SAIL AWAY ON SHIPS OF WONDER

Ο Frank Frazetta και ο Ronnie James Dio, με διαφορά λίγων ημερών ο ένας από τον άλλον, αποδήμησαν πρόσφατα στον Κύριο του Φωτός. Πέθαναν δυστυχώς γέροι και άρρωστοι σε μαλακά κρεβάτια και δεν θα τους δεχτούν στις πύλες της Βαλχάλλα. Όμως με το έργο τους στη Μέση-γη πλήρωσαν τουλάχιστον το αντίτιμο για τα πλοία, που από τα Γκρίζα Λιμάνια θα τους μεταφέρουν στον ονειρικό κόσμο του Λυκόφωτος.

Ο Frazetta ζωγράφιζε ρίχνοντας πάγο στη φωτιά και δόξαζε τον σκυθρωπό Κιμμέριο και τους Πολέμαρχους του Άρη. Κι ο Dio τραγουδούσε με δύναμη και πάθος για τους δράκους και τις πριγκίπισσες των βασικών μας μύθων.
Μπορεί τα ανθρώπινα πρόσωπα να γέρασαν όμως οι επικές εικόνες και τα λυρικά τραγούδια είναι παντοτινά. Κι αυτά μας ενέπνευσαν και μας συγκίνησαν, μας παρηγόρησαν και μας έδειξαν το φως μέσα στο σκοτάδι.

We believed we’d catch the rainbow
Ride the wind to the sun
Sail away on ships of wonder

Κι αν τα χρόνια πέρασαν και δεν καταφέραμε να αδράξουμε το ουράνιο τόξο, κι αν ο ηλιακός άνεμος και τα πλοία των θαυμάτων έμειναν υποσχέσεις στα τραγούδια, εμείς πάντως ποτέ δεν αποκαθηλώσαμε τα είδωλα. Αντιθέτως, μετατρέψαμε σε οχυρό το εικονοστάσιο και μέσα του φρουρούμε τη μαγική φωτιά.

Οι ήρωες της εφηβείας μας δεν θα χαθούν ποτέ. Γιατί εμείς αντίθετα στο χρόνο θα παραμείνουμε έφηβοι. Έφηβοι και χεβυμεταλλάδες.




Ronnie James Dio: Ronald James Padanova (1942 - 2010). Ένας από τους πιό σημαντικούς τραγουδιστές στην ιστορία του Heavy Metal.
Frank Frazetta: Frank Frazzetta (1928 - 2010). Ο σπουδαιότερος ζωγράφος Fantasy του εικοστού αιώνα.
Οι στίχοι: Του R. J. Dio, από το τραγούδι Catch the Rainbow (1975).
Η εικόνα: Το εξώφυλλο του άλμπουμ RAINBOW RISING (1976). Έργο του Aμερικανού ζωγράφου Ken Kelly, παλιού μαθητή και προστατευόμενου του Frazetta.

ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΚΑΙ ΧΡΕΟΣ

Οι νεοέλληνες είναι σήμερα αντιμέτωποι με τις συνθήκες ιστορικής καταστροφής που οι ίδιοι διαμόρφωσαν για τη χώρα. Αποχαυνωμένοι από μιά ανήθικη και παρατεταμένη ευημερία θα αντιμετωπίσουν σύντομα τους εφιάλτες τους. Η δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει το ευνουχισμένο κράτος τους δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Το διεθνές σύστημα των τοκογλύφων, αυτό που γιγαντώθηκε μετά την επικράτησή του στον τελευταίο, μεγάλο πόλεμο θα φροντίσει για την τιμωρία τους.

Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός του κράτους και η χρεοκοπία ήταν αποτέλεσμα της καθολικής και χρόνιας διαφθοράς της κοινωνίας. Οι νεοέλληνες επιθυμούσαν να καταναλώνουν όλο και περισσότερο δουλεύοντας όλο και λιγότερο ενώ απαιτούσαν από το πελατειακό τους κράτος προσλήψεις, παροχές, εγγυήσεις, ανοχή και προστασία. Το δημοσιοϋπαλληλικό όνειρο των μαλθακών έγινε σταδιακά η επίσημη πολιτική επιβίωσης του έθνους.

Ο λαός εξαχρειώθηκε και παραμένει στην έσχατη κατάντια. Οι επιχειρηματίες αντλούν τα κέρδη τους από το κράτος, οι υπάλληλοι λαδώνονται στις εφορίες και τις πολεοδομίες, οι αγρότες τεμπελιάζουν στα καφενεία περιμένοντας τις επιδοτήσεις, οι φοιτητές κάνουν διδακτορικά γιά να αυξήσουν τα μόρια πρόσληψης στο δημόσιο, οι γιατροί πουλάνε ακριβά φάρμακα στους ετοιμοθάνατους, οι στρατιωτικοί αντιλαμβάνονται τον στρατό σαν ένα σίγουρο επάγγελμα με σταθερό μισθό, οι δάσκαλοι διδάσκουν το χάος και την ισοπέδωση και οι ανίκανοι πολιτικοί υπόσχονται απρόσκοπτη διανομή δανεικών χρημάτων σε όλους. Ο αλόγιστος δανεισμός και το μαύρο χρήμα, η διαφθορά και η ατιμωρησία, η αναξιοκρατία, οι αρπαχτές, τα ρουσφέτια, οι μίζες, η ασυδοσία, τα παραφορτωμένα καρότσια με αγαθά στα υπερκαταστήματα, όλα περιγράφουν μιά διαβρωμένη κοινωνία.

Η κορυφή του προβλήματος είναι βεβαίως το συλλογικό πολιτισμικό ιδεώδες: ο ευδαιμονισμός χωρίς όρια και χωρίς τίμημα. Η ρίζα όμως του προβλήματος βρίσκεται στο παιδαγωγικό σύστημα που δεν διαχωρίζει τους ικανούς από τους άχρηστους και δεν προετοιμάζει τους δεύτερους για τις υποδεέστερες θέσεις που τους αναλογούν.
Το στρεβλό πρότυπο απασχόλησης είναι ξεκάθαρο και αναμενόμενο από όλους πριν καν τελειώσουν την βασική εκπαίδευση: οι λίγοι άξιοι και νοήμονες κάπως θα βρουν τον δρόμο τους δουλεύοντας σκληρά, οι πολλοί μέτριοι και πονηροί θα βολευτούν μέσω της κομματοκρατίας στο δημόσιο και οι απόκληροι μαζί με τους πολυάριθμους μετανάστες θα κάνουν τις καθημερινές, απωθητικές και κατώτερες εργασίες.

Δεν τρέφω κανένα σεβασμό γιά τους σύγχρονους Έλληνες. Οι πλουσιότεροι χαρακτηρίζονται από ιδιοτέλεια, επιτήδευση και πλεονεξία ενώ οι φτωχότεροι από βαναυσότητα και κουτοπονηριά. Όλοι τους είναι αμαθείς, άξεστοι, ανεύθυνοι και φυγόπονοι. Όλοι τους πιστεύουν πως αξίζουν το καλύτερο, πως δικαιούνται τα πάντα, πως το δίκιο είναι πάντα με το μέρος τους. Η αναρχική κοινωνία τους δεν στηρίζεται σε αξίες και ιδανικά αλλά στην διευκόλυνση και τον συμβιβασμό.

Δεν αξίζει στους σύγχρονους Έλληνες ούτε οίκτος, ούτε κατανόηση, ούτε συμπάθεια. Η θεά Αθηνά τους έχει από καιρό αποκληρώσει και το βλέμμα της Μέδουσας θα τους πετρώσει πριν αναζητήσουν την προέλευση των φιδιών. Ανιστόρητοι και ανυποψίαστοι, μάταια θα απορούν γιατί τους αρνήθηκε τη σωτηρία ο ήρωας των προγόνων τους, Περσέας.

Όσο για μένα... εγώ θα συνεχίσω να επιβιώνω στο παρελθόν. Με λίγους συντρόφους, ψεύτικα σπαθιά και ετοιμόρροπους πύργους θα συνεχίσω να αντιστέκομαι στο αποκρουστικό παρόν. Θα περιμένω την επιστροφή των αληθινών Ελλήνων, αυτών που οριστικά θα αποκαταστήσουν τον χαμένο σύνδεσμο με το μέλλον.


Ο πίνακας: Μέδουσα (1597) του Michelangelo Merisi da Caravaggio. Η αποκομμένη κεφαλή είναι ζωγραφισμένη πάνω στην ασπίδα της Θεάς.

ΜΕΛΙΣΣΑ ΚΑΙ ΒΕΣΤΑΛΗ

Στην αρχαία Ρώμη οι Βεστάλες συντηρούσαν την ιερή φλόγα στο ναό της Εστίας, στη Ρωμαϊκή Αγορά. Ιέρειες της Vesta, θεάς της οικογενειακής εστίας, οι παρθένες Vestales κρατούσαν αμόλυντη την πόλη. Παραβίαση του καθήκοντος, ιεροσυλία της σαρκικής αγάπης και σβήσιμο της φλόγας σπίλωναν ανεπανόρθωτα την καθαρότητα της φυλής. Η ατίμωση επέφερε ως μέγιστη τιμωρία την καταδίκη της μνήμης. Κι όχι μόνον ολική εξάλειψη του ονόματος αλλά και ενταφιασμό πριν τον θάνατο.

DAMNATIO MEMORIAE

C…
VIRGINI VESTALI MAXIMAE

Λευκό το Φόρουμ κ’ έρημο απ’ το φεγγάρι κάτου.
Στην ησυχία, ένα σκυλί θρηνητικά αλυχτάει
κάπου μακρυά. Κατάμονη στο Ιερό η Βεστάλη,
το φως της Ρώμης ζωντανό μεσ’ στη νυχτιά φυλάει.
Άξαφνα, σ’ ένα θόρυβο που ακούστηκε, πετιέται,
σωριάζει ξύλα στη φωτιά κι αθόρυβα έξω βγαίνει:
δεν ξέρει πως είναι στιγμές οι ώρες της Αγάπης
και σε μιά πλάναν αγκαλιά – πρώτη φορά – ξεχνιέται.
Τί κι αν εσβήστηκε η φωτιά στο Ιερό, Βεστάλη,
τί κι αν σε θάψουν ζωντανή κι από το άγαλμά σου
το βέβηλο θα σβήσουνε, Ποντίφισσα, όνομά σου ;
Μιά τέτοια νύχτα τη ζωή ολάκερην αξίζει...

Τη γλύκα που απ’ την ηδονή στα χείλια σου έχει ανθίσει,
αν και νεκρή, μιά μέλισσα θα ’ρθεί να την τρυγήσει.

Όμως τί κι αν η θεά απέσυρε πρόσκαιρα την προστασία της από την πόλη... Η Μεγάλη Μητέρα επιβλέπει την αγνότητα στη γη. Τα δάκρυα δεν ωφελούν άπιστη Βεστάλη και θα σε θάψουν ζωντανή. Και τη φωτιά της Εστίας μια μέλισσα της Δήμητρας θα ξανανάψει. Το νέκταρ απ’ το άνθος σου, κάποια συλλέκτρια θα φέρει στην κυψέλη. Κι εγώ θα περιμένω εκεί μεταμορφωμένος σε κηφήνα. Για χάρη του Μέγιστου Ποντίφικα και του Ρωμαϊκού Λαού θα τιμήσω το μέλι που θα παραχθεί...



Ο πίνακας: Lachrymae, του Lord Leighton. Λατινικά δάκρυα.
Το ποίημα: Του Κώστα Ουράνη από την συλλογή ΝΟΣΤΑΛΓΙΕΣ.
Η μέλισσα: Σύμβολο μυητικής ανάστασης. Μέλισσες - ιέρειες της Δήμητρας και της Αρτεμης.

ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΗ

«Κλαγγή μεγάλη έβγαζαν τα όπλα αυτών που έρχονταν, γιατί χτυπούσαν κάθε τόσο στα κλαριά των καρυδιών και των βαλανιδιών. Στους θώρακες οι κρίκοι αναπηδούσαν και στις ασπίδες πάνω τα δόρατα χτυπούσαν. Το δάσος όλο αντιλαλεί, το σίδερο ασπίδων και θωράκων αντηχεί.»
.....
«Α, συγχώρα με, Κύριέ μου και Θεέ μου! Είναι άγγελοι αυτοί που αντικρύζω εδώ!»
…..
«Εγώ θα λατρέψω τούτον εδώ κι όλους τους αγγέλους ύστερα απ’ αυτόν. Πέφτει ευθύς γονατιστός και λέει στη σειρά όλες τις προσευχές που του ’χει μάθει η μάνα του.»
.....
«Είσαι ο Θεός;
Όχι! Πώς είναι δυνατόν;
Και ποιός είσαι λοιπόν;
Ένας ιππότης.
Ιππότης; Δεν το χω ξανακούσει το όνομα αυτό κι ούτ’ έχω δει κανέναν που έτσι να τον λέγαν. Μα είσαι ωραιότερος απ’ το Θεό. Και να σου μοιάσω θα ’θελα. Πλασμένος σαν εσένα, έτσι αστραφτερός να ήμουνα κι εγώ!»
…..
«Μητέρα σώπα! Γιατί σήμερα, περνώντας από το Γκαστ Φορέ, είδα τα ωραιότερα πλάσματα που υπάρχουν. Είναι πιό όμορφα απ’ όσο θαρρώ πως είν’ ο ίδιος ο Θεός κι όλοι του οι αγγέλοι».

Κάποτε στη Δύση, απρόσμενη συνάντηση έλαβε μέρος στην αρχή της εποχής των θαυμάτων. Πέντε σιδερόφραχτοι ιππότες με πολύχρωμα λάβαρα, με μαύρα στολίδια και ασημένιες πανοπλίες διέσχιζαν καλπάζοντας το Δάσος της Επαγγελίας όταν ένα αγροτόπαιδο πετάχτηκε άξαφνα μπροστά τους, μέσα από τις σκιές. Έπεσε στα γόνατα κι άρχισε να προσεύχεται σαν να είδε δαίμονες να βγαίνουν από τα έγκατα της κόλασης...

Όμως δεν υπάρχει κατάλληλη προσευχή που να δεσμεύει το πεπρωμένο. Ο πρώτος από τους συντρόφους τον πλησίασε καθησυχαστικά. Το αγόρι ήταν αγαθό, άβγαλτο, με φωτεινά μάτια. Θαμπώθηκε από τις στολές και τα χρώματα και ρωτούσε να μάθει γιά τα δόρατα, τους θώρακες και τις ασπίδες. Οι αφελείς του ερωτήσεις προκάλεσαν αμηχανία στους μοιραίους ιππότες της αναπόφευκτης στιγμής.

Η συνάντηση έληξε σύντομα μα πέρασαν αιώνες για να συνειδητοποιήσω πως εκείνος ο απλοϊκός Ουαλός ήταν ο επερχόμενος Βασιλιάς του Γκράαλ. Υπηρετώντας κάποια θεία ειρωνεία, ο εκλεκτός που στο μέλλοντα χρόνο δεν θα έθετε τις κρίσιμες ερωτήσεις στο ιερό κάστρο, ρωτούσε τότε στο δάσος να μάθει τα προφανή.

Ο «γιός της χήρας» γύρισε μεταμορφωμένος στο σπίτι του και μέσα σε τρείς μέρες ξεκίνησε για το ταξίδι του στον κόσμο. Θα χριζόταν σύντομα ιππότης και στο τέλος της πολύχρονης αναζήτησής του, Φύλακας της Λόγχης και Κύριος του Δισκοπότηρου.
Συχνά από τότε συλλογίζομαι τα ανυπόκριτα λόγια του ακολουθώντας κι εγώ το ταπεινό μου μονοπάτι: Είναι οι ιππότες της γης ωραιότεροι από τις διάπυρες διατάξεις των ουρανών...

Με την πρόταση αυτή ανοίγει ουσιαστικά το πρώτο κεφάλαιο του ιερού Ευαγγελίου της Φρουράς. Όλα είναι γραμμένα εκεί με γοτθικό ύφος και λατινική αυστηρότητα, με κέλτικες τριάδες και ελληνικά γράμματα.
Στην αρχή, αιρετική θεολογία για την ομορφιά των όπλων, την ανώτερη αρρενωπή πνευματικότητα και το υπερβατικό νόημα της πολεμικής ηθικής.
Έπειτα, αποκάλυψη για τους μύθους της δημιουργίας που φυλάσσονται σφραγισμένοι μέσα στο μαύρο σίδερο, για την ψυχή της λόγχης και για την ανδρική υπερηφάνεια που στοιχειώνει το ατσάλινο σπαθί.
Στο τέλος, κατήχηση για το απόλυτο πνεύμα της σύγκρουσης, την ηλιακή δόξα και την ψυχρή τιμή.

Ζούμε σε μιά σκοτεινή εποχή, όμως δεν χάθηκαν οι μαγικοί σπόροι της αυγής. Η καλλιέργεια της ιδέας του ωραίου καρποφορεί στην εγγύτητα του θανάτου στη μάχη. Και στην προσμονή μας ενεδρεύουν οι φύλακες της επιστροφής: ιδανικοί ιππότες, μύστες της αρχέγονης λατρείας του ξίφους, εκπεσμένοι άγγελοι, αριστοκράτες της ένοπλης αισθητικής.





Εμπροσθοφυλακή: Απόκρυφο εδάφιο από το ΚΑΤΑ ΠΑΡΣΙΦΑΛ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ.
Οι εικόνες: Ιππότες από τον Codex Manesse. Walther von Metze, Hartmann von Aue, Ulrich von Gutenburg, Heinrich von Rugge, Ulrich von Lichtenstein.
Τα αποσπάσματα: Από το ημιτελές έργο του Κρετιέν ντε Τρουά, ΠΑΡΣΙΦΑΛ (ή Το έπος του Γκράαλ).

NEBELMEISTER

O μύθος της ταχύτητας με συναρπάζει. Παραμένει για μένα ένα δοκιμασμένο και διεγερτικό μέσο απελευθέρωσης από τους περιορισμούς του φοβικού μου εγώ. Το προσδοκώμενο είναι ένα μεταφορικό πέρασμα στην αχρονική κατάσταση των μυστηρίων, εκεί όπου η έκσταση ήταν ανέκαθεν εισιτήριο προς τον κόσμο των θεών. Στην ταχύτητα κρύβεται η αλήθεια με τον τρόπο της περιδίνισης της μέθης κι ο χρόνος στον παρανομαστή της μεταβάλλεται κυκλικά. Ευλογημένοι οι ιεροφάντες της, όσοι δοκιμάζουν την αντοχή της ύλης και εξαρθρώνουν τον χρόνο γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν το μέλλον.
Όμως, όπως έχω ξαναγράψει... όλοι μου οι άγιοι έζησαν αληθινά και πέθαναν νέοι. Ο θάνατος απελευθερώνει μόνον όταν φτάνει σαν προάγγελλος μεταμόρφωσης στη μεθόριο της χώρας των αθανάτων.

Ο Bernd Rosemeyer πριν καν κλείσει τα 30 του χρόνια, στις 28 Ιανουαρίου του 1938, ημέρα Παρασκευή στις 11:46 ακριβώς, μπήκε στην λεωφόρο της αθανασίας οδηγώντας το ασημένιο του όχημα με πάνω από 400 χλμ/ώρα. Άνεμοι σταλμένοι από τους Άζεν τον πήραν μαζί τους στη χώρα των μέτρων, των προτύπων και των άφοβων τρελών.

Η πρώτη γνωριμία μου μαζί του οφείλεται στο αγαπημένο μου μονοθέσιο Auto Union type C. Κινούμενο ανάμεσα στις χίμαιρες των απερίσπαστων λογισμών το θρυλικό, σιδερένιο άλογο με οδήγησε κάποτε στον αληθινό του αναβάτη.
Ο Rosemeyer ξεκίνησε την καριέρα του σαν οδηγός αγώνων γιά την αγωνιστική ομάδα μοτοσικλετών της Auto Union. Τον Νοέμβριο του 1934 τον δοκίμασαν στα νέα αγωνιστικά αυτοκίνητα της εταιρίας και πέρασε κατευθείαν από τις μοτοσικλέτες στα σιδερένια θηρία. Στην πραγματικότητα δεν είχε οδηγήσει έως τότε άλλου είδους αυτοκίνητο παρά μόνον μηχανές.
Η πρώτη του συμμετοχή έγινε στον αγώνα Avus-Rennen με Auto Union type B τον Μάιο του 1935 και λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, κέρδισε την πρώτη του νίκη στην Τσεχοσλοβακία αφήνοντας πίσω του τον θρυλικό Ιταλό οδηγό Nuvolari.

Την τριετία 1935-1937 έλαβε μέρος σε 31 αγώνες επιπέδου Grand Prix και κέρδισε 10 από αυτούς.
Στην πίστα Nurburgring στο Eifelrennen, τον Ιούνιο του 1936 νικώντας ξανά τον Nuvolari και τον επίσης θρυλικό οδηγό Caracciola σε συνθήκες σχεδόν μηδενικής ορατότητας με βροχή και πυκνή ομίχλη, κέρδισε το παρωνύμιο του Κυρίαρχου της Ομίχλης. Έγινε Πρωταθλητής Ευρώπης του 1936 και η τελευταία του νίκη ήταν στο GP του Donnington με Auto Union type C, στις 2 Οκτωβρίου του 1937. Τον ίδιο μήνα κατέρριψε απανωτά ρεκόρ ταχύτητας (3 world records, 16 class records) με ένα ειδικά κατασκευασμένο υπεραυτοκίνητο της Auto Union.

Υπερασπιζόμενος την πρωτιά του, ο Rosemeyer σκοτώθηκε τρεις μήνες αργότερα. Στις 28 Ιανουαρίου του 1938, ο Caracciola για λογαριασμό της Mercedes-Benz θα προσπαθούσε και θα κατάφερνε να σπάσει το ρεκόρ ταχύτητας σε μια προκαθορισμένη διαδρομή στον αυτοκινητόδρομο Frankfurt-Darmstadt. Λίγο αργότερα ο Rosemeyer θα δοκίμαζε υπό πίεση την τύχη του παρά το δελτίο καιρού, που προέβλεπε δυνατούς ανέμους. Οι βιαστικές μετατροπές, που είχαν αλλοιώσει την δυναμική του υπεραυτοκινήτου δίχως επαρκείς δοκιμές σε συνδυασμό με τον δυνατό, πλευρικό άνεμο που τον παρέσυρε ήταν η πραγματική αιτία του δυστυχήματος. Για την ακρίβεια, η ταχύτητα πριν τον εκτροχιασμό ήταν 429,60 χλμ/ώρα, ένα χιλιόμετρο μεγαλύτερη από εκείνη του Caracciola.

Είπαν πως ο Bernd Rosemeyer πρόβαλλε σαν μετεωρίτης στο στερέωμα, μια βολίδα μέσα από την ομίχλη. Ήταν φυσικό ταλέντο, ανορθόδοξος και αντικονφορμιστής, επαναστάτης χωρίς αιτία αλλά και λοχαγός των SS (SS-Hauptsturmführer). Ζούσε μόνον για τους αγώνες ταχύτητας αδιαφορώντας για τα χρήματα και τις αμοιβές. Πέθανε γρήγορα και νέος. Έτσι κι αλλοιώς δεν επρόκειτο να ζήσει για πολύ. Στον επερχόμενο παγκόσμιο πόλεμο θα ακολουθούσε με στατιστική ακρίβεια την ολέθρια μοίρα των τελευταίων μαύρων ιπποτών, σε κάποια μονάδα των Waffen-SS στα σύνορα της Ευρώπης.

Δίπλα στον αυτοκινητόδρομο Frankfurt-Darmstadt, κοντά στην διασταύρωση Langen-Morfelden έχει στηθεί μια λιτή στήλη στη μνήμη του, ένα ορόσημο που κάποτε σκοπεύω να επισκεφτώ.
Στο μέτρο που έχει κάποια αξία, οι προθέσεις μας και τα πρότυπα μας καθορίζουν. Προσέτι, η επίκληση του απαιτητικού κόσμου της επίτασης ίσως να είναι η μοναδική μας ευκαιρία για έμπνευση και σωτηρία.





Nebelmeister: Fog Master.
Bernd Rosemeyer: Γεννήθηκε στο Lingen, Lower Saxony τον Οκτώβριο του 1909. Παντρεύτηκε την δημοφιλή αεροπόρο Elly Beinhorn τον Ιούλιο του 1936. Τον Νοέμβριο του 1937 γεννήθηκε ο μοναδικός του γιός.
Νίκες επιπέδου Grand Prix: 29/9/1935 Czech GP, 14/6/1936 Eifelrennen, 26/7/1936 German GP, 15/7/1936 Coppa Acerbo, 23/7/1936 Swiss GP, 13/8/1936 Italian GP, 13/6/1937 Eifelrennen, 5/7/1937 Vanderbilt Cup, 15/8/1937 Coppa Acerbo, 2/10/1937 Donington GP.
Η κηδεία: Στο Βερολίνο, με στρατιωτικές τιμές από την πρότυπη φρουρά Leibstandarte Adolf Hitler και μουσική υπόκρουση το Funereal March του Beethoven.

ΠΙΣΤΩΣΗ ΧΡΟΝΟΥ

Όλοι μου οι άγιοι έζησαν αληθινά και πέθαναν νέοι. Άλλοι αυτοκτόνησαν, άλλοι σκοτώθηκαν στη μάχη, άλλοι απλώς ολοκλήρωσαν γρήγορα την επίγεια αποστολή τους. Έζησαν σε διαφορετικές κι άνισες εποχές κι όμως, ακράδαντα πιστεύω πως όλοι τους αναστήθηκαν στον ιδανικό κόσμο των ηρώων και των ποιητών. Εκεί γνωρίζονται μεταξύ τους, ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις και προετοιμάζουν την προφυλακή της ανώτερης ανθρωπότητας.

Όσο γιά μένα, που ζω ψεύτικα... φυλακισμένος μέσα σε σκληρές αλήθειες, τους ονειρεύομαι μα δεν τολμώ να τους αντικρύσω κατάματα. Γιατί αυτοί που νίκησαν τη Μέδουσα οικειοποιήθηκαν το πέτρινο βλέμμα της και μόνον μέσα από τα κάτοπτρα μιας ορισμένης πνευματικότητας γίνονται προσπελάσιμοι.
Άλλωστε, όπως γράφει ο φιλόσοφος με το σφυρί, εγώ... ζω από την πίστωση που έκανα ο ίδιος στον εαυτό μου, πιθανόν να είναι απλώς μια προκατάληψη το ότι ζω...




Ο επίλογος: Από τον πρόλογο του ECCE HOMO (1888) του Φρίντριχ Νίτσε.
Η εικόνα: Study of Perseus (1881) του Edward Burne Jones.

ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ, ΟΙ ΕΥΖΩΝΕΣ ΚΑΙ Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΜΑΣ

Εκ πρώτης όψεως, το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη βρίσκεται σε κοινή θέα, στην Πλατεία Συντάγματος, μπροστά στη Βουλή των νεοελλήνων. Βιαστικοί διαβάτες το προσπερνούν χωρίς να το προσέχουν, αυτοκίνητα πηγαινοέρχονται ασταμάτητα στους γύρω δρόμους και σμήνη τουριστών το φωτογραφίζουν χαζεύοντας τους τσολιάδες. Ανάμεσα σε κοσμοπολίτικα ξενοδοχεία, καφετέριες και πολυκαταστήματα, μοιάζει σαν ξεχασμένο αξιοθέατο μιας άλλης εποχής: παράταιρο πολεμικό και ακίνητο στοιχείο στο μέσον μιας ειρηνόφιλης κοινωνίας, που σφύζει απο εμπορική κινητικότητα.

 

 

Για όσους όμως γνωρίζουν την αλήθεια, το Μνημείο παραμένει αθέατο στα σύνορα δύο Κόσμων. Ακριβώς πίσω του απλώνεται ο απέραντος λειμώνας των ασφοδελών, το ανήλιο λιβάδι των ψυχών. Ο Ήλιος, βυθισμένος στον μυθικό Ωκεανό, ποτέ δεν λάμπει εκεί όπου συρρέουν ο Αχέροντας κι ο Κωκυτός, η Στύγα κι ο Πυριφλεγέθοντας κι αρχίζει η επικράτεια των νεκρών. Το Μνημείο είναι μια μυστική πύλη προς εκείνο το ξεχωριστό πεδίο του λειμώνα όπου περιφέρονται οι ψυχές των πεσόντων στις μάχες των Ελλήνων. Οι σκιές τους διατηρούν τη μορφή που είχαν κατά την πτώση τους και τις ανοιχτές πληγές των χτυπημάτων. Φορούν τους θώρακες και τις πανοπλίες τους, τα κράνη και τις ματωμένες τους χλαίνες. Και σ' αυτούς δεν βασιλεύει ο Άδης και η Περσεφόνη αλλά ο κορυφαίος ήρωας, ο Αχιλλέας των Αχαιών.

Αν και μπροστά στη Βουλή, το ιερό Μνημείο των αγνώστων στρατιωτών, που για αιώνες σκοτώνονταν στα πεδία των μαχών για την Φυλή, την Πατρίδα και την Ελευθερία του Έθνους καμμιά σχέση δεν έχει με απατηλές έννοιες όπως η ισότητα και η δημοκρατία. Αντιθέτως, λόγω της ιδιαίτερης φύσης του αποτελεί εστία καθαρότητας, που αντιδιαστέλλεται προς το διαλυμένο σύγχρονο κράτος, το σάπιο πολιτικό σύστημα, την διεφθαρμένη άρχουσα τάξη και τους κακομαθημένους και απόλεμους πολίτες αυτής της χώρας.

 

Το Ηρώο φρουρούν δύο Εύζωνες τιμώντας, ακίνητοι και αμίλητοι, τις ψυχές των πεσόντων ενώ επιτηρούνται από έναν τρίτο παρατηρητή.

Πριν από λίγες ημέρες, στην Πλατεία Συντάγματος, κάποιοι ανισόρροποι αναρχικοί τοποθέτησαν βόμβα κοντά στον χώρο του Μνημείου. Όταν ενημερώθηκαν για την ύπαρξη της βόμβας, οι δύο φρουροί αρνήθηκαν, με νεύμα των ματιών τους, να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και ο παρατηρητής πήγε και στάθηκε ανάμεσά τους. Οι τρείς νεαροί στρατιώτες από την επαρχία - που υπογραμμίζω πως υπηρετούσαν τη θητεία τους - έδειξαν με την ακλόνητη στάση τους πως ίσως και να μην έχουν όλα χαθεί.

Πριν από λίγες ημέρες, στην Πλατεία Συντάγματος, μπροστά στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, τρείς Εύζωνες διέσωσαν ότι λιγοστό έχει απομείνει από την τιμή μας.

 



Σχόλιο στην επικαιρότητα: Επιβεβλημένη εξαίρεση στην συνήθη πρακτική των κειμένων της Πολεμικής Σημαίας.
Το γεγονός: Ωρολογιακός, εκρηκτικός μηχανισμός τοποθετημένος μέσα σε κάδο απορριμάτων, εξεράγη λίγο πριν από τις οκτώ το βράδυ του Σαββάτου, 9 Ιανουαρίου 2010, λίγα μέτρα από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Πριν την έκρηξη η περιοχή εκκενώθηκε όμως οι Εύζωνοι παρέμειναν στη θέση τους.
Οι Εύζωνοι: Επίλεκτες δυνάμεις του νεώτερου Ελληνικού Στρατού. Τα πρώτα τέσσερα Τάγματα οργανώθηκαν το 1867. Σύμβολο ανδρείας στη μάχη. Δυστυχώς, σήμερα εκτελούν μόνον καθήκοντα τελετουργικού χαρακτήρα.