ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Η εξέλιξη των βασικών δομών στις ανθρώπινες κοινωνίες είναι στενά συνδεδεμένη με την κατεύθυνση των ιδεών μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι. Μετά τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο, η παγκόσμια ιστορία κατευθύνεται από τις χαοτικές δυνάμεις της εντροπίας προς την ομογενοποίηση και την σύμμειξη των πολιτισμών. Ωστόσο, σε πείσμα των πονηρών καιρών και παρά τα μεγάλα προβλήματα που τον ταλανίζουν, ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός παραμένει ακόμη ανώτερος και ξεχωριστός. Τελευταία και μοναδική ελπίδα διάσωσής του ενάντια στην καλπάζουσα παγκοσμιοποίηση είναι ο σκληροπυρηνικός ευρωκεντρισμός.

  

Έχοντας πλήρη επίγνωση της απεχθούς οικονομοκρατίας που κυριαρχεί στις εμπορικές και καταναλωτικές κοινωνίες μας, παραθέτω παρακάτω επιγραμματικά το βασικό σχεδιάγραμμα ενός διαφορετικού κοινωνικού και πολιτικού συμβολαίου για την επανίδρυση της Ευρώπης, επάνω όχι πλέον στα σαθρά θεμέλια του χρήματος αλλά στους συμπαγείς πυλώνες του κοινού μας πολιτισμού:

1) Φυλή και Πατρίδα

Πολιτική ένωση των συγγενών εθνών της ηπείρου σε ένα υπερκράτος. Διεύρυνση των συνόρων με ενσωμάτωση των Ρώσων και όλων των λοιπών Σλάβων στη νέα Ευρωπαϊκή ένωση. Ανάδειξη των ανεξάρτητων αλλά επικαλυπτόμενων πολιτισμικών κύκλων, που καθορίζουν τα όρια της Ευρωπαϊκής ομοεθνίας. Προστασία της ποικιλότητας της εθνόσφαιρας, που εγγυάται την περιοδικότητα της εναλλαγής ισχύος μέσα στον ευρύτερο Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Προτεραιότητα στην καταπολέμηση της υπογεννητικότητας της φυλής, με έμφαση τόσο στην αύξηση του γηγενούς πληθυσμού όσο και στην ευγονική. Απομάκρυνση των ξένων μεταναστών με υποχρεωτική επαναπροώθηση στις χώρες προέλευσης. Επιστροφή στις κλασσικές αξίες της Ελληνορωμαϊκής Αυτοκρατορίας με ανάσχεση της υπερβολικής επιρροής των προτεσταντικών, Γερμανικών λαών και του συνδρόμου του Καρλομάγνου. Απεξάρτηση από την κηδεμονία των Αμερικανών, που δυστυχώς σταθερά απομακρύνονται από τον δυτικό πολιτισμό.

2) Θρησκεία της Ευρώπης

Επανεύρεση των ζωογόνων δυνάμεων της πνευματικής σύστασης της φυλής μας. Αγνωστικισμός, ποιητικός πανθεϊσμός, επανιεροποίηση της φύσης, ανεξιθρησκεία, προτεραιότητα στην αισθητική των συμβόλων έναντι της υπερφυσικής θρησκευτικότητας. Διατήρηση της Χριστιανοσύνης της Καινής Διαθήκης στα πλαίσια της ιστορικής παράδοσης με παράλληλη ανάδειξη της πνευματικής συνέχειας του ύστερου φιλοσοφικού παγανισμού υπό την σκέπη του Ανίκητου Ήλιου. Αποδόμηση κάθε είδους θεοκρατίας. Λατρεία των Θεών μόνον ως εξιδανικευμένων προτύπων του ανθρωπίνου γένους και κέντρων προβολής των συλλογικών αξιών της κοινότητας. Θεολογία του Υπερανθρώπου. Επίκληση στον άγιο και τον ήρωα, που υπερβαίνοντας τον εαυτό τους πλησιάζουν τους θεούς και προετοιμάζουν την έλευση του Υπερανθρώπου.

3) Πολίτευμα, Στρατός, Παιδεία

Τάξη, ιεραρχία, ανεκτικότητα. Ελευθερία και δικαιοσύνη. Δημοκρατία των επιλέκτων. Αναθεώρηση και αναβάθμιση της Πολιτικής Δημοκρατίας με δραστικό περιορισμό του αριθμού των ικανών να εκλέγουν και να εκλέγονται πολιτών. Αντικειμενική εφαρμογή αυστηρών κριτηρίων ηλικίας, παιδείας, κοινωνικής προσφοράς και υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Ριζοσπαστική διασύνδεση της Δημοκρατίας με την συγκρότηση του νέου Ευρωπαϊκού Στρατού. Πολίτες οπλίτες ενταγμένοι σε ιστορικές κοινότητες κοινής καταγωγής, που θα εκπαιδεύονται με τις αρχές ενός συνδυαστικού προγράμματος ανθρωπιστικών σπουδών και στρατιωτικής αγωγής. Στρατός άμυνας και κυριαρχίας, φρουρά του πολιτισμού.

Φιλοσοφικό ιδεώδες του εντελούς ανθρώπου. Αισθητικό ιδεώδες της κλασσικής Ελλάδας. Αναζήτηση της αλήθειας. Κλασσικές σπουδές και αθλητισμός. Παιδεία που στοχεύει σε ρωμαλέα και στοχαστικά άτομα, στην αρμονική σύνθεση σώματος και πνεύματος, στη διανοητική και σωματική ισορροπία. Εμπέδωση της κοινής ιστορικής συνείδησης και μεθοδική καλλιέργεια του σεβασμού προς την κοινή Ευρωπαϊκή πατρίδα. Περιήγηση προσκυνήματος και περισυλλογής στους αναρίθμητους τόπους μεγαλείου του γιγαντιαίου μουσείου τέχνης και ιστορίας, που είναι η ίδια η Ευρωπαϊκή ήπειρος.

4) Εργασία, Οικονομία, Τεχνολογία

Προσανατολισμός της κοινωνίας προς τα ιδεαλιστικά πρότυπα της αλληλεγγύης και της δόξας, ενάντια στον υλισμό της κατανάλωσης και της συσσώρευσης. Υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής που θα εξισορροπεί τον ατομικισμό με τον κοινοτισμό, τα δικαιώματα της ιδιωτικής ζωής με τις υποχρεώσεις προς την Πολιτεία. Διάκριση των λειτουργιών. Οικονομία που θα παράγει και θα εκτελεί σύμφωνα με τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της κυβερνητικής πολιτικής. Εντατική αξιοποίηση των μηχανών και της τεχνολογίας των αυτομάτων ώστε να απαιτείται λιγότερη εργασία από τον καθένα αλλά να προσφέρεται δημιουργική εργασία για όλους. Εξασφάλιση αυτάρκειας με εγχώρια παραγωγή όλων των αγαθών. Επαγγελματική εκπαίδευση και καταμερισμός σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δεξιότητες. Ελεύθερη αγορά μέσα σε ελεγχόμενα πλαίσια. Θέσπιση ορίων τόσο στο ελάχιστο εισόδημα όσο και στον υπερβολικό πλουτισμό με σκοπό την διαμόρφωση μιας εύρωστης και πολυπληθούς, μεσαίας οικονομικής τάξης. Επανοικοδόμηση του Δημόσιου χώρου μέσω μιας μνημειακής, κρατικής αρχιτεκτονικής, που θα μετατρέψει τα δημόσια κτίρια σε κύρια πολιτιστικά σύμβολα της κοινότητας. Ανάπτυξη με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και βιώσιμη εκμετάλλευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Απόλυτη προτεραιότητα στη ρομποτική τεχνολογία και την κατάκτηση του Διαστήματος.

Διεστραμμένο τέκνο του δυτικού πολιτισμού, ο ισοπεδωτικός ολοκληρωτισμός δηλητηριάζει με ανυπόστατες προλήψεις τον βασικό ορίζοντα των ιδεών. Για να τον σταματήσουμε πρέπει να αναζητήσουμε τα δραστικά αντίδοτα στην καθαρότητα των πηγών, φτάνοντας πίσω στις απαρχές του χρόνου, στις πρωταρχικές, αρρενωπές αξίες του πολιτισμού που περιγράφεται στο ιερό βιβλίο της Ιλιάδας.
 

Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της Ευρώπης είναι τόσο παλιός όσο η αντίθεση των ελεύθερων Αρχαίων Ελλήνων προς τον δεσποτισμό της Ανατολής αλλά η τελική συγκρότησή της δεν έχει ακόμη αποκρυσταλλωθεί. Ελλάς και Ρώμη, Βυζάντιο και Καρλομάγνος, ενωμένη και διασπασμένη Χριστιανοσύνη, Σταυροφορίες, Αναγέννηση, Μεταρρύθμιση, εξάπλωση στις άλλες ηπείρους και αποικιοκρατία, επιστημονική επανάσταση και ορθολογισμός, Διαφωτισμός και Γαλλική Επανάσταση, εποχή του Βοναπάρτη, Ρομαντισμός, Έθνη και Αυτοκρατορία, Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, Φασισμός και Κομμουνισμός, τεχνολογία και μαζικός πολιτισμός... Η ενότητα της Ευρώπης σφυρηλατείται μέσα στο ανελέητο καμίνι της διαλεκτικής και δεν είναι απλώς διανοητική κατασκευή. Ως κληρονόμοι της, οφείλουμε να διατηρήσουμε αλλά και να ανανεώσουμε την παράδοσή της, γιατί αυτή είναι η μοναδική ελπίδα της ανθρωπότητας για παγκόσμια τάξη, ευημερία και επέκταση του ανθρώπινου ζωτικού χώρου στους κόσμους του μέλλοντος.

Κάποτε, πάνω στα θεμέλια της, εμείς οι αντιδραστικοί ονειροπόλοι θα οικοδομήσουμε έναν νέο Ηρωϊκό και Αριστοκρατικό πολιτισμό δικαιοσύνης και ελευθερίας. Προς το παρόν δεν έχουμε περιθώρια επιλογής πέρα από την αυτονόητη αυτοσυντήρηση. Είτε ενεργά θα περιφρουρήσουμε την κοινή μας Ευρωπαϊκή ταυτότητα, είτε άπραγοι θα χαθούμε μέσα στην επερχόμενη πολυπολιτισμική πλημμυρίδα.

 

Η εικόνα: Χρυσό νόμισμα (313) του Μεγάλου Κωνσταντίνου. INVICTUS CONSTANTINUS. Απεικονίζεται ο Κωνσταντίνος ως συμπολεμιστής του Ανίκητου Ήλιου.

I LIVED IN MAGIC SOLITUDE

Life is empty, can't remember any time before,
On a plain lit cold December, see it evermore,
Gliding through this life, and another is a child,
And we're doing games, and losing things,
Always playing gigs.
Somewhere in the sky, where the moon the stars shine bright,
Where the sun is shining, in the night.
I am in disgrace, yet I see a smiling face,
And I hope you let me, share your place.
I don't live today.

Rain in the sky, make the world fly,
Into time, beg me your time.
Sun in the sky, make the world fly,
Into time, beg me your time.

 

Παρακολουθώ με ανάμεικτα συναισθήματα τον εξηντάχρονο με τα μακρυά, άσπρα μαλλιά και τη χίπικη κορδέλα καθώς εκτελεί με δεξιοτεχνία τις συνθέσεις του πάνω στη μικρή σκηνή.

Χαίρομαι για την ευκαιρία της αυτοπρόσωπης παράστασης ενός γίγαντα της ηλεκτρικής κιθάρας, ενός θρύλου της σκληρής μουσικής. Και ταυτόχρονα με κυριεύει ανυπόφορη μελαγχολία. Σκιές από το παρελθόν χορεύουν μπροστά στα μάτια μου... πρόσωπα και γεγονότα, χαρές και λύπες, ελπίδες και υποσχέσεις. Αναλογίζομαι με θλίψη τα νεανικά χρόνια που πέρασαν, τη μονότονη ζωή μου που κυλάει και χάνεται...

Και τότε οι μαγικές μελωδίες του γέρου σαμάνου κιθαριστή μετατρέπουν τη θλίψη σε μέθη μέσα στη μουσική. Οι ακτίνες του ήλιου ξηλώνουν τα μαύρα πέπλα της νύχτας και φωτίζουν τα χρυσά δέντρα της Ατλαντίδας. Σκαρφαλώνω στα συννεφιασμένα βουνά, ίπταμαι στον πράσινο ουρανό, βυθίζομαι στην κρυσταλλένια λίμνη, ζωγραφίζω στα σύνορα του διαστήματος τα παράξενα σύμβολα που ξεκλειδώνουν τις πύλες των διαστάσεων. Και τρέχω να ξεφύγω γιατί δεν ζω στο σήμερα μα προσδοκώ ανώτερη ζωή...

Αλίμονο σε μας που κάποτε γευτήκαμε τους απαγορευμένους καρπούς! Όχι μόνον μας άφησαν μόνιμα στο στόμα γεύση πικρή αλλά εξαιτίας τους, σαν φαντάσματα, θα τριγυρνάμε πάντα ξένοι σε ξένη γη...

I lived in magic solitude,
With cloudy looking mountains,
The lake made out of crystal raindrops.
Run through space, 2000 years ago,
I've seen the giant city of Αtlantis,
Sinking into an eternal wave of darkness.

Somewhere in the blue distance,
Are those long forgotten trees of gold
Broken lives hidden down in the sand
Darkness everywhere, nothing
Symbols, strange symbols on a cold leaf
Painting torrid colors all sky green.
Candle painted white like the moon,
Faraway children bleed, God save them.
Drifting garish ghosts like shadows.
Save break to catch and kill time.
Echoes one round endless meadow.
Sublime.

 

Fly to the Rainbow: Στίχοι του Ulrich Roth για την εμβληματική μουσική σύνθεση του Michael Schenker από το ομώνυμο άλμπουμ των SCORPIONS (1974). Στο δεύτερο μέρος ο Ulrich Roth απαγγέλει ο ίδιος το ποίημά του, εξαπολύοντας παράλληλα μια ηλεκτρική καταιγίδα.

The Legend of the SKY guitar: Phoenix and Dragon.

Η φωτογραφία: Live ο ULI JON ROTH στο ΚΥΤΤΑΡΟ, στις 11 Μαρτίου 2014 (αφορμή για το κείμενο).

Ο ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ

Ο κόσμος είναι το αποτέλεσμα των ιστορικών συγκρούσεων των αντιθετικών δυνάμεων της ανθρωπότητας. Έθνη και φυλές, πολιτικές και οικονομικές θεωρίες, θρησκείες και ιδεολογίες αντιμάχονται στο διηνεκές για τον έλεγχο του ορίζοντα των ιδεών. Με το πέρασμα του χρόνου, αναπόφευκτα οι απόψεις των νικητών παγιώνονται σε μια νέα δογματική τάξη πραγμάτων, που παρά την επιφανειακή ελευθερία δεν ανέχεται αμφισβήτηση της πυρηνικής της δομής. Ο ελεγχόμενος ορίζοντας των ιδεών παράγει το νέο καθεστώς και υποστηρίζει την εξουσία του.

 

Το κέντρο εξουσίας του σύγχρονου κόσμου δεν διαφέρει από όσα προηγήθηκαν παρά μόνον ως προς την τεράστια δύναμη των μέσων επιβολής που διαθέτει για την αναπαραγωγή των ιδεών του. Χρησιμοποιώντας καταχρηστικά τα κύρια όργανα προπαγάνδας που ελέγχει, δηλαδή το υποχρεωτικό εκπαιδευτικό σύστημα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, καλλιεργεί την γενική εντύπωση πως η επικρατούσα αντίληψη ζωής είναι η μόνη δυνατή και διαπλάθει κατά βούληση την ορθότητα των βασικών εννοιών.
 

 

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, νομοθεσία, θεσμοί, κοινωνικές συμβάσεις και ηθικές επιταγές δημιουργούν την ψευδαίσθηση μιας έγκυρης και φαινομενικά ακαταμάχητης τάξης πραγμάτων η οποία εκφράζει την συλλογική συνείδηση και τα τυπικά χαρακτηριστικά της λαϊκής κουλτούρας. Με αυτόν τον τρόπο και παρά την οικονομικοταξική διάρθρωση της κοινωνίας, συντηρείται μια αδιόρατη πολιτισμική ενότητα που διαπερνά υποδόρια και δίχως διάκριση όλα τα κοινωνικά στρώματα.

 

Η αλήθεια όμως είναι πως οι άνθρωποι της φυλής μας κάποτε πίστευαν σε διαφορετικά κοσμοείδωλα, σκέφτονταν αλλιώς, είχαν διαφορετική ηθική και θρησκεία, πολιτικές ιδέες και πολίτευμα, νόμους του κράτους και άγραφους νόμους αξιοπρέπειας και τιμής. Στις κοινωνίες του παρελθόντος, θεωρίες που σήμερα φαντάζουν προφανείς και συνηθισμένες, αντιμετωπίζονταν σαν περίεργες και εκκεντρικές. Κατά συνέπεια, για εμάς που προσδοκούμε το παρελθόν μέσα στο μέλλον, η επανεύρεση των βασικών εννοιών είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επαναφορά του εκτροχιασμένου κόσμου μας στο βασικό ρεύμα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.

 

Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που παραμένουν διαφορετικοί και εξακολουθούν να αναρωτιούνται για την αλήθεια του κόσμου, που αναζητούν την ωραιότερη λύση στο αίνιγμα της ζωής όντας σε διαρκή σύγκρουση με τον χρόνο και τον θάνατο. Η μεγαλύτερη απειλή γι’ αυτήν την επίλυση είναι το σύγχρονο δόγμα του ισοπεδωτισμού. Οι κατεστημένες δυνάμεις του δεν αντιμετωπίζονται με την πολιτική δράση. Αυτό που πρέπει να προηγηθεί είναι η αποκαθήλωσή του στο πολιτιστικό υποσυνείδητο, στην Αισθητική και στη Μεταφυσική των λαών.

Ενάντια στην καταθλιπτική προοπτική καθολικής ομογενοποίησης της ανθρωπότητας οφείλουμε να αντιπαρατάξουμε την διαφοροποίηση, την ετερογένεια και την ποικιλία του κόσμου ως το κεντρικό σημείο επαναδιεκδίκησης του ορίζοντα των ιδεών.

 

 

Η εικόνα: Άγγελος Όρθιος Μέσα στον Ήλιο (1846). Πίνακας του Άγγλου ζωγράφου Τζόζεφ Μάλορντ Γουίλιαμ Τέρνερ.

EΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΝΤΡΟΠΙΑΣ, ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ!

«Ο Πολιτισμός είναι το αποτέλεσμα της ανθρώπινης επιβολής τάξης μέσα σ’ ένα σύμπαν αυξανόμενης αταξίας». Με αυτήν την πρόταση άρχιζα να γράφω πριν από δεκαοκτώ χρόνια ένα κείμενο, που ξεκαθάριζε τις νεφελώδεις ιδέες μου και αποτύπωνε σε αδρές γραμμές την οριστική μου άποψη για τον Ηλιακό Ήρωα και τον αγώνα του... εναντίον της εντροπίας, εναντίον της παρακμής!
 

Το κείμενο υπήρξε ορόσημο στην προσωπική μου μυθολογία. Προσπαθώντας να συνταιριάξω σε μια λογική ενότητα τις αιρετικές θεωρίες που κυριαρχούσαν στη σκέψη μου, συνέδεσα με νοηματικές γέφυρες θεμελιώδη στοιχεία από σπουδαία έργα μεγάλων διανοητών. Όμηρος και Ηράκλειτος, Evola και Νietzsche, Campbell και Jung, Howard και Heinlein ξεπρόβαλαν αιφνίδια ανάμεσα στις γραμμές εκπροσωπώντας την υψηλή κλάση των αθανάτων, που ούτως ή άλλως επιλεκτικά τροφοδοτούσαν το θεωρητικό μου οπλοστάσιο... εναντίον της εντροπίας, εναντίον της παρακμής!
 

 

 

Μέσα σε λίγες σελίδες εναλλάσσονταν και συμπλέκονταν σχεδόν όλα τα θέματα που με συγκινούσαν: η επιβολή της τάξης ενάντια στο χάος, η αρχή της εξατομίκευσης στα πλαίσια της κοινότητας, η δικαίωση του κόσμου ως αισθητικό φαινόμενο, η κάθαρση της φύσης, το τραγούδι του πολέμου, η περιπλάνηση των θλιμένων ψυχών στο βασίλειο του Άδη, η ηθική του πολεμιστή, η εσωτερική μάχη με το ασυνείδητο και τα ένστικτα, η επιδίωξη των ανώτερων σχημάτων ζωής και τα ηλιακά πρότυπα... εναντίον της εντροπίας, εναντίον της παρακμής!

 

Αντί επιλόγου, αντέγραψα την περίφημη έκκληση του Τελαμώνιου Αία για αναπόφευκτο χαμό των ηρώων μέσα στο φως. Ολοκληρώνοντας την έκθεση, όχι μόνον είχα ο ίδιος κατανοήσει καλύτερα την εσωτερική συνάφεια των διαφόρων εννοιών που χρησιμοποιούσα, αλλά επίσης όλα τα επιμέρους ζητήματα ήταν πλέον συγκεντρωμένα σε ένα προσωπικό μανιφέστο... εναντίον της εντροπίας, εναντίον της παρακμής!

 

Μετά από τόσα χρόνια, το σκοτάδι βασιλεύει και οι ήρωες πρωταγωνιστούν μόνον στα κόμικς και στο σινεμά.
Ο βασικός λόγος που έγραψα τότε το κείμενο ήταν η προσωπική μου ικανοποίηση μα δεν αρνούμαι πως ευελπιστούσα και στην θετική του επίδραση στους λιγοστούς αναγνώστες μου. Τα παιδιά της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας, επίγονοι της Πολεμικής Σημαίας και νεότεροι αδελφοί του Σπαθιού, αναδημοσίευσαν πρόσφατα στο ρομαντικό τους έντυπο τον Ηλιακό μου Ήρωα. Συμβολική υπόμνηση για τη νέα εμπροσθοφυλακή που συγκροτείται... εναντίον της εντροπίας, εναντίον της παρακμής!

 

 

 

ΗΛΙΟΣ, ΗΡΩΑΣ ΚΑΙ ΕΝΤΡΟΠΙΑ: Βασικό κείμενο της Σημαίας (War Flag of the Sun No 22,  ΜΗ/ΗΜ Nο 141, Οκτώβριος 1996).

Λόγος και Εικόνα: Για την εικονογράφηση του κειμένου συνδύασα ένα μνημειακό γλυπτό - σύμβολο συλλογικής προσπάθειας με τον πίνακα ενός μοναχικού ιππότη - σύμβολο προσωπικής ευθύνης: α) Monument to Work - Έργο του Αυστριακού Nεοκλασσικιστή γλύπτη Josef Thorak. β) North Watch - Έργο του Αμερικανού Fantasy ζωγράφου Ken Kelly.

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: Το εξώφυλλο του 13^ου τεύχους. Συνάντηση του Siegfried με τις παρθένες του Ρήνου. Από την εικονογράφηση (1911-12) του Arthur Rackham για την Τετραλογία του Δαχτυλιδιού.

Ο Δαίμων του τυπογραφείου: Στην αναδημοσίευση του κειμένου, τυπώθηκαν εκ παραδρομής τα παρακάτω λάθη: Στην 2^η παράγραφο γράφτηκε «σύστημα» αντί «φυσικό σύστημα», στην 6^η παράγραφο «ουσιαστικό ένα νόημα» αντί «ένα ουσιαστικό νόημα», στην 8^η παράγραφο «αποδέσμευση δυνάμεων που απελευθερώνονται» αντί «απελευθέρωση δυνάμεων που εκδηλώνονται», στην 13^η παράγραφο «Ηλιακός Απόλλων» αντί «Ήλιος-Απόλλων», στην 17^η παράγραφο «λευκοί θεοί αγωνίζονται» αντί «λευκοί θεοί ακόμη αγωνίζονται» και στην ίδια παράγραφο «φρουροί της Τάξης με το ξίφος μάχονται για να αποκαταστήσουν ότι διασαλεύουν» αντί «φρουροί της Ολύμπιας Τάξης με το ξίφος μάχονται για ν’ αποκαταστήσουν την τάξη που διασαλεύουν».

SUBMARINO LOST

Το υποβρύχιο ήταν το πιο ξεχωριστό παιχνίδι των παιδικών μου χρόνων. Λειτουργούσε με μπαταρίες που έδιναν κίνηση στην πολύστροφη προπέλα της πρύμνης και διέθετε εμπρόσθια πτερύγια πορείας και περισκόπιο στην κορυφή. Το θαύμαζα αγκυροβολημένο μέσα στο όμορφο κουτί του δίχως να ξεχνώ πως είχε τη δυνατότητα να κινείται επί και υπό την επιφάνεια της θάλασσας, σαν  αληθινό.

 

Προς μεγάλη μου απογοήτευση το έχασα κάποια ηλιόλουστη μέρα ενός μεγάλου καλοκαιριού, την πρώτη κιόλας φορά που το βύθισα στο νερό. Παρασυρμένος από πρωτόγνωρο ενθουσιασμό, υπερεκτίμησα τη «ναυτοσύνη» μου και άφησα το μικρό υποβρύχιο να καταδυθεί στο παρθενικό του ταξίδι, ακυβέρνητο στο βυθό.

Η αλήθεια είναι πως δεν θυμούμαι πιά ούτε το σχήμα του, ούτε το χρώμα, ούτε το υλικό κατασκευής. Διατηρώ μόνον την αίσθηση της απώλειας και την εικόνα της γαλάζιας απεραντότητας προς την κατεύθυνση του χαμού. Στη μνήμη μου το υποβρύχιο έχει εξαϋλωθεί. Έχοντας διασχίσει τον ιδεατό ορίζοντα των αμετάβλητων προτύπων, συγκεντρώνει στην νέα του σύσταση τον παγωμένο χρόνο: τις εικόνες και τους ήχους εκείνης της συγκεκριμένης στιγμής.

Ποιός ξέρει άραγε αν στα βάθη της θάλασσας ο παιδικός μου Ναυτίλος ακόμη ταξιδεύει ή αν παραχωμένος στην άμμο του πυθμένα έχει μετατραπεί σε καταφύγιο κοραλλιών. Ίσως μετά από τόσα χρόνια, παρασυρμένος από τα ωκεάνια ρεύματα να έχει ήδη φτάσει στην ανεξερεύνητη Τάφρο των Μαριανών!

Μάταια αγοράζω σήμερα συλλεκτικά υποκατάστατα, ρέπλικες ή αυθεντικά πρωτότυπα σε ακριβές τιμές. Γιατί έχω βάσιμες υποψίες πως δεν είναι το υποβρύχιο που αναζητώ αλλά ο φωτεινός κόσμος που κάποτε ανοιγόταν γύρω του… τα αγαπημένα πρόσωπα και η χαμένη αθωότητα μιας ξέγνοιαστης εποχής...

 

 

Οι φωτογραφίες: Schuco Elektro-«Submarino» 5552 (1963-1975).

Ο χρόνος μετάβασης: 1973-1977.

Οι τελετές θύμησης: Στο Μυστικό Δωμάτιο.

ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗ

 

Σ’ έρημη ακρογιαλιά κύμα κυλάει

και το φεγγάρι τ’ αργυρό φωτίζει·

ο Ιππότης σε αμμουδιά, που όλη γελάει,

γερμένος σε όνειρα το νού βυθίζει. 

Οι ωραίες Νεράιδες με αργυρά πηδούν

πέπλα μέσα από κύμα μαγεμένο·

κι αγάλια-αγάλια παν όλες να ιδούν

το νέο, που τον νομίζουν κοιμισμένο.

Η πρώτη με λαχτάρα τα φτερά

του σκούφου του χαϊδεύει και κοιτάζει

τη ζώνη η δεύτερη και τα λαμπρά,

τα χρυσοκέντητα όπλα του θαυμάζει.

Η Τρίτη, όταν γελά, σπίθες πετάει·

το σπαθί τ’ όμορφο απ’ τη θήκη βγάζει,

στηρίζεται στο ξίφος και κοιτάει

το νέο Ιππότη με χαρά μεγάλη.

Χορεύει η τέταρτη και λέει γλυκό

λόγο σιγά-σιγά και πονεμένα·

- «λουλούδι είσαι του κόσμου ευγενικό·

να χτύπαε η καρδούλα σου, αχ, γιά μένα!». 

Με πόθο η πέμπτη σκύβει και απαλά

φιλεί τα ολόλευκα τα δάχτυλά του·

διστάζει η έκτη, μα ύστερα δειλά

φιλεί τα χείλη και τα μάγουλά του.

 

Και ο Ιππότης έξυπνος ούτε μιλιά

δε βγάζει, έχει τα μάτια του κλεισμένα·

κι απ’ τις Νεράιδες παίρνει τα φιλιά

στο φως, στα κύματα τα χρυσωμένα.

 

Μιλιά δε βγάζει, κλείνει τα μάτια, παίρνει τα φιλιά κι από τη σκέψη του περνούν απωθημένες αναμνήσεις. Θυμάται ο Ιππότης το μαγικό βουνό της Χόλντα, τις Κόρες-Λουλούδια του κακού, τη λάγνα Διαβόλισσα του μαύρου, σαβανωμένου καραβιού.
 

Ποιός ξέρει αν κάποτε η προφητεία εκπληρωθεί και στα λιβάδια αφουγκραστεί της ξωτικιάς αρχόντισσας τους στεναγμούς και τ’ αναφιλητά; Αν τους ωχρούς συντρόφους του σε στοιχειωμένο λόφο συναντήσει όταν τα βρύα είναι ξερά και τα πουλιά πετούνε σιωπηλά;  

Καταραμένο πόθο έχει ο Ιππότης στην καρδιά... λαχτάρα για την έβδομη Νεράιδα με τ’ άγρια μάτια και τα μακρυά μαλλιά...

 

 

Το ποίημα: ΝΕΡΑΪΔΕΣ, του Heinrich Heine. Μετάφραση του Θεόφιλου Βορέα.

Οι εικόνες: A YOUNG KNIGHT και YOUNG KNIGHT IN THE GARDEN OF A SPHINX. Μαγεμένοι Ιππότες του Barry Windsor-Smith.

Η έβδομη Νεράιδα των ρομαντικών: LA BELLE DAME SANS MERCI. Ο Ερρίκος Χάϊνε (1797-1856) συναντά τον Τζων Κητς (1795-1821) στην Πολεμική Σημαία του Ήλιου.

STONEHENGE

Ο κόρακας με περίμενε στον υπαίθριο χώρο στάθμευσης καθισμένος σιωπηλά στον παρακείμενο ξύλινο φράκτη. Μου κίνησε την περιέργεια καθώς τον αντιλήφτηκα αμέσως μόλις άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου. Με κοίταζε σαν να με γνώριζε και πετούσε γύρω μου ενώ περίμενα υπομονετικά να πληρώσω το εισιτήριο εισόδου ανάμεσα στο πλήθος των τουριστών.
Πλησίασε ξανά όταν πιά είχα περάσει μέσα στην περιφραγμένη έκταση και με κρωξίματα με οδήγησε κοντά στον εξωτερικό κύκλο των λίθων Σάρσεν και στην υπόλοιπη φτερωτή ομήγυρη της υποδοχής.

 

Είχα επιτέλους φτάσει στο ναό του Ήλιου των Υπερβορείων, πραγματικό προορισμό του ταξιδιού μου στην Αλβιώνα. Μπροστά μου βρίσκονταν οι θεόρατες πέτρες που θεράπευαν αρρώστιες και πληγές και οι Γίγαντες είχαν φέρει από την Αφρική πριν από τον καιρό των ανθρώπων, το Δαχτυλίδι των Γιγάντων του Κιλντάρε, που ο Μέρλιν με ξόρκια μετακίνησε από την Ιρλανδία.  Και μέσα στη χαρά μου δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα περνούσα από μία τέτοια, απρόσμενη επιτροπή.

 

Οι κόρακες κάθονταν συγκεντρωμένοι στο ανώφλι του εσωτερικού μεγάλου τρίλιθου και με κοιτούσαν από τα βάθη των αιώνων. Ανάμεσά τους ξεχώριζαν οι παντεπόπτες αγγελιοφόροι του Όντιν και οι θεές του πολέμου και του θανάτου, η Μόριγκαν, η Μάχα, η Μπαντβ, κουρούνες της μάχης και της καταστροφής.

Koww koww... Μπέ-ντι-βερ...

Τι γυρεύεις στο Χορό των Γιγάντων;

Επισκέφτηκες τη λίμνη;

Θυμήθηκες την τοποθεσία;

 Βρήκες το Σπαθί;

Πιστεύεις ακόμη πως ο βασιλιάς του Καλοκαιριού θα ξαναρθεί;

Koww koww...

Άπιστε Μπέ-ντι-βερ...

Μπέ-ντι-βερ ασεβή...

Δεκαέξι αιώνες πέρασαν μέσα σε μια στιγμή στο όριο μεταξύ των κόσμων όπου δεν ισχύουν οι φυσικοί νόμοι και καταρρέουν τα φράγματα του χρόνου. Και είδα τον κύκλο των κρεμαστών λίθων όπως ήταν εκείνο το τελευταίο μεγάλο Καλοκαίρι στη χώρα των θερινών άστρων: ένα μνημείο για τους προδομένους άρχοντες που σκοτώθηκαν από τους Σάξωνες του Χένγκιστ στο μοναστήρι του Άμπριος. Άξαφνα, ήμουν ξανά ο Ιππότης του Δράκοντα, που αδιάκριτα αναζητούσε ψήγματα της αλήθειας άλλοτε στις ιεροτελεστίες των Δρυιδών κι άλλοτε στα μυστήρια των Χριστιανών.

 

Οι κόρακες κανένα μυστικό δεν μου φανέρωσαν, ούτε για τα περασμένα ούτε για τα μελλοντικά. Με ρωτούσαν μόνον, περιπαικτικά και επίμονα. Τίποτα δεν είχα ν’ απάντησω. Δεν με συγκινεί η αλλοπαρμένη αρχαιολογία, οι γεωμαγνητικές γραμμές, οι περίεργες ευθυγραμμίσεις, η εναλλακτική γνώση κι ο ανορθολογικός μυστικισμός. Ούτε γνωρίζω την αστρονομία και την γεωμετρία, που με κατάλληλους συνδυασμούς συσχετίζουν τις θέσεις των λίθων με την ανατολή και τη δύση του ήλιου, τα αστέρια και τη σελήνη. Δεν αναζητώ την πνευματική ζωή στις μυστικές Τριάδες. Δεν θέλω να εισχωρήσω στους ανώτερους κύκλους της ύπαρξης, που οι θεοί με ζήλο κρατούν για τον εαυτό τους. Αντιθέτως, από υπερηφάνια μπορώ να κατεβώ ακόμη και στο Αννούν, θεωρώντας πιθανή τη δυνατότητα επιστροφής σε τούτο τον κόσμο μονάχα από υπερβολική αγάπη για τη ζωή των αισθήσεων.

Σκεπτικιστής ανεπιθύμητος στους ανώτερους κόσμους, ακόμη ψάχνω απαντήσεις στη Μέση Γη. Γνωρίζω όμως καλά πως μέσα στο Δαχτυλίδι είναι θαμμένοι ο Υθρ Πεν-Ντράγκον κι ο Αμβρόσιος Αυρηλιανός, οι γιοί του βασιλιά Κωνσταντίνου που κράταγε από τη γενιά του Κόναν του Βρετόννου. Και στην κοντινή πεδιάδα του Σόλσμπερι, στο Κάμλαν, έλαβα μέρος στη τελευταία μάχη.

Αρκούν άραγε μόνον η σκέψη και η μνήμη; Ο Χούγκιν και ο Μούνιν θα κουρνιάσουν στους ώμους του Όντιν επιστρέφοντας στην Άσγκαρντ και θα του αφηγηθούν παράξενες ιστορίες. Κι εγώ θα συνεχίσω να ξεπαγώνω τον χώρο και τον χρόνο συγκεντρώνοντας θραύσματα και κρίκους. Ώσπου να επιστρέψει ο Κάπρος που χάθηκε αλλά δεν χάθηκε από τη χώρα που δεν την ξέρει κανείς...

 

 

Οι φωτογραφίες: Από την πρόσφατη επίσκεψή μου στο επιβλητικότερο προϊστορικό μνημείο της Δυτικής Ευρώπης. Στην τελευταία διακρίνονται οι κόρακες του Όντιν να με αποχαιρετούν...

Πολεμιστές της Αυγής: Κι όταν η λίμνη μοιάζει με υδάτινοουρανό πάνω στη γη, ένα χέρι με σιδερένιο γάντι μέσα από το νερό, όπως παλιά θαεμφανιστεί...

Και πάνω μας αληθινά ο θάνατος δεν θα έχει εξουσία: Κάποια μέρα....

Επιστροφή στο μέλλον: Εισαγωγή...