War Flag

1/2/14

EΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΝΤΡΟΠΙΑΣ, ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ!

«Ο Πολιτισμός είναι το αποτέλεσμα της ανθρώπινης επιβολής τάξης μέσα σ’ ένα σύμπαν αυξανόμενης αταξίας». Με αυτήν την πρόταση άρχιζα να γράφω πριν από δεκαοκτώ χρόνια ένα κείμενο, που ξεκαθάριζε τις νεφελώδεις ιδέες μου και αποτύπωνε σε αδρές γραμμές την οριστική μου άποψη για τον Ηλιακό Ήρωα και τον αγώνα του... εναντίον της εντροπίας, εναντίον της παρακμής!

Το κείμενο υπήρξε ορόσημο στην προσωπική μου μυθολογία. Προσπαθώντας να συνταιριάξω σε μια λογική ενότητα τις αιρετικές θεωρίες που κυριαρχούσαν στη σκέψη μου, συνέδεσα με νοηματικές γέφυρες θεμελιώδη στοιχεία από σπουδαία έργα μεγάλων διανοητών. Όμηρος και Ηράκλειτος, Evola και Νietzsche, Campbell και Jung, Howard και Heinlein ξεπρόβαλαν αιφνίδια ανάμεσα στις γραμμές εκπροσωπώντας την υψηλή κλάση των αθανάτων, που ούτως ή άλλως επιλεκτικά τροφοδοτούσαν το θεωρητικό μου οπλοστάσιο... εναντίον της εντροπίας, εναντίον της παρακμής!

Μέσα σε λίγες σελίδες εναλλάσσονταν και συμπλέκονταν σχεδόν όλα τα θέματα που με συγκινούσαν: η επιβολή της τάξης ενάντια στο χάος, η αρχή της εξατομίκευσης στα πλαίσια της κοινότητας, η δικαίωση του κόσμου ως αισθητικό φαινόμενο, η κάθαρση της φύσης, το τραγούδι του πολέμου, η περιπλάνηση των θλιμένων ψυχών στο βασίλειο του Άδη, η ηθική του πολεμιστή, η εσωτερική μάχη με το ασυνείδητο και τα ένστικτα, η επιδίωξη των ανώτερων σχημάτων ζωής και τα ηλιακά πρότυπα... εναντίον της εντροπίας, εναντίον της παρακμής!

Αντί επιλόγου, αντέγραψα την περίφημη έκκληση του Τελαμώνιου Αία για αναπόφευκτο χαμό των ηρώων μέσα στο φως. Ολοκληρώνοντας την έκθεση, όχι μόνον είχα ο ίδιος κατανοήσει καλύτερα την εσωτερική συνάφεια των διαφόρων εννοιών που χρησιμοποιούσα, αλλά επίσης όλα τα επιμέρους ζητήματα ήταν πλέον συγκεντρωμένα σε ένα προσωπικό μανιφέστο... εναντίον της εντροπίας, εναντίον της παρακμής!

Μετά από τόσα χρόνια, το σκοτάδι βασιλεύει και οι ήρωες πρωταγωνιστούν μόνον στα κόμικς και στο σινεμά.
Ο βασικός λόγος που έγραψα τότε το κείμενο ήταν η προσωπική μου ικανοποίηση μα δεν αρνούμαι πως ευελπιστούσα και στην θετική του επίδραση στους λιγοστούς αναγνώστες μου. Τα παιδιά της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας, επίγονοι της Πολεμικής Σημαίας και νεότεροι αδελφοί του Σπαθιού, αναδημοσίευσαν πρόσφατα στο ρομαντικό τους έντυπο τον Ηλιακό μου Ήρωα. Συμβολική υπόμνηση για τη νέα εμπροσθοφυλακή που συγκροτείται... εναντίον της εντροπίας, εναντίον της παρακμής!

ΗΛΙΟΣ, ΗΡΩΑΣ ΚΑΙ ΕΝΤΡΟΠΙΑ: Βασικό κείμενο της Σημαίας (War Flag of the Sun No 22, ΜΗ/ΗΜ Nο 141, Οκτώβριος 1996).

Λόγος και Εικόνα: Για την εικονογράφηση του κειμένου συνδύασα ένα μνημειακό γλυπτό - σύμβολο συλλογικής προσπάθειας με τον πίνακα ενός μοναχικού ιππότη - σύμβολο προσωπικής ευθύνης: α) Monument to Work - Έργο του Αυστριακού Nεοκλασσικιστή γλύπτη Josef Thorak. β) North Watch - Έργο του Αμερικανού Fantasy ζωγράφου Ken Kelly.

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: Το εξώφυλλο του 13^ου τεύχους. Συνάντηση του Siegfried με τις παρθένες του Ρήνου. Από την εικονογράφηση (1911-12) του Arthur Rackham για την Τετραλογία του Δαχτυλιδιού.

Ο Δαίμων του τυπογραφείου: Στην αναδημοσίευση του κειμένου, τυπώθηκαν εκ παραδρομής τα παρακάτω λάθη: Στην 2^η παράγραφο γράφτηκε «σύστημα» αντί «φυσικό σύστημα», στην 6^η παράγραφο «ουσιαστικό ένα νόημα» αντί «ένα ουσιαστικό νόημα», στην 8^η παράγραφο «αποδέσμευση δυνάμεων που απελευθερώνονται» αντί «απελευθέρωση δυνάμεων που εκδηλώνονται», στην 13^η παράγραφο «Ηλιακός Απόλλων» αντί «Ήλιος-Απόλλων», στην 17^η παράγραφο «λευκοί θεοί αγωνίζονται» αντί «λευκοί θεοί ακόμη αγωνίζονται» και στην ίδια παράγραφο «φρουροί της Τάξης με το ξίφος μάχονται για να αποκαταστήσουν ότι διασαλεύουν» αντί «φρουροί της Ολύμπιας Τάξης με το ξίφος μάχονται για ν’ αποκαταστήσουν την τάξη που διασαλεύουν».

1/1/14

SUBMARINO LOST

Το υποβρύχιο ήταν το πιο ξεχωριστό παιχνίδι των παιδικών μου χρόνων. Λειτουργούσε με μπαταρίες που έδιναν κίνηση στην πολύστροφη προπέλα της πρύμνης και διέθετε εμπρόσθια πτερύγια πορείας και περισκόπιο στην κορυφή. Το θαύμαζα αγκυροβολημένο μέσα στο όμορφο κουτί του δίχως να ξεχνώ πως είχε τη δυνατότητα να κινείται επί και υπό την επιφάνεια της θάλασσας, σαν αληθινό.

Προς μεγάλη μου απογοήτευση το έχασα κάποια ηλιόλουστη μέρα ενός μεγάλου καλοκαιριού, την πρώτη κιόλας φορά που το βύθισα στο νερό. Παρασυρμένος από πρωτόγνωρο ενθουσιασμό, υπερεκτίμησα τη «ναυτοσύνη» μου και άφησα το μικρό υποβρύχιο να καταδυθεί στο παρθενικό του ταξίδι, ακυβέρνητο στο βυθό.

Η αλήθεια είναι πως δεν θυμούμαι πιά ούτε το σχήμα του, ούτε το χρώμα, ούτε το υλικό κατασκευής. Διατηρώ μόνον την αίσθηση της απώλειας και την εικόνα της γαλάζιας απεραντότητας προς την κατεύθυνση του χαμού. Στη μνήμη μου το υποβρύχιο έχει εξαϋλωθεί. Έχοντας διασχίσει τον ιδεατό ορίζοντα των αμετάβλητων προτύπων, συγκεντρώνει στην νέα του σύσταση τον παγωμένο χρόνο: τις εικόνες και τους ήχους εκείνης της συγκεκριμένης στιγμής.

Ποιός ξέρει άραγε αν στα βάθη της θάλασσας ο παιδικός μου Ναυτίλος ακόμη ταξιδεύει ή αν παραχωμένος στην άμμο του πυθμένα έχει μετατραπεί σε καταφύγιο κοραλλιών. Ίσως μετά από τόσα χρόνια, παρασυρμένος από τα ωκεάνια ρεύματα να έχει ήδη φτάσει στην ανεξερεύνητη Τάφρο των Μαριανών!

Μάταια αγοράζω σήμερα συλλεκτικά υποκατάστατα, ρέπλικες ή αυθεντικά πρωτότυπα σε ακριβές τιμές. Γιατί έχω βάσιμες υποψίες πως δεν είναι το υποβρύχιο που αναζητώ αλλά ο φωτεινός κόσμος που κάποτε ανοιγόταν γύρω του… τα αγαπημένα πρόσωπα και η χαμένη αθωότητα μιας ξέγνοιαστης εποχής...

Οι φωτογραφίες: Schuco Elektro-«Submarino» 5552 (1963-1975).

Ο χρόνος μετάβασης: 1973-1977.

Οι τελετές θύμησης: Στο Μυστικό Δωμάτιο.

1/12/13

ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗ

Σ’ έρημη ακρογιαλιά κύμα κυλάει

και το φεγγάρι τ’ αργυρό φωτίζει·

ο Ιππότης σε αμμουδιά, που όλη γελάει,

γερμένος σε όνειρα το νού βυθίζει.

Οι ωραίες Νεράιδες με αργυρά πηδούν

πέπλα μέσα από κύμα μαγεμένο·

κι αγάλια-αγάλια παν όλες να ιδούν

το νέο, που τον νομίζουν κοιμισμένο.

Η πρώτη με λαχτάρα τα φτερά

του σκούφου του χαϊδεύει και κοιτάζει

τη ζώνη η δεύτερη και τα λαμπρά,

τα χρυσοκέντητα όπλα του θαυμάζει.

Η Τρίτη, όταν γελά, σπίθες πετάει·

το σπαθί τ’ όμορφο απ’ τη θήκη βγάζει,

στηρίζεται στο ξίφος και κοιτάει

το νέο Ιππότη με χαρά μεγάλη.

Χορεύει η τέταρτη και λέει γλυκό

λόγο σιγά-σιγά και πονεμένα·

- «λουλούδι είσαι του κόσμου ευγενικό·

να χτύπαε η καρδούλα σου, αχ, γιά μένα!».

Με πόθο η πέμπτη σκύβει και απαλά

φιλεί τα ολόλευκα τα δάχτυλά του·

διστάζει η έκτη, μα ύστερα δειλά

φιλεί τα χείλη και τα μάγουλά του.

Και ο Ιππότης έξυπνος ούτε μιλιά

δε βγάζει, έχει τα μάτια του κλεισμένα·

κι απ’ τις Νεράιδες παίρνει τα φιλιά

στο φως, στα κύματα τα χρυσωμένα.

Μιλιά δε βγάζει, κλείνει τα μάτια, παίρνει τα φιλιά κι από τη σκέψη του περνούν απωθημένες αναμνήσεις. Θυμάται ο Ιππότης το μαγικό βουνό της Χόλντα, τις Κόρες-Λουλούδια του κακού, τη λάγνα Διαβόλισσα του μαύρου, σαβανωμένου καραβιού.

Ποιός ξέρει αν κάποτε η προφητεία εκπληρωθεί και στα λιβάδια αφουγκραστεί της ξωτικιάς αρχόντισσας τους στεναγμούς και τ’ αναφιλητά; Αν τους ωχρούς συντρόφους του σε στοιχειωμένο λόφο συναντήσει όταν τα βρύα είναι ξερά και τα πουλιά πετούνε σιωπηλά;

Καταραμένο πόθο έχει ο Ιππότης στην καρδιά... λαχτάρα για την έβδομη Νεράιδα με τ’ άγρια μάτια και τα μακρυά μαλλιά...

Το ποίημα: ΝΕΡΑΪΔΕΣ, του Heinrich Heine. Μετάφραση του Θεόφιλου Βορέα.

Οι εικόνες: A YOUNG KNIGHT και YOUNG KNIGHT IN THE GARDEN OF A SPHINX. Μαγεμένοι Ιππότες του Barry Windsor-Smith.

Η έβδομη Νεράιδα των ρομαντικών: LA BELLE DAME SANS MERCI. Ο Ερρίκος Χάϊνε (1797-1856) συναντά τον Τζων Κητς (1795-1821) στην Πολεμική Σημαία του Ήλιου.

1/11/13

STONEHENGE

Ο κόρακας με περίμενε στον υπαίθριο χώρο στάθμευσης καθισμένος σιωπηλά στον παρακείμενο ξύλινο φράκτη. Μου κίνησε την περιέργεια καθώς τον αντιλήφτηκα αμέσως μόλις άνοιξα την πόρτα του αυτοκινήτου. Με κοίταζε σαν να με γνώριζε και πετούσε γύρω μου ενώ περίμενα υπομονετικά να πληρώσω το εισιτήριο εισόδου ανάμεσα στο πλήθος των τουριστών.
Πλησίασε ξανά όταν πιά είχα περάσει μέσα στην περιφραγμένη έκταση και με κρωξίματα με οδήγησε κοντά στον εξωτερικό κύκλο των λίθων Σάρσεν και στην υπόλοιπη φτερωτή ομήγυρη της υποδοχής.

Είχα επιτέλους φτάσει στο ναό του Ήλιου των Υπερβορείων, πραγματικό προορισμό του ταξιδιού μου στην Αλβιώνα. Μπροστά μου βρίσκονταν οι θεόρατες πέτρες που θεράπευαν αρρώστιες και πληγές και οι Γίγαντες είχαν φέρει από την Αφρική πριν από τον καιρό των ανθρώπων, το Δαχτυλίδι των Γιγάντων του Κιλντάρε, που ο Μέρλιν με ξόρκια μετακίνησε από την Ιρλανδία. Και μέσα στη χαρά μου δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα περνούσα από μία τέτοια, απρόσμενη επιτροπή.

Οι κόρακες κάθονταν συγκεντρωμένοι στο ανώφλι του εσωτερικού μεγάλου τρίλιθου και με κοιτούσαν από τα βάθη των αιώνων. Ανάμεσά τους ξεχώριζαν οι παντεπόπτες αγγελιοφόροι του Όντιν και οι θεές του πολέμου και του θανάτου, η Μόριγκαν, η Μάχα, η Μπαντβ, κουρούνες της μάχης και της καταστροφής.

Koww koww... Μπέ-ντι-βερ...

Τι γυρεύεις στο Χορό των Γιγάντων;

Επισκέφτηκες τη λίμνη;

Θυμήθηκες την τοποθεσία;

Βρήκες το Σπαθί;

Πιστεύεις ακόμη πως ο βασιλιάς του Καλοκαιριού θα ξαναρθεί;

Koww koww...

Άπιστε Μπέ-ντι-βερ...

Μπέ-ντι-βερ ασεβή...

Δεκαέξι αιώνες πέρασαν μέσα σε μια στιγμή στο όριο μεταξύ των κόσμων όπου δεν ισχύουν οι φυσικοί νόμοι και καταρρέουν τα φράγματα του χρόνου. Και είδα τον κύκλο των κρεμαστών λίθων όπως ήταν εκείνο το τελευταίο μεγάλο Καλοκαίρι στη χώρα των θερινών άστρων: ένα μνημείο για τους προδομένους άρχοντες που σκοτώθηκαν από τους Σάξωνες του Χένγκιστ στο μοναστήρι του Άμπριος. Άξαφνα, ήμουν ξανά ο Ιππότης του Δράκοντα, που αδιάκριτα αναζητούσε ψήγματα της αλήθειας άλλοτε στις ιεροτελεστίες των Δρυιδών κι άλλοτε στα μυστήρια των Χριστιανών.

Οι κόρακες κανένα μυστικό δεν μου φανέρωσαν, ούτε για τα περασμένα ούτε για τα μελλοντικά. Με ρωτούσαν μόνον, περιπαικτικά και επίμονα. Τίποτα δεν είχα ν’ απάντησω. Δεν με συγκινεί η αλλοπαρμένη αρχαιολογία, οι γεωμαγνητικές γραμμές, οι περίεργες ευθυγραμμίσεις, η εναλλακτική γνώση κι ο ανορθολογικός μυστικισμός. Ούτε γνωρίζω την αστρονομία και την γεωμετρία, που με κατάλληλους συνδυασμούς συσχετίζουν τις θέσεις των λίθων με την ανατολή και τη δύση του ήλιου, τα αστέρια και τη σελήνη. Δεν αναζητώ την πνευματική ζωή στις μυστικές Τριάδες. Δεν θέλω να εισχωρήσω στους ανώτερους κύκλους της ύπαρξης, που οι θεοί με ζήλο κρατούν για τον εαυτό τους. Αντιθέτως, από υπερηφάνια μπορώ να κατεβώ ακόμη και στο Αννούν, θεωρώντας πιθανή τη δυνατότητα επιστροφής σε τούτο τον κόσμο μονάχα από υπερβολική αγάπη για τη ζωή των αισθήσεων.

Σκεπτικιστής ανεπιθύμητος στους ανώτερους κόσμους, ακόμη ψάχνω απαντήσεις στη Μέση Γη. Γνωρίζω όμως καλά πως μέσα στο Δαχτυλίδι είναι θαμμένοι ο Υθρ Πεν-Ντράγκον κι ο Αμβρόσιος Αυρηλιανός, οι γιοί του βασιλιά Κωνσταντίνου που κράταγε από τη γενιά του Κόναν του Βρετόννου. Και στην κοντινή πεδιάδα του Σόλσμπερι, στο Κάμλαν, έλαβα μέρος στη τελευταία μάχη.

Αρκούν άραγε μόνον η σκέψη και η μνήμη; Ο Χούγκιν και ο Μούνιν θα κουρνιάσουν στους ώμους του Όντιν επιστρέφοντας στην Άσγκαρντ και θα του αφηγηθούν παράξενες ιστορίες. Κι εγώ θα συνεχίσω να ξεπαγώνω τον χώρο και τον χρόνο συγκεντρώνοντας θραύσματα και κρίκους. Ώσπου να επιστρέψει ο Κάπρος που χάθηκε αλλά δεν χάθηκε από τη χώρα που δεν την ξέρει κανείς...

Οι φωτογραφίες: Από την πρόσφατη επίσκεψή μου στο επιβλητικότερο προϊστορικό μνημείο της Δυτικής Ευρώπης. Στην τελευταία διακρίνονται οι κόρακες του Όντιν να με αποχαιρετούν...

Πολεμιστές της Αυγής: Κι όταν η λίμνη μοιάζει με υδάτινοουρανό πάνω στη γη, ένα χέρι με σιδερένιο γάντι μέσα από το νερό, όπως παλιά θαεμφανιστεί...

Και πάνω μας αληθινά ο θάνατος δεν θα έχει εξουσία: Κάποια μέρα....

Επιστροφή στο μέλλον: Εισαγωγή...

2/10/13

THE FOURTH WORLD

EPILOGUE: THERE CAME A TIME WHEN THE OLD GODS DIED! THE BRAVE DIED WITH THE CUNNING! THE NOBLE PERISHED, LOCKED IN BATTLE WITH UNLEASHED EVIL! IT WAS THE LAST DAY FOR THEM! AN ANCIENT ERA WAS PASSING IN FIERY HOLOCAUST!

Στο Ράγκναροκ οι αρχαίοι θεοί πέθαναν σε μια μεγάλη μάχη. Κι από τις στάχτες του παλιού κόσμου αναδύθηκαν νέοι κόσμοι και νέοι θεοί, αναπαράγοντας τον πρωταρχικό δυϊσμό. Ο αγαθός Μπάλντερ έγινε ο γεννήτορας της μακάριας New Genesis, της επικράτειας όπου συνυπήρχαν αρμονικά η αμόλυντη φύση και η καθαρή τεχνολογία, η δικαιοσύνη και η ελευθερία. Αντίθετα, μια μοχθηρή μάγισσα μορφοποίησε τον μαύρο κόσμο της Apokolips, έναν βιομηχανικό πολιτισμό βάρβαρης στρατιωτικοποίησης και αντιαισθητικής μονοτονίας.
Στα νεοσύστατα πεδία των μακρυνών άστρων οι υπέρμαχοι της Ολύμπιας τάξης θα αντιμάχονταν τους δαίμονες της φουτουριστικής κόλασης, υπηρετώντας για μια ακόμη φορά τους επαναλαμβανόμενους κύκλους του Χρόνου...

Ο Τέταρτος Κόσμος είναι το κορυφαίο έργο του πολυγραφότατου αμερικανού σχεδιαστή και συγγραφέα Jack Kirby. Ήδη 53 χρονών το 1970 όταν εγκατέλειψε τη MARVEL για την DC, ο ακούραστος καλλιτέχνης έπρεπε να αποδείξει στο κοινό του πως όχι μόνο εξακολουθούσε να σχεδιάζει με το μοναδικό του στυλ αλλά πως μπορούσε επίσης να γράφει σενάρια εφάμιλλα των ιστοριών του παλιού του συνεργάτη Stan Lee. Και τα κατάφερε πέρα από κάθε προσδοκία γράφοντας και σχεδιάζοντας ένα φιλόδοξο δοκίμιο πάνω στην (θε)ανθρώπινη φύση.
Στη δεκαετία του 60, οι κλασικές Lee/Kirby περιπέτειες του Thor είχαν ήδη αναστήσει τους ξεχασμένους θεούς του Βορρά. Στον Τέταρτο Κόσμο ο Kirby δημιούργησε μόνος του ένα σύγχρονο πάνθεο από το μηδέν.

Η ιστορία ξεκίνησε μάλλον συμβατικά τον Οκτώβριο του 1970 στο τεύχος 133 του SUPERMAN’S PAL, JIMMY OLSEN, με συμμορίες μηχανόβιων, πειράματα γενετικής και χίπικους καταυλισμούς, για να απογειωθεί λίγους μήνες αργότερα προσθέτοντας τρείς νέους τίτλους - THE FOREVER PEOPLE, THE NEW GODS, MISTER MIRACLE - και να καταλήξει σε έναν πολυδιάστατο, διαδραστικό πόλεμο των κόσμων.
Κάθε μήνα οι σκηνές εναλλάσσονταν αβίαστα από τα εξώτερα σύνορα του αχανούς διαστήματος στους εσωτερικούς χώρους των διαμερισμάτων της διπλανής πολυκατοικίας. Επιστημονική φαντασία, οικολογικό κίνημα, θρησκευτικές αιρέσεις, ψυχεδέλεια και ποπ κουλτούρα εμπλούτιζαν τα καρέ των κόμικς όπου οι Θεοί ζούσαν και μάχονταν ανάμεσά μας.

Το σενάριο αναβαθμίστηκε σημαντικά με τις μάλλον αργοπορημένες εξηγήσεις που δόθηκαν στο έβδομο τεύχος των Νέων Θεών για τους πρωταγωνιστές Scott Free και Orion. Γιοί των αντίπαλων ηγεμόνων Izaya και Darkseid, οι δυο ήρωες ανταλλάχτηκαν κάποτε ως όμηροι χάριν μιας σύντομης εκεχειρίας. Αναγκάστηκαν έτσι να ενηλικιωθούν στο εναντιωματικό περιβάλλον της αντίπαλης παράταξης, υπομένοντας τις συνέπειες και απαντώντας στις προκλήσεις.
Τα γονίδια ή το σύστημα εκπαίδευσης θα υπερίσχυαν στην διαμόρφωση του χαρακτήρα τους; Ο Mister Miracle ήρωας Scott Free θα εξελισσόταν σε θαυματοποιό των αποδράσεων αναζητώντας προσωπική ελευθερία ενώ ο παρορμητικός Orion θα επιβαλλόταν στους εχθρούς του αγωνιζόμενος μέχρι τέλους να τιθασεύσει τον άγριο εαυτό του.

Ωστόσο, δεν είναι οι δικοί τους χαρακτήρες που οριοθετούν το μέγεθος και την ποιότητα της ηθικής τάξης στην όπερα του διαστήματος του Kirby. Ο μέγας δικτάτορας Darkseid σκιάζει ολόκληρο το σύμπαν με την μανιώδη αναζήτηση της εξίσωσης της αντιζωής, που σαν τρομερή σύλληψη ξεπερνά τον Τέταρτο Κόσμο. Υπάρχει άραγε ένα μαύρο δισκοπότηρο, μια μαγική φόρμουλα που να μπορεί να εξασφαλίσει τον απόλυτο έλεγχο όλων των έλλογων όντων;

Όπως γνωρίζουν οι μυημένοι, η δύναμη της θέλησης κατευθύνει το πεπρωμένο. Και γι’ αυτό, στον αέναο κύκλο της ζωής και του θανάτου που ορίζει την τραγική μοίρα του ανθρώπινου είδους, ένας ζοφερός επίλογος μπορεί να οδηγεί απρόσμενα σε έναν ευοίωνο πρόλογο...

PROLOGUE: AS IT WAS IN THE TIME OF THE OLD GODS... THE TITANIC STRUGGLE FOR THE FATE OF MANKIND IS TO RANGE ONCE AGAIN!! THE NEW GODS WIELD GREATER POWER… FOR IN OUR DAY, IT’S WE WHO LIVE IN THE DARK SHADOW OF THE OUTCOME!

Η εισαγωγή: Ο «Επίλογος» από την πρώτη σελίδα του πρώτου τεύχους της σειράς THE NEW GODS.

Το τέλος: Ο «Πρόλογος» από την τελευταία σελίδα του πρώτου τεύχους της σειράς THE NEW GODS.

THE NEW GODS #7: The Pact (Φεβ 1972). Η ιστορία που ο ίδιος ο Kirby θεωρούσε απόγειο όχι μόνον του Τέταρτου Κόσμου αλλά και ολόκληρης της καριέρας του.

Οι εικόνες:

α) EPILOGUΕ. Η πρώτη σελίδα του πρώτου τεύχους της σειράς THE NEW GODS.

β) Apokolips is under attack!! Πανοραμικό δισέλιδο από την ιστορία The Pact.

γ) Άγγελοι καταδρομείς. Λεπτομέρεια από την προηγούμενη εικόνα.
δ) Το εξώφυλλο του τεύχους THE NEW GODS #7.

ε) PROLOGUE. Η τελευταία σελίδα του πρώτου τεύχους της σειράς THE NEW GODS.

Ο δημιουργός: Jacob Kurtzberg (1917-1994). Αμερικανοεβραίος με ελληνότροπα πρότυπα. Όλοι του οι θεοί έχουν ανθρώπινη μορφή, ελαττώματα και προτερήματα. Οι κοσμικές συγκρούσεις που διηγείται, εμπνέονται από την Ολύμπια Τάξη, την Τιτανομαχία και το Λυκόφως των θεών.

Jack Kirby’s Fourth World:

SUPERMAN’S PAL, JIMMY OLSEN
(15 τεύχη, Οκτ 1970 - Απρ 1972, #133-139 και #141-148)

THE FOREVER PEOPLE (11 τεύχη, Φεβ 1971 - Σεπτ 1972)

THE NEW GODS (11 τεύχη, Φεβ 1971 - Οκτ 1972)

MISTER MIRACLE (18 τεύχη, Μαρ 1971 - Μαρ 1974)

NEW GODS - EVEN GODS MUST DIE! (Νοε 1984)

THE HUNGER DOGS (Μαρ 1985)

1/9/13

SOLDADO ESPANOL - GENIO DE LAS LETRAS

Πρόθυμοι αναγνώστες, άνθρωποι των γραμμάτων και θαυμαστές των αρετών του πολέμου, διαβάστε με προσοχή τα παρακάτω λόγια. Για τη χαρά της νίκης, την πένα και το σπαθί, τα γράμματα και τα όπλα. Κι ας παραμείνει δειλός κι αμόρφωτος κι ανυποψίαστος για το μέλλον της ανθρωπότητας, όποιος χλευάσει τις βαθυστόχαστες ιδέες του πιο ξακουσμένου Ιππότη της Ισπανίας.

«Γιατί, πες μου:
ποιά μεγαλύτερη χαρά μπορεί να βρεθεί στον κόσμο
ή ποιά ευχαρίστηση μπορεί να συγκριθεί με το να κερδίσει κανένας μια μάχη και να θριαμβέψει μπρος στον εχθρό του;
Καμιά, δίχως την παραμικρή αμφιβολία.»

«Όθε μπορεί κανείς να δει πως
ποτέ το σπαθί δε στόμωσε την πένα, κι ούτε η πένα το σπαθί.»

«Ας φύγουν από μπρός μου, να μην τους βλέπω,
εκείνοι που θάθελαν να πούνε πως τα γράμματα είναι πάρα πάνω από τα όπλα!»

MIGUEL DE CERVANTES

SAAVEDRA

1547 – 1616

SOLDADO ESPANOL

GENIO DE LAS LETRAS

HONRA DE LA HOMANIDAD

GLORIOSAMENTE HERIDO

EN LA BATALLA DE LEPANTO 1571

ΜΙΓΚΕΛ ΝΤΕ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ

ΣΑΑΒΕΔΡΑ

1547 – 1616

ΙΣΠΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ

ΜΕΓΑΛΟΦΥΙΑ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

ΠΛΗΓΩΘΗΚΕ ΗΡΩΙΚΑ

ΣΤΗ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ

ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ 1571

Τα λόγια του Δον Κιχώτη: Από τις πρώτες του εξορμήσεις (1605), Τρίτο και Τέταρτο Βιβλίο, Κεφάλαια XVIII και XXXVII (σε μετάφραση του Κ. Καρθαίου).

Τα τραύματα του Θερβάντες: Δέχτηκε δυο σφαίρες στο στήθος και μια στο αριστερό χέρι πολεμώντας ως αρκεβουζιοφόρος στο πλοίο Λα Μαρκέσα, στην τρίτη μοίρα του ενετικού στόλου. Ανάρρωσε από τους τραυματισμούς στο στήθος αλλά αχρηστεύτηκε για πάντα το αριστερό του χέρι.

Η φωτογραφία και το κείμενο της επιγραφής: Από το μνημείο του Θερβάντες στη Ναύπακτο όπου πέρασα πρόσφατα λίγες ευχάριστες ημέρες ξαναδιαβάζοντας τις περιπέτειες του τελευταίου αληθινού Ιππότη του Τάγματος των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης.

Ιππότης της Ελεεινής Μορφής: Ιδαλγόςτης Χίμαιρας.