϊκού ιδεαλισμού...
 

Από την μελέτη και κατανόηση της προέλευσης και της μετεξέλιξης της ευρωπαϊκής θεολογίας, είναι πρόδηλο πως η βιβλική Παλαιά Διαθήκη δεν έχει καμμία σχέση με τον εφαρμοσμένο ευρωπαϊκό Χριστιανισμό. Στην θέση της, θα πρέπει να αποκατασταθεί επίσημα ως αυθεντική «Παλαιά Διαθήκη», η αρχαία θρησκεία της Ευρώπης. Ούτως ή άλλως, η καθαρή μεταφυσική πίστη, τόσο στην χριστιανική όσο και στη πολυθεϊστική της εκδοχή, δεν μας αφορά, γιατί εμείς είμαστε άπιστοι, αγνωστικιστές και ορθολογιστές. Μας ενδιαφέρει μόνον η επίδραση της θρησκείας στην τέχνη και στον τρόπο κοινωνικής οργάνωσης των προγόνων μας.

Μοναδικός θεός του ορατού κόσμου παραμένει ο αισθητός Ήλιος και μόνο μέτρο των πραγμάτων ο Άνθρωπος εναντίον της εντροπίας. Επειδή μόνον ο Άνθρωπος μπορεί να αναρωτηθεί για την έννοια και την ουσία του Όντος, μόνον ο Άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει τους Θεούς.

Για εμάς, πηγή του θρησκευτικού αισθήματος είναι μόνον η αποκάλυψη του θείου στο κάλλος. Ο κόσμος των Θεών πρέπει να αποτελεί ιδεατή προέκταση του πρότυπου κόσμου των Ανθρώπων. Και στον ανθρώπινο κόσμο οφείλουμε να αποζητούμε το ωραίο και να επιχειρούμε το αδύνατον, προσδοκώντας την τελειοποίηση του ανθρώπινου είδους και τη γέννηση του Υπερανθρώπου!

 

                                          

 

Η Φωτογραφία: Βυζαντινό Ποτήριο των Πατριαρχών (Κωνσταντινούπολη, 10^ος ή αρχές 11^ου αιώνα. Σαρδόνυχας, μαργαριτάρια, πολύτιμοι λίθοι, επιχρυσωμένο ασήμι, πέτρες από ορεία κρύσταλλο, χρυσό περίκλειστο σμάλτο). Με εντυπωσίασε όταν το αντίκρυσα από κοντά, στο Θησαυροφυλάκιο της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου στη Βενετία. Μια  πολυτελής εκδοχή του Ιερού Δισκοπότηρου...

Ο Υπεράνθρωπος: Η αναπόφευκτη εξέλιξη των ειδών, η εξέλιξη μέσω της φυσικής επιλογής. Η οργανωμένη πολυπλοκότητα προκύπτει από αρχικά, απλούστερα στάδια και το ανώτερο προέρχεται από το κατώτερο. Επιστήμη, όχι θρησκεία...

ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑ

Τα χέρια είναι παράλυτα, και τα σφυριά παρμένα
και δε σφυροκοπά κανείς τ' άρματα και τ' αλέτρια,
κ' η φούχτα κάποιου ζυμωτή λίγο σιτάρι αν κλείση,
δε βρίσκει την πυρή ψυχή ψωμί για να το κάμη.

 

Αλίμονο! «Σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μεσ’ στη Χώρα»! Και παντού κυριαρχεί το ευτελές λεξιλόγιο των λογαριασμών και της λογιστικής: χρέος, έλλειμα, κέρδος, έσοδα, δάνεια, τόκοι, φόροι, δόσεις, επενδύσεις, πληθωρισμός... Οι έμποροι της οικονομοκρατίας που μετρούν τις ιδέες σε αγοραστική δύναμη,  συμπράττουν με τους προοδευτικούς της καλοζωίας που συγχέουν την γνήσια ποιότητα ζωής με τις ταπεινές απολαύσεις της κατανάλωσης.

 

Όμως, η αδυναμία πρόσβασης στην υλική αφθονία δεν συνιστά αναγκαστική έκπτωση των αξιών και τα θεμελιώδη προβλήματα του κακομαθημένου λαού μας δεν είναι η φτώχια και η ανεργία, όπως μεθοδικά διαδίδουν τα χειραγωγούμενα κέντρα παραπληροφόρησης. Στο σκοτεινό χαλκείο του χαλασμού της πατρίδας, προηγούνται η υπονόμευση της Φυλής και η φαυλότητα της Παιδείας.

Ακόμη και η απλούστερη ανάλυση της θλιβερής υπάρχουσας κατάστασης, φανερώνει ξεκάθαρα τις δύο επαχθείς πρωταιτίες της ατιμωτικής μας κατάντιας:

Η υπογεννητικότητα μαστίζει την παρακμιακή κοινωνία των αφρόνων γερόντων μας, που αφού πρώτα υποθήκευσαν με τις κοντόφθαλμες επιλογές τους το μέλλον των επόμενων γενεών, ανησυχούν τώρα για την πενιχρή σύνταξη και το άδοξο, προσωπικό τους τέλος. Όμως η χώρα χρειάζεται πολυάριθμο και ποιοτικό, νεαρό γηγενή πληθυσμό, που να επανδρώσει τη διοίκηση και τον πολιτισμό, το στρατό και την παραγωγή. Αλλιώς, θα ευοδωθούν τα δόλια σχέδια των αριστερών και δεξιών «κοσμοπολιτών», που επιδιώκουν να συμπληρώσουν με ταλαίπωρους μετανάστες το δημογραφικό κενό της λειψανδρίας μας.

Ταυτόχρονα, η υποβαθμισμένη παιδεία υποσκάπτει την ποιότητα του πολιτεύματος και τα θεμέλια του πολιτισμού μας, αναπαράγοντας αναιδείς και αμόρφωτους σκλάβους του μεροκάματου και της γραφειοκρατίας. Κι όχι μόνον υποτιμά τους σημαντικότερους τομείς της Ηγεσίας, της Τέχνης και της Άμυνας, που πρέπει να οικοδομούνται πάνω στη βάση των ευγενών ανθρωπιστικών σπουδών, αλλά αποτυγχάνει ακόμη και στην τεχνική εκπαίδευση του υπηρετικού τομέα, που από τη φύση του οφείλει να συνδέει την εξειδίκευση με την απόδοση στην εργασία.

Επειδή ακριβώς οι ελεύθεροι πολίτες της Σχόλης και της Δόξας, και γεννιούνται αλλά και γίνονται, στην χειμαζόμενη πατρίδα μας δεν απομένουν άλλα περιθώρια υποχώρησης. Το κάποτε σπουδαιότερο έθνος της ανθρωπότητας, μπορεί και πρέπει σήμερα να επιβιώσει. Δεν θα αποδεχθούμε την διεφθαρμένη ηθική των δούλων και των συμβιβασμένων. Νηφάλιοι, θα περιμένουμε υπομονετικά το «μυστικό κι αξήγητο» πέρασμα του ποιητή. Γιατί θα ρθή κάποιος καιρός...

 

... και κάποια αυγή θα φέξη,
και θα φυσήξη μιά πνοή μεγαλοδύναμη·   άκου!
Απο ποιό στόμα ή απο ποιό χάος θα χυθή; Δεν ξέρω.
Μπορεί απο την ανατολή, μπορεί κι απο τη δύση,
ποιός ξέρει μην απ' το βορία, μην απ' τα μεσημέρια·
τάχα θα βγή απ' τα τάρταρα, για θα ριχτή απο τ' άστρα;
Δεν ξέρω·  ξέρω πως θα ρθή, και με το πέρασμά της,
μέγα και θείο και μυστικό κι αξήγητο, θα σκύψουν
οι κορφές όλες, οι φωτιές θα ξαναδώσουν όλες.

 

 

Οι στίχοι: Από τον Πρόλογο του επικού ποιήματος του Κωστή Παλαμά, «Η Φλογέρα του Βασιλιά» (30 Οχτώβρη 1902, πρώτη έκδοση 1910).                                            

Η φωτογραφία: Το πατρογονικό σπίτι του Παλαμά στο Μεσολόγγι, από προσωπική γωνία θέασης.

Σχόλη και Δόξα: THE ANTI-LIFE EQUATION

LAST ImageS

Το καλοκαίρι του 2001 απέκτησα το πρώτο τεύχος ενός νέου, Αμερικανικού περιοδικού τέχνης. Λίγους μήνες πριν, είχε εξάψει την περιέργειά μου το εντυπωσιακό σχέδιο του Heinrich Kley στο εξώφυλλό του, καθώς ξεφύλλιζα τον βασικό ενημερωτικό κατάλογο προσεχών αγγλόφωνων εκδόσεων. Το παρήγγειλα γοητευμένος από το εξώφυλλο, τρέφοντας μεγάλες προσδοκίες.
 

Το περιοδικό αποδείχτηκε όντως εξαιρετικό, με λίγα μα επαρκή σχόλια, λαμπρές σελίδες εικονογράφησης και κυρίως μια ιδιαίτερη αισθητική, που αμέσως κέρδισε την εκτίμησή μου. Από τότε δεν έχασα καμιά από τις λιγοστές του κυκλοφορίες: όλα κι όλα 13 έγχρωμα και 5 ασπρόμαυρα τεύχη, μέσα σε 13 χρόνια.

 

«My magazine is devoted to public domain illustration art. I scour original source material - magazines and books - from before 1923 for the most beautiful and forgotten images by famous and forgotten illustrators. Using my own methodology, I bring them back to their original glory and re-print them using the best technology available today on museum quality stock. I try to give century-old art the benefit of modern reproduction technology and display these artists as they have never been seen before.»

 

Τα παραπάνω λόγια του εκδότη Jim Vadeboncoeur, Jr. περιγράφουν με πληρότητα και δίχως περιαυτολογίες, το ξεχωριστό του έντυπο. Το ImageS ξεχώριζε όχι μόνο για τις ενδιαφέρουσες επιλογές και την πρωτοπορειακή αναπαραγωγή των εικόνων αλλά και για τον τρόπο που ο εκδότης κατένεμε το υλικό του και οργάνωνε τη χωροταξία των σελίδων. O φιλότεχνος Vadeboncoeur, συλλέκτης παλαιών εικονογραφημένων βιβλίων και περιοδικών, κατόρθωνε να ανακαινίσει τις αρχικές εκτυπώσεις, ξαναφέρνοντας στην επικαιρότητα τα πρωτότυπα έργα μιας πλειάδας ζωγράφων, που είχαν διακριθεί στα τέλη του 19^ου και στις αρχές του 20^ου αιώνα.

 

Με λύπη διαπιστώνω σήμερα, πως έφτασε στο τέλος της αυτή η αξιέπαινη έκδοση «για λίγους», που ο ρομαντικός Vadeboncoeur, μόνος του και με αφιλοκέρδεια, όλα αυτά τα χρόνια χρηματοδοτούσε. Ας θυμόμαστε λοιπόν στο μέλλον το ImageS, με όρους αβροφροσύνης, όπως αξίζει στις ευγενικές προθέσεις του δημιουργού του.

Και προπαντός, ας γίνει αντιληπτή τούτη η σύντομη αναφορά, ως ένας συμβολικός χαιρετισμός προς όλους τους ανιδιοτελείς ευπατρίδες, που, σε πείσμα των χαλεπών καιρών, παθιασμένα υπηρετούν την γνήσια αισθητική.

 

 

 

 

Η εικόνα: Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους (The Vadeboncoeur Collection of ImageS, Issue one, Καλοκαίρι του 2001). Στην πραγματικότητα, ανατύπωση - φόρος τιμής στο εξώφυλλο του πέμπτου τεύχους του Γερμανικού περιοδικού JUGEND (1910), που ήταν εξ ολοκλήρου εικονογραφημένο από τον Heinrich Kley.

 

 

 

                    

WHOLE LOTTA LOVE

Wanna whole lotta love

Way down inside - Way down inside
Way down inside, woman, you - Woman
Woman, you - you need it
Need - Love

                                                       

Ο Ρόμπερτ Πλαντ τραγουδάει με πάθος για την αγάπη που χρειάζεται μέσα της η γυναίκα. Κομπάζει φιλήδονα, προστάζει και προειδοποιεί πως είναι αυτός, που θα της υποδείξει την δική της ερωτική ανάγκη. Ο Πλαντ υποκρίνεται το λαχάνιασμα της εκσπερμάτωσης με τον δικό του θεατρικό τρόπο ακόμη κι αν έχει αντιγράψει αυτούσιους, τους βασικούς στίχους του τραγουδιού. Η macho στάση του προάγει τον εφηβικό σεξισμό της νέας δεκαετίας αλλά, πάντως, δεν είναι αυτός που κάνει την ειδοποιό διαφορά. Τα θεμέλια του μεταλλικού ήχου θα οικοδομηθούν πάνω στο αξεπέραστο κιθαριστικό riff του Τζίμι Πέιτζ, που υπογράφει τη μουσική...

Το εμβληματικό Whole Lotta Love ανοίγει το άλμπουμ Led Zeppelin II, ακροβατώντας στο μεταίχμιο δυο εποχών. Πυλώνας της σκληρής μουσικής, είναι ίσως το πρώτο «καθαρό» Heavy Metal κομμάτι, που ξεπροβάλλει αυτόνομο μέσα από τον προηγούμενο, βαρύ και θολό ήχο άξιων προπομπών όπως οι Iron Butterfly και οι Vanilla Fudge, οι Steppenwolf και οι Blue Cheer.

Με το Whole Lotta Love οι Led Zeppelin αποθεώνονται τόσο πρόωρα όσο και οριστικά. Μακρυμάλληδες, νεαροί λευκοί θεοί, επενδύουν τα αλαζονικά τους είδωλα στον εκκωφαντικό ήχο της ηλεκτρικής καταιγίδας και επιτυγχάνουν έναν μοναδικό συνδυασμό ανώτερης αισθητικής...

Οι Led Zeppelin δεν έλαβαν μέρος στο φεστιβάλ του Woodstock, που πανηγυρικά αποχαιρετούσε τη δεκαετία του ’60 καθώς η ειρήνη σάπιζε, τα λουλούδια μαραίνονταν και οι χίπις διαλύονταν. Το Led Zeppelin II ήταν το άλμπουμ που έριξε από την πρώτη θέση το Abbey Road των Beatles. Ο ήλιος μιας άγριας εφηβείας άστραφτε ήδη πάνω στο βαρύ μέταλλο της νέας εποχής, που από τα περασμένα θα διατηρούσε μοναχά την αυθεντική βοή των μηχανών των Αγγέλων της Κόλασης...

«I'm gonna give ya my love - Ah - I'm gonna give ya every inch of my love - Ah». Ο εικοσάχρονος Ρόμπερτ Πλαντ θα έδινε τελικά στη γυναίκα του τραγουδιού, όλη του την αγάπη... μετρημένη σε μήκος, μέχρι το τελευταίο, σάρκινο εκατοστό...

                                                                                                                                   

Η μπάντα: Led Zeppelin (1968-1980). Jimmy Page (rhythm and lead guitars), Robert Plant (vocals), John Paul Jones (bass guitar), John Bonham (drums). Αγγλοσαξωνικό Hard Rock με δυνατές δόσεις Folk, Blues και Ψυχεδέλειας.

Το άλμπουμ: Led Zeppelin II. Οκτώβριος του 1969. Κατέκτησε την πρώτη θέση στους καταλόγους των επιτυχιών Βρετανίας και Αμερικής και πούλησε παγκοσμίως πέντε εκατομμύρια κόπιες μέσα στους πρώτους έξι μήνες κυκλοφορίας.

Το εξώφυλλο: Εντυπωσιακό και ιερόσυλο κολάζ πάνω σε μια ιστορική φωτογραφία των πιλότων του «Ιπτάμενου Τσίρκου» - της μοίρας μάχης του Κόκκινου Βαρώνου, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ελάχιστος φόρος τιμής: Λίγες γραμμές, που όφειλα ως φανατικός θαυμαστής της «αντίπαλης» μεγάλης σχολής: των Deep Purple, των Rainbow και του David Coverdale.

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ

«Ξύπνα, Ηρακλή, πριν σου κλέψουν το ρόπαλο! Μας κλέβετε τα όπλα μας και μας αφήνετε με την εντύπωση πως ήταν αλουμινόχαρτο. Όχι, ήτανε σίδερο πριν γίνουν αλουμινόχαρτο. Στα παλιά τα χρόνια το χιτώνιο του στρατιώτη το ’φτιαχνε ο σιδεράς· τώρα το φτιάχνει η μοδίστρα.» 

 

Ο Λοχαγός Αδόλφος Λάσσεν στοχάζεται το τέλος των ηρώων, προσπαθώντας να μας προειδοποιήσει για την επερχόμενη ερήμωση του νεώτερου κόσμου. Κι εμείς προσβλέπουμε στην αυθεντία του, γιατί είναι ο τελευταίος γνήσιος εκπρόσωπος της υπερβατικής ηθικής της Πατριαρχίας. Στο πρόσωπό του συγκεντρώνει όλες τις ιδιότητες που εκπορεύονται από τον πνευματικό Ήλιο: στρατιώτης και διανοούμενος, άθεος και ορθολογιστής, επιστήμονας και φιλόσοφος.

 

Αντιθέτως, στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού και σε πλήρη αντιδιαστολή προς την ανώτερη φύση του Λοχαγού, οι γυναίκες στο οικογενειακό του περιβάλλον ενσαρκώνουν τις χαμερπείς δυνάμεις της δεισιδαιμονίας, της θρησκοληψίας, του παραλόγου.

 

Στο θεατρικό του έργο «Ο Πατέρας», ο Στρίντμπεργκ καταφέρνει μέσα στις περιορισμένες διαστάσεις ενός δωματίου, να ψυχογραφήσει με μαεστρία την αρχετυπική σύγκρουση των φύλων. Καταγράφει τα γεγονότα, αποκαλύπτει τους βασικούς κανόνες και προαναγγέλλει το τέλος μιας εποχής. Γιατί πράγματι, η γενιά μας διανύει τις τελευταίες ημέρες της πατριαρχικής ηθικής. Οι τεχνολογικές και οικονομικές αλλαγές στις δυτικές κοινωνίες όχι μόνον έχουν αποκαθηλώσει τα πατρώα είδωλα, αλλά υποσκάπτουν ακόμη και τις βασικές ανθρωπολογικές διαφορές των δύο φύλων: η ρητή εφαρμογή της ισότητας προϋποθέτει τον ευνουχισμό!

 

Μια δραματική ιστορία εκτυλίσσεται στο σπίτι της οικογένειας του Λοχαγού, στη σκιά μιας κρυφά εγκατεστημένης γυναικοκρατίας, που πηγάζει απευθείας από τα βάθη της απωθημένης μητριαρχίας. Οι χθόνιες θεότητες του σκότους και της σελήνης παραμονεύουν και συνομωτούν εναντίον του Αδόλφου Λάσσεν, καθοδηγώντας την αυταρχική του σύζυγο Λάουρα. Αφορμή για την τελική αναμέτρηση αποτελεί το κρίσιμο θέμα της ανατροφής της κόρης τους Βέρθας. Ο Λοχαγός πιστεύει πως η μεταθανάτια ζωή μπορεί να συνεχιστεί μονάχα στα γονίδια που κληρονομούνται κι επιθυμεί στην κόρη του να μεταβιβάσει την ψυχή του. Στην αριστοκρατική αυτή προσδοκία του, θα βρεί αντιμέτωπη τη θηλυκή μνησικακία.

Η ύπουλη Λάουρα καλλιεργεί έντεχνα αμφιβολίες στον Λοχαγό πως ίσως να μην είναι αυτός ο φυσικός πατέρας του παιδιού κι έτσι, έμμεσα, καταστρέφει την θεμελιώδη εμπιστοσύνη του στο μέλλον, που εδράζεται στη βιολογική συνέχεια των απογόνων. Με μεθοδικά ψέματα, η Λάουρα και οι υπόλοιπες γυναίκες του σπιτιού του, τον υπονομεύουν κοινωνικά και ψυχολογικά και σταδιακά τον οδηγούν στην απόγνωση και την παραφροσύνη...

 

Λίγο πριν πεθάνει από συμφόρηση, ο ευγενής Λοχαγός ζητά να τον τυλίξουν με το στρατιωτικό του χιτώνιο και κραυγάζει: «Ο Θεός του πολέμου τότε! Ή η θεά, στην εποχή μας!». Πικρή αλήθεια, που όχι μόνον ερμηνεύει την πολιτιστική παρακμή του σύγχρονου κόσμου αλλά και οριοθετεί την απόσταση ανάμεσα στα δύο φύλα. Τουλάχιστον την συγκεκριμένη απόσταση, που χωρίζει τη μοδίστρα από τον σιδερά...

 

 

 

 

Ο Πατέρας: Fadren (1887). Τραγωδία σε τρείς πράξεις του Σουηδού συγγραφέα August Strindberg. Μετάφραση του Α. Μαραγκού.

Ο πίνακας: Der Wanderer über dem Nebelmeer (1817-1818). Ελαιογραφία σε καμβά, του Γερμανού, ρομαντικού ζωγράφου Caspar David Friedrich.

Η εισαγωγή: Λόγια του Λοχαγού Αδόλφου Λάσσεν από την έβδομη Σκηνή της τρίτης Πράξης.

Σημειολογική παρατήρηση: Οι γυναίκες του σπιτιού έχουν πιστό σύμμαχο στο υπονομευτικό έργο τους, τον εκπρόσωπο της χριστιανικής εκκλησίας. Ο θεατρικός χαρακτήρας του Πάστορα, μάλλον συμβολικά, τυγχάνει αδερφός της συζύγου του Λοχαγού...

LES SCHTROUMPFS NOIRS (EΝ AMERIQUE)

Πέρα μακρυά, στην μεσαιωνική χώρα των παραμυθιών, βρίσκεται κρυμμένο το μανιταροχωριό των γαλάζιων νάνων του Peyo. Προστατευμένο, σε δυσπρόσιτη γεωγραφία στο βάθος του χρόνου, δεν αποφεύγει πάντως την υποχρεωτική συμμόρφωση με τους «πολιτικά ορθούς» κανόνες του σύγχρονου κόσμου...
 

 

Η πρώτη ιστορία των Στρούμφς, Les Schtroumpfs noirs, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση ωμής παραποίησης πρωτότυπου έργου, λόγω ασυμβατότητας με τις συμπλεγματικές πεποιθήσεις της «κοινής γνώμης». Στην αρχή της περιπέτειας, μια μαύρη μύγα μολύνει ένα απρόσεχτο Στρουμφ κι έπειτα αυτό εξαπλώνει μια επιδημία παραφροσύνης, δαγκώνοντας τα υπόλοιπα. Όμως, όταν η απλή αυτή ιστορία κυκλοφόρησε στην πολυπολιτισμική Αμερική, το χρώμα της μόλυνσης θεωρήθηκε ύποπτο φυλετικής αναστάτωσης καθώς τα μολυσμένα Στρούμφς όχι μόνο τρελαίνονταν αλλά και μαύριζαν... Έτσι, το μαύρο χρώμα, δυνητική αναφορά του καλλιτέχνη στην βουβωνική πανώλη των σκοτεινών χρόνων, μετατράπηκε προληπτικά σε μωβ! Για να προληφθούν οι πιθανές αντιρατσιστικές αντιδράσεις, ούτε καν η μύγα δεν γλύτωσε την αλλαγή...  
 

 

 

 

 

 

 

Με αφορμή την αναγκαστική μεταμόρφωση των μαύρων Στρούμφς στον σχετικά ανώδυνο τομέα της ψυχαγωγίας, μπορούμε να φανταστούμε το μέγεθος των παρεμβάσεων σε άλλους, βασικούς τομείς της μετάδοσης γνώσεων. Βεβαίως, είναι αφελείς όσοι νομίζουν πως μόνον τα ολοκληρωτικά καθεστώτα χρησιμοποιούν απεχθείς μεθόδους λογοκρισίας. Οι δημοκρατίες επαναλαμβάνουν παρόμοια τεχνάσματα προκειμένου να υποστηρίξουν ως αδιαπραγμάτευτο αξίωμα την πολιτική τους θεωρία. Η πλειοψηφούσα, καθεστηκυία τάξη χρησιμοποιεί ανενδοίαστα όλα τα διαθέσιμα μέσα για να επιβάλλει τις αξίες της στην κοινωνία: αποκρύπτει, υπερτονίζει και ερμηνεύει κατά το δοκούν γεγονότα και πληροφορίες που αντίκεινται στις καθιερωμένες αντιλήψεις.

Ο πολιτισμικός σχετικισμός και οι αμφισβητήσιμοι κοινωνικοί σκοποί «καλοπροαίρετων» καθοδηγητών, υπερισχύουν σχεδόν πάντα της έγκυρης και αντικειμενικής παρουσίασης. Ωστόσο, είναι αδιανόητο να αποδεχόμαστε την εσκεμμένη παραποίηση επειδή πιθανώς υπηρετεί κάποιον θετικό σκοπό. Μέσα στην γενική σύγχυση που επικρατεί, πρέπει να διατηρήσουμε μια σαφή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα υποκειμενικά κίνητρα και τις αντικειμενικές μαρτυρίες. Είναι απαράδεκτο και εξωφρενικό, η πολιτική ορθότητα των κινήτρων μιας υποτιθέμενης ενίσχυσης της κοινωνικής δικαιοσύνης να καταλύει την αντικειμενική μετάδοση κειμένων και την απρόσκοπτη αναπαραγωγή της πραγματικότητας.

Ένα από τα βασικά θεμέλια του Πολιτισμού μας είναι η αναζήτηση της αλήθειας.  Την αλήθεια, ενάντια στην υποκριτική «πολιτική ορθότητα», οφείλουμε να είμαστε πάντα έτοιμοι να αναγνωρίσουμε και να υπερασπιστούμε...

 

 

Οι εικόνες: Το εξώφυλλο της Γαλλικής έκδοσης. Ακόμη, το πρώτο Στρούμφ που μεταμορφώνεται σε ζόμπι, στο 13ο καρέ της τρίτης σελίδας της ιστορίας, στην αυθεντική και στην παραποιημένη εκδοχή του.

Les Schtroumpfs: Δημιούργημα του Βέλγου κομίστα Pierre Culliford (Peyo). Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 1958, στην μεσαιωνική περιπέτεια La flute a six trous, ένατη ιστορία των φοβερών και τρομερών Johan et Pirlouit.

Η ιστορία Les Schtroumpfs noirs ήταν η πρώτη αυτόνομη παρουσία των γαλάζιων νάνων. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1959, στο τεύχος 1107 του γαλλόφωνου περιοδικού Spirou και κυκλοφόρησε σε μορφή άλμπουμ το 1963. Στην Αμερική εκδόθηκε με τον τίτλο The Purple Smurfs.

Η παραποίηση: Δεν περιορίζεται μόνο στα μαύρα Στρούμφς αλλά περιλαμβάνει οτιδήποτε δεν συνάδει με τις σύγχρονες εξισωτικές αντιλήψεις: από τα στερεοτυπικά χαρακτηριστικά άλλων φυλετικών ομάδων έως το «μισογυνικό» ξόρκι δημιουργίας της Στρουμφίτας!