1/2/16

SERPENTS OF EXPLOSIVE BREATH

«We affirm that the world’s magnificence has been enriched by a new beauty: the beauty of speed. A racing car whose hood is adorned with great pipes, like serpents of explosive breath—a roaring car that seems to ride on grapeshot is more beautiful than the Victory of Samothrace»
 
Οι Φουτουριστές είχαν εξαιρετικές απόψεις για τον ανδρισμό και τον πόλεμο, τις μηχανές και τις γυναίκες, την πολιτική και την αυτοκίνηση. Αντιπαθούσαν όμως την παράδοση, τις βιβλιοθήκες, τα μουσεία και την αληθινή τέχνη. Γι’ αυτό απολάμβαναν στα μηχανοκίνητα οχήματα μόνον την ταχύτητα κι όχι την καλαισθησία.
 
 
Αντιθέτως, οι Αισθητιστές θα εκτιμούσαν στα αυτοκίνητα την διακοσμητική λεπτομέρεια, την αριστοκρατική ποιότητα, τις ευγενικές γραμμές, την εν γένει καλλιτεχνική κατασκευή. Φαντάζομαι με αγαλλίαση τους μεγάλους εκπροσώπους του Αισθητισμού του 19ου αιώνα, μοιρασμένους σε αντίπαλες ομάδες, σε μια υπερβατική χρονική μετατόπιση στον επόμενο αιώνα: τον Gautier, τον Baudelaire, τον Flaubert και τον Huysmans με γαλάζιες Bugatti, και τον Poe, τoν Ruskin, τoν Pater και τoν Wilde με βαθυπράσινες Bentley!
 
Συλλογίζομαι τους σωλήνες ως φίδια με εκρηκτικό χνώτο, τις βρυχώμενες πολυβόλες μηχανές, τον ιδανικό συνδυασμό ταχύτητας και ομορφιάς. Για εξήντα περίπου χρόνια, από το πρώτο Grand Prix του 1906 στο Le Mans, έως το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1968, τα αγωνιστικά αυτοκίνητα συναγωνίζονταν απρόσκοπτα και στα δύο. Ώσπου τότε, εισέβαλαν στα αυτοκίνητα της Lotus οι απεχθείς διαφημίσεις της Imperial Tobacco (Gold Leaf) και μαζί τους ο δαίμονας του εμπορίου και η ασχήμια του ωφελιμισμού.

Καθισμένος πίσω από το τιμόνι, πατώ τον συμπλέκτη κι ανεβάζω ταχύτητα. Η ένταση της προσπέρασης συνεργεί στην ευεργετική επίδραση της λήθης. Οι απότομες στροφές καμπυλώνουν τη συνείδηση διαγράφοντας αδιακρίτως αιτίες και αποτελέσματα. Ταχύτητα και αισθητική και επαναφορά της διάρκειας σε πείσμα της κατάτμησης του χρόνου.
Αμετανόητος εγωιστής παραμελώ τη σωτηρία της ψυχής. Και προσηλώνομαι στην καθαρότητα της δύναμης και την έξαρση της μορφής.

«Save the shape, and art will take care of the soul for you».
 



 
Ο πίνακας: French Grand Prix, on the 8.3-mile Strasbourg circuit in 1922. Έργο του F. Gordon Crosby (1885-1943).
Η αρχική δήλωση: Η τέταρτη διακύρηξη από το Μανιφέστο του Φουτουρισμού, του Filippo Tommaso Emilio Marinetti (1876-1944).
Η τελική δήλωση: Περίφημη φράση του Algernon Charles Swinburne (1837-1909), ποιητή της δεύτερης ομάδας των Προρραφαηλιτών, από το κριτικό βιβλίο του για τον William Blake.

1/1/16

AVANT-GARDE

«Τρικλίζοντας γύρω τριγύρω περπατούσαμε
Σα μια Παρέλαση που κάνουν οι τρελλοί!
Μα δε μας ένοιαζε: το ξέραμε πως είμαστε
     Του Σατανά η Ταξιαρχία η παρδαλή·»      

Έγκλειστοι είμαστε σε μια αόρατη κι απέραντη φυλακή και γύρω μας αφρίζει ακατάπαυστα ο αηδής βόρβορος της ασχήμιας, της άγνοιας, της αναρχίας, του παραλογισμού. Το μοναδικό μονοπάτι απόδρασης, περνά δύσβατο ανάμεσα στους αχρείους, τους εκμαυλισμένους, τους άξεστους, τους βλαμμένους, τους αγράμματους, τους εκθηλυσμένους, τους είλωτες, τους εκφυλισμένους.

 
Σε αυτή τη στενή ατραπό διαφυγής, διεκδικούμε τον ζωτικό χώρο μιας ετερόδοξης κι αδιάλλακτης εμπροσθοφυλακής. Για τον Πολιτισμό, την Πατριαρχία, την Τάξη, την Αισθητική. Για την εξευγενισμένη Ανθρωπότητα που πρέπει κάποτε να αφυπνιστεί.

Κι έτσι ζούμε συνειδητά σε μια παρατεταμένη ψευδαίσθηση, όπου αντί για γκρίζα κοστούμια φορούμε μαύρες πανοπλίες, όπου αντί για εμπορικά κέντρα αναζητούμε μαγεμένα δάση. Και παραμένουμε προκατειλημμένοι, αμετανόητοι, άπιστοι, πολεμοχαρείς, δύστροποι, μελαγχολικοί.

Γιατί εμείς οι τελευταίοι Δονκιχωτιστές, δεν θα πάψουμε ποτέ να βλέπουμε τον άθλιο κόσμο της ανάγκης, όχι όπως είναι για τους ωφελιμιστές αλλά όπως θα έπρεπε να είναι για τους ονειροπόλους και τους αισθητιστές!

SOL INVICTUS
 
 
 

Δέκατος χρόνος στο Διαδίκτυο: War Flag 2007 - 2016.
Ο πίνακας: The Enchanted Forest, του Sir John Gilbert.
Οι στίχοι: The Ballad of Reading Gaol, του Oscar Wilde (από το τρίτο μέρος του έργου, σε ποιητική απόδοση του Ρήγα Γαρταγάνη).

1/12/15

ΤΟ ΥΣΤΑΤΟ ΣΑΛΠΙΣΜΑ


«Ο κόμης Ρολάντ έχει το στόμα του ματωμένο·
το μηλίγγι απ’ το κεφάλι του έχει σπάσει.
Σαλπίζει με το κόρνο με φοβερούς πόνους·»

Εξιστορείται στο ηρωικό άσμα, πως σκίζεται ο ουρανός και βασιλεύει σκοτεινιά κι ακολουθούν βροντές, χαλάζι, κεραυνοί, σείονται και ραγίζουν οι τοίχοι των σπιτιών. Τριάντα λεύγες μακριά, σαλπίζει το τελευταίο κάλεσμα το κέρας του Ρολάνδου. Κανείς άραγε δεν ακούει στην κοιμισμένη Ευρώπη της ντροπής;


Εντός πια των τειχών, οι Σαρακηνοί μεταμφιέζονται με μπλουζάκια τρικολόρ. Και η διάβρωση είναι δυστυχώς τόσο βαθιά, που κάποιος κακεντρεχής εύκολα θα υποστήριζε ότι οι σύγχρονοι Γάλλοι μεταλλάσσονται σιγά σιγά σε λαό μεταναστών της βορείου και της υποσαχάριας Αφρικής.
Εν τούτοις, εμείς, οι τελευταίοι «αντιδραστικοί», γνωρίζουμε με βεβαιότητα πως τα περήφανα ξαδέρφια μας, οι Κέλτες και οι Φράγκοι της Γαλλίας, ακόμη κατοικούν εκεί. Και θα περιμένουμε μαζί τους ώσπου ν’ αλλάξουν οι καιροί, ώσπου επιτέλους ν’ ακουστεί το ύστατο σάλπισμα...

«Ψηλά είναι τα βουνά και σκοτεινά και επιβλητικά, ΑΟΙ.
οι κοιλάδες βαθιές και τα νερά ορμητικά.
Σαλπίζουν οι σάλπιγγες και πίσω και μπροστά
και όλες απαντάνε στο κόρνο του Ρολάντ.»
                                                                           
Ευρώπη! Ξύπνα!

                                                                            

 
Οι στίχοι: Από «Το Τραγούδι του Ρολάνδου» (LA CHANSON DE ROLAND, παραλλαγή της Οξφόρδης, στίχοι 1785-1787 και 1830-1833, μετάφραση Δ. Γ. Πεταλά)
Ο πίνακας: Napoleon at Charlemagne's Throne (Henri-Paul Motte, 1898). Ο Ναπολέων στο Άαχεν το 1804.
Οι Σαρακηνοί: Περίπου 5 εκατομμύρια Μουσουλμάνοι κατοικούν σήμερα στη Γαλλία.
Η φωτογραφία: Η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Γαλλίας στο Μουντιάλ του 2014. Προφητική εικόνα για το ζοφερό μέλλον της Ευρώπης; (Ανθρωπογεωγραφία στο FIFA World Cup Brazil – Official Licensed Sticker Album της Panini)
 


                                                                                                                                                       

1/11/15

PURPLESNAKE

«…But I feel I'm growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill going round...
»

Το πρώτο τοτεμικό σύμβολο που ασπάστηκα στην αρχή της εφηβείας, ήταν το θρυλικό λογότυπο των Deep Purple της περιόδου Made in Europe. Δερμάτινα γράμματα αντιγραμμένα από το γραφιστικό σχέδιο του ονόματος της μπάντας και ραμμένα στο τζην μπουφάν της πρώτης χρονιάς του Λυκείου. Λίγο αργότερα, υιοθέτησα και το Λευκό Φίδι του Coverdale, σχεδιασμένο κι αυτό περίτεχνα με μεταλλικά καρφιά στο μαύρο σακάκι της φαντασιακής μου περιβολής.
 

Δεν είναι λοιπόν άξιο απορίας γιατί μελαγχολώ όταν αντικρύζω το ρυτιδιασμένο πρόσωπο του εξηντατετράχρονου σήμερα David Coverdale να ξανατραγουδάει με την γερασμένη του φωνή διαχρονικά κομμάτια των Deep Purple όπως το Mistreated, το Stormbringer ή το You Keep on Moving. Αμείλικτο το πέρασμα του χρόνου θαμπώνει το απόλυτο είδωλο των νεανικών μου χρόνων και μαζί του κι εμένα καθώς ξεθωριάζει η εποχή μας και το χρυσό παρελθόν ασταμάτητα παρασύρεται στο γκρίζο παραπέτασμα της λήθης.

Τι άλλο απομένει από το να αυξήσω την ένταση στο στερεοφωνικό και να αφήσω τις άγριες μελωδίες του Burn να κάψουν τις επίμονες αναμνήσεις. Την βαθιά θλίψη μου μόνον η ανόθευτη δύναμη της σκληρής μουσικής μπορεί να εξοβελίσει...
 
 
 
 
                  
Το εξώφυλλο: WHITESNAKE - THE PURPLE ALBUM (2015).
Οι στίχοι: Από την περίφημη μπαλάντα των 70s, Soldier of Fortune (Blackmore, Coverdale).
O Τοτεμισμός στο Heavy Metal: Ολοκληρωμένο πλαίσιο αναφοράς της λευκής νεολαίας με ιδιαίτερη μυθολογία, σύμβολα, πρότυπα, διαχωρισμούς, εξωτερική εμφάνιση κλπ. Κάθε «φυλή» οπαδών είχε το δικό της «Τοτέμ» - χαρακτηριστικό έμβλημα του μουσικού συγκροτήματος που υποστήριζε. Τα τελευταία σύμβολα που προσωπικά υιοθέτησα ήταν ο αετός των Manowar και η ασπίδα των Warlord. Καθολικά αντιπροσωπευτικό Τοτέμ του Heavy Metal παραμένει βεβαίως, μόνον η Fender Stratocaster του Ritchie Blackmore...
 

1/10/15

O TEMPORA! O MORES!

Delicta maiorum inmeritus lues,
Romane, donec templa refeceris
aedisque labentis deorum et
foeda nigro simulacra fumo.
 
dis te minorem quod geris, imperas:
hinc omne principium, huc refer exitum:
di multa neglecti dederunt
Hesperiae mala luctuosae.

Από τα βάθη του ιστορικού χρόνου, ο Λατίνος ποιητής Οράτιος προτρέπει τους συμπολίτες του να επιστρέψουν στη λατρεία των πατρώων θεών και τους υπενθυμίζει πως τα αμαρτήματα των προγόνων, οι παραμελημένοι ναοί, πολλά δεινά έχουν επιφέρει στις χώρες της Εσπερίας. Οι ίδιοι αρχαίοι στίχοι θα μπορούσαν ταιριαστά να απευθύνονται και στους σύγχρονους Ευρωπαίους ως διαχρονική πρόσκληση επανασύνδεσης με την ζωτική συνέχεια της Παράδοσης.

 
Στις μέρες μας, το παγκόσμιο γεωπολιτικό γίγνεσθαι αναδιατάσσεται με νέα ένταση ενώ ταυτόχρονα βαθαίνει η διαρκής κρίση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Το άθλιο κονκλάβιο που κυβερνάει την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κατασκευαστής και ταυτόχρονα απότοκο της «πολιτικά ορθής» πραγματικότητας που μονότονα αναπαράγει: oικονομοκρατία, εκθύληνση, υποβαθμισμένη παιδεία, μαζικός πολιτισμός, άναρχη δημοκρατία, αποπροσανατολισμός και ανισορροπία. Τα προβλήματα είναι αλληλένδετα και σχετίζονται με την έκπτωση των αξιών και την διαφθορά των ηθών, αλλά κρισιμότερο θέμα παραμένει η αδυναμία φυλετικής αναζωογόνησης και η γήρανση του πληθυσμού.
 
Η διάσωση της Ευρώπης απαιτεί πρωτίστως μια νέα πανευρωπαϊκη αφήγηση με φυλετικό προσδιορισμό και πολεμική ομοψυχία. Rusticorum mascula militum proles... Οι υψηλές αξίες της ιερότητας και του ηρωισμού, αισθητικά και μεταφυσικά, είναι πάντα συνδεδεμένες με τη φυλετική ρώμη. Πρέπει με κάθε τρόπο να πολλαπλασιαστεί ο γηγενής πληθυσμός και οι ναρκωμένοι πολίτες των ευρωπαϊκών εθνών να συνειδητοποιήσουν την διαλυτική επίδραση του πολυπολιτισμικού δηλητηρίου.
Η πολιτική ιδεολογία πρέπει να ξεκαθαρίσει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τόσο στην ευρωπαϊκή ενότητα όσο και στη εθνική διαφοροποίηση. Οι ευρωπαϊκοί λαοί πρέπει να απαλλαγούν από την ενοχική παθολογία και τις προκαταλήψεις για τα λάθη του παρελθόντος, να ξαναγίνουν περήφανοι για τις παραδόσεις τους και να επαναξιολογήσουν τα αυτονόητα κεκτημένα.
Μεγάλο μέρος της ευθύνης φέρουν οι Τεύτονες, που ταλανίζονται από το νοσηρό σύνδρομο της οικονομικής υπεροψίας κι έχουν λησμονήσει τον ενωτικό τους ρόλο στο κέντρο της γηραιάς ηπείρου. Κι επίσης τα μεγάλα κράτη των Βρετανών και των Φράγκων, που καθώς είναι διαβρωμένα από την πανσπερμία των Αφρικανών και Ασιατών της εκφυλισμένης αποικιοκρατίας τους, αδυνατούν να απομακρύνουν τους ασύμβατους ξένους τους.
 
Έχουμε ήδη εισέλθει σε μια επικίνδυνη εποχή όπου εκτός από τον ενδογενή βιολογικό εκφυλισμό, εκατομμύρια αλλόφυλων μεταναστών κατευθύνονται για ποικίλους αντικειμενικούς ή προσχηματικούς λόγους, στην Ευρώπη. Είναι ολοφάνερο πως οι πάτρωνες της αναγκαστικής παγκοσμιοποίησης επιταχύνουν την επιβλαβή επιμιξία των λαών χρησιμοποιώντας τους αξιολύπητους πρόσφυγες ως ακούσια όργανα των προκαθορισμένων σχεδίων τους. Όμως, η μακροπρόθεσμη εξέλιξη της ανθρωπότητας ως βιολογικό είδος έχει απόλυτη ανάγκη την διατήρηση των επιμέρους φυλετικών και εθνικών ομάδων και την διακριτική συνύπαρξη των διαφορετικών πολιτισμών τους.
Η Ευρώπη οφείλει να μετατραπεί σε απόρθητο φρούριο της λευκής ομοεθνίας και τα σύνορα να κλείσουν ερμητικά. Κι αυτό να γίνει δίχως φυλετική εχθρότητα ή την αναγκαστική κατάργηση της ελεήμονος διάστασης του πολιτισμού μας: οι δύστυχοι πρόσφυγες πρέπει να βοηθηθούν να επιστρέψουν στις χώρες τους και η ανθρωπιστική κρίση να αντμετωπιστεί στην πηγή της.

Ο ποιητής Οράτιος τελειώνει την πατριωτική ωδή του φοβούμενος πως αν δεν ληφθούν κατάλληλα μέτρα, η φαύλα γενιά θα γεννήσει γενιά ακόμη χειρότερη. Αν εμείς, οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι, δεν ξυπνήσουμε σύντομα από τον βαθύ λήθαργό μας, αυτή θα είναι δυστυχώς η δική μας περίπτωση...                       

 

 
Ο τίτλος: Μάρκος Τύλλιος Κικέρων (Κατά Κατιλίνα).
Οι στίχοι: Οράτιου Ωδές, Βιβλίο ΙΙΙ, Ωδή VI.
Ο πίνακας: ROMAN LEGIONNAIRES (Donato Giancola, oil on panel). Ο Ορθός Λόγος εναντίον των άλογων δυνάμεων. Η Λεγεώνα ενάντια σε αλογοκέφαλα τέρατα!

 

1/9/15

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ

«-Μα τελοσπάντων, ακόμη κι αν υποθέσουμε πως θα ξεπεράσετε όλες τις δυσκολίες, θα υπερπηδήσετε όλα τα εμπόδια, πως όλα θα σας έρθουν βολικά, και αν παραδεχτούμε ότι θα φτάσετε σώος και αβλαβής στη Σελήνη, με τι τρόπο θα επιστρέψετε;»
 
Το διαστημόπλοιο Apollo 11 επέστρεψε στη Γη στις 24 Ιουλίου 1969 και προσθαλασσώθηκε χωρίς προβλήματα στο Νότιο Ειρηνικό, δίνοντας έμπρακτη απάντηση στην παραπάνω υποθετική ερώτηση, που ένας διάσημος συγγραφέας είχε θέσει έναν αιώνα νωρίτερα...
 
Η πέμπτη επανδρωμένη αποστολή του αμερικανικού προγράμματος Apollo εκτοξεύτηκε από το Διαστημικό Κέντρο της Φλώριδας στις 16 Ιουλίου 1969. Το πλήρωμα αποτελούσαν οι αστροναύτες Neal Armstrong, Michael Collins και Edwin Aldrin και σκοπός ήταν η τελική κατάκτηση της Σελήνης. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 20 Ιουλίου, η σεληνάκατος Eagle αποσυνδέθηκε από το όχημα διακυβέρνησης Columbia και προσεληνώθηκε στη Θάλασσα της Ηρεμίας. Σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη παρέμεινε ο Collins ενώ οι Aldrin και Armstrong επέβαιναν στη σεληνάκατο. Ο διοικητής Armstrong πραγματοποίησε το πρώτο εξωγήινο βήμα.
 
Έτσι απλά, στις 21 Ιουλίου 1969, στις 2:56 παγκόσμιας ώρας, ένας άνθρωπος βγήκε από μια μικρή άκατο και πάτησε για πρώτη φορά σε έναν άλλον πλανήτη. Με το ιστορικό βήμα του Armstrong, εγκαινιάστηκε ουσιαστικά η Εποχή του Διαστήματος. Η χρονολόγηση της ιστορίας θα έπρεπε να επανεκκινήσει απ’ αυτό το οριακό σημείο - αφετηρία της εξάπλωσης της ανθρωπότητας στ’ αστέρια.
 
 
Δυστυχώς, μετά το πρόγραμμα Apollo, αντί για επίσπευση των προσπαθειών ακολούθησε επιβράδυνση και οπισθοδρόμηση. Είναι λυπηρή και ακατανόητη η υποχώρηση στην εξερεύνηση του Διαστήματος, που λογικά θα έπρεπε σήμερα να αποτελεί τη βασική προτεραιότητα της ανθρωπότητας. Οι κυβερνήσεις των μεγάλων κρατών έπαψαν να προωθούν την ιδέα του Διαστήματος, η κοινή γνώμη έστρεψε το ενδιαφέρον της στα «γήινα» προβλήματα και παρήκμασε ακόμη και η πρωτοποριακή φιλολογία της Επιστημονικής Φαντασίας.
Μισό αιώνα μετά την επική, πρώτη προσελήνωση, όχι μόνον παραμένουμε εγκλωβισμένοι στον μητρικό μας πλανήτη αλλά έχουμε επίσης ξεχάσει πως το αληθινό πεπρωμένο μας είναι το «Χρυσό Μονοπάτι» των άστρων.

Όμως, η απομόνωσή μας στα στενά όρια της Γης αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Μας κρατά συγκεντρωμένους σε ένα μοναδικό σημείο του Σύμπαντος που δυνητικά μπορεί να υποστεί ολική καταστροφή και να μας αφανίσει μαζί του. Και επιπλέον, με το προβλέψιμο και ελεγχόμενο περιβάλλον που συντηρεί, αναστέλει την αναγκαία κοσμική μας εξέλιξη αμβλύνοντας τις ζωτικές ικανότητες εξάπλωσης και κυριαρχίας του είδους μας.
 
Η Σελήνη ήταν μόνον ο πρώτος σταθμός ενός ατέρμονος ταξιδιού. Μια νέα αριστοκρατία πολεμιστών και επιστημόνων πρέπει να προετοιμαστεί για την κατάκτηση του Διαστήματος. Έχοντας την επίγνωση πως η καλύτερη απάντηση στην ερώτηση της εισαγωγής, παραμένει απαράλλαχτη και εμβληματική...

«-Δεν θα ξαναγυρίσω!»

 

 

Η Διαστημική Εποχή: Ξεκίνησε τυπικά στις 4 Οκτωβρίου 1957 με την πρώτη διείσδυση στο Διάστημα που επέτυχε η ΕΣΣΔ, δηλ. την εκτόξευση του πρώτου τεχνητού δορυφόρου Sputnik 1 σε τροχιά γύρω από τη Γη.
Η ερώτηση της εισαγωγής και η απάντηση του επιλόγου: Από το προφητικό έργο του Ιουλίου Βερν «DE LA TERRE A LA LUNE» (Κεφάλαιο ΧΧ), που δημοσιεύτηκε το 1865. Η ερώτηση του πλοιάρχου Νίκολ και η απάντηση του Μισέλ Αρνταν. Προς τιμήν της Κολομβιάδας, του θρυλικού κανονιού εκτόξευσης του Βερν, το διαστημόπλοιο Απόλλων 11 ονομάστηκε Columbia.
Το Χρυσό Μονοπάτι: Ο δρόμος της σωτηρίας του Ατρείδη Θεϊκού Αυτοκράτορα. Η διασπορά της ανθρωπότητας σε όλα τα σύμπαντα. Από το επίσης προφητικό έργο του Φρανκ Χέρμπερτ, «GOD EMPEROR OF DUNE», τέταρτο βιβλίο της σειράς DUNE.
Η φωτογραφία: Εμπρόσθια όψη αναμνηστικού μεταλλίου του 1969 για την αποστολή APOLLO 11, με τις προτομές των τριών αστροναυτών AMSTRONG, COLLINS, ALDRIN. Γλύπτης: RIZZELLO. Στην άλλη όψη του μεταλλίου, η σφραγίδα των ΗΠΑ και η επιγραφή «FIRST MEN ON THE MOON, JULY 1969». Από τη συλλογή μου.
150 κείμενα:  Ιδεολογίας και όχι μόνον, για το παρελθόν και το μέλλον...
 

1/8/15

ΘΕΟΠΑΙΓΝΙΟ

«΄Ερχεται μια στιγμή σε κάθε ζωή σαν ένα σημείο στήριξης, σαν υπομόχλιο. Εκείνη τη στιγμή πρέπει να δεχτείς τον εαυτό σου. Δεν έχει σημασία πιά τι θα γίνεις. Είναι τι είσαι και τι θα είσαι πάντα.»
 
Σελίδα 129. Υπογραμμίζω τη φράση με το μολύβι, κατά την προσφιλή μου συνήθεια.
Καλοκαίρι, τέλη Ιουλίου, η ζέστη είναι αποπνικτική. Τα ξέφρενα τζιτζίκια δημιουργούν γύρω μου ένα ηχητικό χάος που απολαμβάνω πρόθυμος, ράθυμος κι αφηρημένος.
Δίπλα στη θάλασσα, στη σκιά ενός πεύκου, βυθίζομαι στη μυστηριακή ατμόσφαιρα ενός παγανιστικού μυθιστορήματος, που πρωτοεκδόθηκε τη χρονιά που γεννήθηκα.

 
Τυχαία, το βλέμμα μου πέφτει σε μια μακρόσυρτη λιτανεία μυρμηγκιών. Ακούραστοι δουλευτές πηγαινοέρχονται μονότονα, σέρνοντας μικροσκοπικές προμήθειες στην σκοτεινή τους μητρόπολη. Tα τζιτζίκια σταματούν, δίχως προφανή λόγο, σαν στην απόσπαση της προσοχής μου, να αντιλαμβάνονται μια ξεδιάντροπη προσβολή στο πνεύμα του Καλοκαιριού. Ασυναίσθητα, ανασηκώνομαι από τη θέση μου κι ως μοχθηρός γίγαντας εξολοθρεύω ολόκληρη τη γραμμή εφοδιασμού της θλιβερής μυρμηγκοφωλίας.
 
Αναρωτιέμαι πότε ήταν άραγε εκείνη η καθοριστική στιγμή, που αναγνώρισα το δικό μου σημείο στήριξης, που αποδέχτηκα αυτό που ήμουν κι όχι αυτό που θα ’πρεπε να ήμουν...
Ακριβώς δίπλα μου, μια δεκαεννιάχρονη νύμφη ξεπροβάλλει σαν παρθένα θεά μέσα από το νερό. Οι υγρές ρώγες της στάζουν το βάσανο της επιθυμίας, τη χαρά της ζωής. Κι ενώ τα τζιτζίκια αρχίζουν ξανά την ασύμμετρη μελωδία τους, η απροσδόκητη στύση μου διακωμωδεί κάθε σοβαρό συλλογισμό.
 
Δίπλα στη θάλασσα, στη σκιά ενός πεύκου, μεσήλικας, κατανοώ για πρώτη φορά τους διακριτικούς στίχους του ποιητή...

Κι ενώ τα γύρω μου κοιτούσα αφηρημένος,
Ένιωσα ξάφνου να ’μαι φλογισμένος·
Και είκοσι λεπτά, λίγο πολύ,
Τόση μου φάνηκε η χαρά μου εκεί,
Ήμουν ευλογημένος κι ευλογούσα τη ζωή.

 

 

Ο πίνακας: Summer, 1573, του Giuseppe Arcimboldo.
Οι στίχοι: Η δεύτερη στροφή από το ποίημα Vacillation, του W.B.Yeats. Μετάφραση του Σπ. Ηλιόπουλου.
Τα τζιτζίκια: Ως μύστης, γνωρίζω σε βάθος την καταλυτική σημασία της μουσικής τους στην ιεροτελεστία του Καλοκαιριού.
Το μυθιστόρημα: Ο ΜΑΓΟΣ, του Τζων Φώουλς. (THE MAGUS. First published 1966. Revised edition published 1977). Εναλλακτικός τίτλος: Το Θεοπαίγνιο. Χρόνια στην προσωπική μου λίστα αναμονής, στον ατέλειωτο κατάλογο της ανάγνωσης.