ΟΙ ΣΗΜΑΙΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ

«Δεν φοβάμαι τον κίνδυνο, την αιχμαλωσία, τις πληγές ή ακόμη και το θάνατο – αν είναι γραφτό να πεθάνω – μα φοβάμαι πως όταν τελειώσει αυτός ο πόλεμος δεν θα ξαναγυρίσουμε ποτέ στους παλιούς καλούς καιρούς. Και στους καιρούς αυτούς αισθάνομαι πως ανήκω.»

Οι παλιοί καιροί για τον αμερικανικό Νότο τέλειωσαν, όταν μετά από τέσσερα αιματηρά χρόνια πολεμικών συγκρούσεων, επικράτησε η συντριπτική υπεροπλία του Βορρά. Στις 9 Απριλίου 1865, ο στρατηγός Ρόμπερτ Λη υπέγραψε την πράξη παράδοσης των στρατευμάτων. Στις 10 Μαίου συνελήφθη ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Τζέφερσον Ντέιβις. Στις 23 Ιουνίου, ο Ινδιάνος ταξίαρχος Σταντ Γουέιτι κατέθεσε τελευταίος τα όπλα.

Τα δεκατρία λευκά αστέρια των ευγενών του αγροτικού και αριστοκρατικού Νότου χάθηκαν πίσω από το γκρίζο παραπέτασμα της μισαλλοδοξίας των άπληστων εμπόρων και βιομηχάνων της Νέας Αγγλίας. Κι ο βρωμερός καπνός των υψικαμίνων μίανε ανεπανόρθωτα τον ειδυλλιακό «παλιό καλό καιρό»: τις ρόδινες ανταύγειες στα γαλήνια σύννεφα, τα σκουροπράσινα χρώματα στην οργωμένη γη, τη μυρωδιά του χώματος και των φυλλωμάτων μετά τη βροχή, το μισόφωτο του δειλινού της ξεχασμένης Αρκαδίας...

Οι νικητές Γιάνκηδες, πάνω στα ερείπια της ανέμελης Dixieland ισχυροποίησαν τα δεσμά της προτεσταντικής ηθικής που μεθοδικά θα εφάρμοζαν αργότερα και στον υπόλοιπο κόσμο. Δεσμά σφυρηλατημένα με το όνειδος της καθολικής εργασίας, την πλεονεξία του χρήματος, το ψυχρό συμφέρον της συναλλαγής και τον στυγνό υπολογισμό της δοσοληψίας.

Οι θλιβεροί Πουριτανοί απεχθάνονταν το προνόμιο του άφθονου ελεύθερου χρόνου, ένα ανεκτίμητο δικαίωμα που χαίρονταν οι αλαζόνες αριστοκράτες του Νότου. Και με τον επικερδή χρόνο της εθελοδουλείας, τελικά κατατρόπωσαν τον «ανώφελο» χρόνο, τον χρόνο για προσωπική καλλιέργεια και ψυχαγωγία, τον χρόνο για όπλα και βιβλία, τον ελεύθερο χρόνο για τη χαρά της ζωής.
Με την πτώση του αμερικανικού Νότου, έσβησε από τον χάρτη μια ακόμη Χώρα του Καλοκαιριού, και μαζί της οι ιδιόρρυθμοι φεουδάρχες της, τελευταίοι εναπομείναντες ενός ρομαντικού και ετεροχρονισμένου μεσαίωνα.
 

Με μουσική δυνατή καταφθάνω, με τις κορνέτες μου και τα τύμπανά μου,

Δεν παίζω εμβατήρια για αναγνωρισμένους νικητές μόνο, παίζω εμβατήρια για ηττημένους και σκοτωμένους.
 
Έχεις ακούσει πως είναι καλό να κερδίζεις τη μάχη;

Λέω ακόμα πως είναι καλό να πέφτεις στη μάχη, οι αγώνες χάνονται με το ίδιο πνεύμα που κερδίζονται.
 
Τυμπανίζω και χτυπώ για τους νεκρούς,

Φυσώ στα επιστόμια πιο δυνατά και πιο εύθυμα για εκείνους.

        

Ζήτω σε εκείνους που απέτυχαν!

Και σε εκείνους που τα πολεμικά πλοία τους βυθίστηκαν στη θάλασσα!

Και σε εκείνους τους ίδιους που βυθίστηκαν στη θάλασσα!
 
Και σε όλους τους στρατηγούς που έχασαν μάχες, και όλους τους νικημένους ήρωες!

Και τους αναρίθμητους άγνωστους ήρωες που ισούνται με τους σπουδαιότερους γνωστούς ήρωες!

 

Τα κανόνια σίγησαν, όμως οι κορνέτες και τα τύμπανα των ηττημένων ηχούν ακόμη στην επηρμένη φαντασία όσων εξακολουθούν να γοητεύονται από τα σπασμένα σπαθιά και τα μελαγχολικά ερείπια, από τη Δόξα και το Χρόνο.

Οι ξεροκέφαλοι του Νότου πολέμησαν με πάθος ενάντια στη ασταμάτητη λαίλαπα του σύγχρονου κόσμου. Πολέμησαν ακόμη και πεινασμένοι, ξυπόλητοι και κουρελήδες, και νικήθηκαν διατηρώντας την πίστη και την τιμή τους, όπως κι άλλοι πολλοί, αξέχαστοι αμετανόητοι πριν και μετά από αυτούς.

Τιμούμε τους αμετανόητους, τους θυμόμαστε κι αναβιώνουμε τα έντονα χρώματα και τις αντιδραστικές ιδέες και τα φορτισμένα σύμβολά τους. Γιατί οι απειθείς ξεροκέφαλοι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του Μύθου και της Παράδοσης του Πολιτισμού μας. 
Γιατί ο αδιέξοδος κι ανέφικτος ιδεαλισμός τους είναι ο δυνατός άνεμος, που πριν από κάθε μεγάλη μάχη εναντίον των ανθρωποφάγων Λαιστρυγόνων, τραντάζει τα κοντάρια και ξεδιπλώνει τις τρομερές και ένδοξες Σημαίες των Προγόνων.








Η φωτογραφία: Σημαιοφόροι των Νοτίων, Toy Soldiers από τη συλλογή μου. King & Country, Preiser Η0, Plasty, Elastolin 7 cm & 4 cm, Britains Eyes Wright, Britains Swoppets & Deetail.
Ο Νότος ζεί: Στη τέχνη, στη φαντασία! Από τον Tom Sawyer και τον Huckleberry Finn έως τους Lynyrd Skynyrd και τους Dukes of Hazzard!

Το Μυθιστόρημα αναφοράς: Gone with the Wind! (1936) της Margaret Mitchell. Το σπουδαίο βιβλίο δεν συγκρίνεται με την ομώνυμη αξιόλογη ταινία του 1939. Γιατί το βιβλίο υπερασπίζεται τα χαμένα ιδανικά του Νότου, ενώ η ταινία επικεντρώνεται στον έρωτα των προσώπων και αποφεύγει την ιδεολογία.
Οφείλω έναν ελάχιστο φόρο Τιμής στους ήρωες δανδήδες του «Όσα Παίρνει ο Άνεμος», στον αμφιλεγόμενο Ρετ Μπάτλερ και - προπαντός - στον τζέντλεμαν Άσλεϊ Γουίλκς!
Η φράση εντός εισαγωγικών του προλόγου, είναι παράγραφος από ένα γράμμα του μετώπου, του Άσλεϊ Γουίλκς.
Ο Ελεύθερος Χρόνος: Κύριο χαρακτηριστικό των ελεύθερων ανθρώπων.Στον αμερικανικό Νότο, βασιζόταν στον πλούτο των φυτειών του βάμβακος και στο ιδιόμορφο καθεστώς της δουλοκτησίας.
Οι στίχοι: Το 18^ο τμήμα του οραματικού ποιήματος «Το Τραγούδι του Εαυτού μου» (Song of Myself, 1855), του Αμερικανού ποιητή Ουώλτ Ουίτμαν (1819-1892). Μετάφραση της Ζωής Ν. Νικολοπούλου. Μπορεί ο Ουίτμαν να υπήρξε υποστηρικτής των Βορείων, αλλά η σπουδαία ποίηση ανήκει πάντοτε στους αναγνώστες.
«With music strong I come, with my cornets and my drums,
I play not marches for accepted victors only, I play marches for conquer'd and slain persons.
Have you heard that it was good to gain the day?
I also say it is good to fall, battles are lost in the same spirit in which they are won.
I beat and pound for the dead,

I blow through my embouchures my loudest and gayest for them.
Vivas to those who have fail'd!
And to those whose war-vessels sank in the sea!
And to those themselves who sank in the sea!
And to all generals that lost engagements, and all overcome heroes!
And the numberless unknown heroes equal to the greatest heroes known!»
The Anti-life Equation: WAR FLAG (Νοέμβριος 2012).

ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΙΟΙ

Αγαπώ τους γονείς μου, τους θείους μου, τους γέροντες φίλους και συγγενείς μου. Στο όνομα της αγάπης και πειθόμενος στις επιταγές ενός σουρεαλιστικού κοινωνικού σεναρίου, έπαψα πλέον να τους πλησιάζω και να τους συναντώ. Προσπαθώντας να τους προφυλάξω από την επέλαση του νέου φονικού ιού, ενεργοποίησα στην καθημερινότητα το μεταφορικό σχήμα λόγου για το χάσμα των γενεών.

Όλοι μας πράξαμε παρόμοια, εφαρμόζοντας έναν αναγκαίο, συμπονετικό μα εξωφρενικό αποκλεισμό. Κι έτσι, απομονωμένοι με ένα αθέατο τείχος από τα παιδιά και τα εγγόνια τους, οι αγαπημένοι μας γέροντες ξορκίζουν με χάπια και προσευχές την τελευταία τους εποχή.

Οι πιο κυνικοί από αυτούς, σίγουρα συλλογίζονται τους αδήριτους νόμους της φυσικής επιλογής. Οι ευφυέστεροι, ίσως αναγνωρίζουν τα μοιραία σφάλματα της μεταπολεμικής τάξης, που ως νέοι, οι ίδιοι αστόχαστα αποδέχτηκαν και υποστήριξαν.

Οι επιπόλαιοι γέροντες της Δύσης εφάρμοσαν την βολική κοσμοθεωρία της μαζικής κατανάλωσης και της τεχνητής επιμήκυνσης της ζωής. Επιδίωξαν την αέναη ευφορία με γυαλιστερά στολίδια και ανώδυνα φάρμακα. Αποκήρυξαν την άγρια μέθη του πολέμου και ενστερνίστηκαν τα ήπια ναρκωτικά της ειρήνης. Και κυρίως εγκλημάτισαν απέναντι στην ιστορία, γιατί στο όνομα της προσωπικής τους ευζωίας θυσίασαν την κρίσιμη γονιμότητα της φυλής τους.

Οι άφρονες γέροντες της Δύσης αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων και μας κληροδότησαν μια φυλετική και πολιτισμική δυστοπία: μια προβληματική κοινωνία εκθήλυνσης και μαλάκυνσης, ισοπεδωτικής δημοκρατίας και οικονομικής ολιγαρχίας, ανάπηρης πνευματικότητας και βδελυρής τέχνης. Η δική μας γενιά όχι μόνον συντήρησε αυτήν την μεταμοντέρνα αθλιότητα αλλά και επιδείνωσε την δημογραφική γήρανση.

Ο κόσμος μας, ο γερασμένος κόσμος της Ευρώπης, έφτασε σε ένα κρίσιμο σημείο καμπής. Η ανθρωπότητα υπόκειται όπως όλα τα έμβια όντα στους απλούς κανόνες της φυσιολογίας. Ο αόρατος ιικός εχθρός μπορεί να λειτουργήσει σαν καταλύτης στην παρακμή του Δυτικού Πολιτισμού. Μπορεί όμως επίσης να φανερώσει τις καταστροφικές επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης, που έχει υπονομεύσει την ασφάλεια του ανθρώπινου είδους μετατρέποντας τον πλανήτη μας σε ενιαίο και ευάλωτο οικοσύστημα.
 

Οι εφησυχασμένοι γέροντες της Δύσης απέτυχαν. Εναπόκειται πλέον στους συνειδητοποιημένους και δυνατούς νέους, η διαπίστωση της θλιβερής πραγματικότητας, η κρίσιμη επαναφορά της πληθυσμιακής ανάπτυξης, η ανασύνταξη και η επανίδρυση ή το τέλος του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.

Όπως μας υπενθυμίζει ένας Ιταλός οξυδερκής στοχαστής: «...οι γέροντες είναι λιγότερο διατεθειμένοι απ’ όσο οι νέοι να εγκαταλείψουν την πίστη σ’ αυτά που τους βολεύουν και να παραδεχτούν οδυνηρές αλήθειες ·  γιατί οι νέοι έχουν περισσότερη δύναμη ν’ αντέξουν την επίγνωσή τους ή να χαθούν εξαιτίας της.»

Ο πίνακας: Τhe Sacred Grove, του Ελβετού, Ρομαντικού και Συμβολιστή ζωγράφου Arnold Böcklin (1827-1901). «Melancholy, a mood of death and mythological symbolism…»

Ο επίλογος: Από τις Σκέψεις - Pensieri LIV - του Ιταλού ποιητή και λογοτέχνη Giacomo Leopardi (1798-1837).

Ιογενή παράπλευρα θέματα: Ο περιορισμός της ατομικής ελευθερίας, η διαπλοκή επιστήμης και πολιτικής, οι αντιθετικές επιστημονικές εκτιμήσεις, η γήρανση και ο δείκτης θνησιμότητας των πληθυσμών, οι ανθρώπινες σχέσεις σε συνθήκες εγκλεισμού, η μισθωτή εργασία ως εθελοδουλεία, η παραβίαση του ιδιωτικού χώρου μέσω της τηλε-εργασίας, η αλληλεγγύη των εθνών και η αυτάρκεια της Ευρώπης, ο πλανήτης Γη ως ενιαίο οικοσύστημα.

THE ARCHETYPAL WEST

«τῆλε πρὸς δυσμαῖς ἄνακτος Ἡλίου φθινασμάτων»

Κάποτε στην μακρυνή και βάρβαρη Ανατολή, στα Σούσα, στα τέλη του 480 π.Χ. η βασίλισσα Άτοσσα, ρώτησε να μάθει για τους εχθρούς της αυτοκρατορίας, τους Αθηναίους. Η απάντηση που της έδωσαν οι γέροντες άρχοντες των Περσών, έμελλε να προσδιορίσει το πρωταρχικό περίγραμμα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.

...

ΑΤΟΣΣΑ: «Φίλοι, θέλω να μάθω σε ποιό τόπο τάχα της γης λένε πως βρίσκεται η Αθήνα.»

ΧΟΡΟΣ: « Μακριά στη δύση, εκεί που γέρνει ο ήλιος.»

...

ΑΤΟΣΣΑ: «Ποιός ο αρχηγός που διαφεντεύει το στρατό τους;»

ΧΟΡΟΣ: «Δεν είναι δούλοι μήδε υπήκοοι σε κανέναν.»

...

Ο Ευρωπαϊκός Πολιτισμός καθορίζεται έκτοτε από το δίπτυχο που συμπεριλαμβάνει την γεωγραφική Δύση και την ηθική διαφοροποίηση των ανυπάκουων και ελεύθερων Ελλήνων από τους δουλικούς βαρβάρους.

Στο πέρασμα των αιώνων και καθώς οι υπόλοιποι ευρωπαικοί λαοί εξελίχτηκαν υπό την καταλυτική επήρεια του Ελληνικού Πολιτισμού, η έννοια της Δύσης που αρχικά περιοριζόταν στην πόλη των Αθηνών, διευρύνθηκε ώστε σταδιακά να περιλαμβάνει ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Ωστόσο, δυόμισι χιλιάδες χρόνια πολιτισμικής ζύμωσης δεν θόλωσαν την διαύγεια των πρώτων ορισμών. Στην αρχή όλων ο Αισχύλος, που στην τραγωδία του ΠΕΡΣΕΣ, διακήρυξε πρώτος το γεωπολιτικό δόγμα της διάκρισης μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων, Ευρώπης και Ασίας, Δύσης και Ανατολής.

Η φυσική προδιάθεση των αρχαίων Ελλήνων να αριστεύουν και να ηγούνται, επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά τον 5ο αι. π.Χ. τόσο στους υπερβατικούς κόσμους της τέχνης και των ιδεών όσο και στα επίγεια πεδία των μαχών. Η τραγική ποίηση και η ιστοριογραφία που αναπτύχθηκαν μετά τους Περσικούς Πολέμους, ενίσχυσαν την ελληνική ταυτότητα ως ξεχωριστό φορέα δημιουργίας εκπληκτικών επιτευγμάτων σε όλους τους σημαντικούς τομείς του ανθρώπινου πολιτισμού.
Διαχώρισαν επίσης με σαφήνεια τους Έλληνες από τους βαρβάρους. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου καθιερώθηκε η υποτιμητική σημασία της λέξης «βάρβαρος», ως αξιολογική κρίση με το νόημα του άξεστου και ακαλλιέργητου ανθρώπου.

Βεβαίως, η καταφανής υπεροχή του πολιτισμού των Κλασσικών Ελλήνων καθιστούσε κωμική κάθε προσπάθεια σύγκρισης και ενίσχυε την έπαρση της εξατομίκευσης. Οι Έλληνες ξεχώριζαν γιατί ήταν Κύριοι του εαυτού τους.
Μόνον οι σύγχρονοι υπέρμαχοι της ψευδεπίγραφης "ισοτιμίας" των πολιτισμών είναι αρκετά ανόητοι ώστε να αποκαλούν σύμπλεγμα ανωτερότητας την υψηλή αυτοεκτίμηση των γιγάντων του πνεύματος. Αυτή η αίσθηση ανωτερότητας που γεννήθηκε στην Ελλάδα, μεταλαμπαδεύτηκε στους Ρωμαίους, κι αργότερα και στα άλλα ευρωπαϊκά έθνη που ανέλαβαν την ηγεμονία της Δύσης. Ανιχνεύεται ακόμη και στις μέρες μας στις ΗΠΑ, τουλάχιστον στον βαθμό που αυτές συνεχίζουν να εκπροσωπούν τον Δυτικό Πολιτισμό.

Σήμερα, καθώς προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη ανασυγκρότησης του νεώτερου Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει κατ' αρχήν να γνωρίζει πώς και πού γεννήθηκε η ιδέα της Δύσης.

Το κείμενο αναφοράς: Η τραγωδία ΠΕΡΣΑΙ του Αισχύλου (που εδιδάχθη το 472 π.Χ.), σε μετάφραση του Τάσου Ρούσσου.

Το άγαλμα: Ο Ποσειδών του Αρτεμισίου (460-450 π.Χ.). Κορυφαίο γλυπτό του αρχαίου κόσμου. Μνημειακό έργο του αυστηρού ρυθμού, που απροκάλυπτα φανερώνει την αίσθηση υπεροχής των δημιουργών του.

Chorus: «Far from here, to the west where the last rays of our Lord the Sun set.»

Η Βασίλισσα των Περσών Άτοσσα: Γυναίκα του Δαρείου, μητέρα του Ξέρξη.    

Οι Πέρσες: Ινδοευρωπαϊκός λαός, μακρυνά ξαδέρφια των Ελλήνων, με καταγωγή από τον Πέρση, γιό του Περσέα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα διαφορετικής πολιτισμικής εξέλιξης παρά την φυλετική συγγένεια.

Η Αρχή: O Όμηρος περιέγραψε στην Ιλιάδα την γένεση του Ελληνισμού ως εννιαία, φυλετική, γλωσσική και θρησκευτική κοινότητα.

GRIECHENLAND ÜBER ALLES: WAR FLAG - 01/07/2012.