GET CARTER

Είδα την ταινία γιά πρώτη φορά σε θερινό κινηματογράφο πριν από αρκετά χρόνια κι αμέσως έγινε γιά μένα το απόλυτο γκαγκστερικό φίλμ ξεπερνώντας οτιδήποτε είχα δεί ως τότε και μάλλον οτιδήποτε θα ξαναδώ στο μέλλον.

Ο Jack Carter, σκληρός κακοποιός του Λονδίνου, επιστρέφει στο Νιουκάστλ γιά να διερευνήσει την δολοφονία του αδελφού του. Παγερός και αποφασισμένος αλλά επίσης γοητευτικός και καλοντυμένος, ο Κάρτερ / Μάικλ Κέιν θα διασχίσει τον βρωμερό υπόκοσμο αναζητώντας τα αίτια και τους ενόχους. Κι όταν θα τους ανακαλύψει θα γίνει ο ίδιος αμείλικτος δικαστής και αδυσώπητος εκτελεστής. Ανυποχώρητος και ανελέητος θα ακολουθήσει έως το τέλος το προσωπικό του αίσθημα περί δικαίου και θα εκδικηθεί χωρίς να ενδιαφέρεται γιά τις συνέπειες και το κόστος.

Η σκηνή που εξελίσσεται το δράμα είναι οι βιομηχανικοί αγριότοποι της Αγγλίας των αρχών της δεκαετίας του ’70. Υποβλητική ατμόσφαιρα, μουντά τοπία, βρώμικα κτίρια και μηχανές, σκοτεινός ουρανός και γκρίζα θάλασσα καθρεφτίζουν την ψυχολογία του θυμωμένου αντιήρωα και στοιχειώνουν το βλέμμα των υποψιασμένων θεατών.

Ένα μάθημα πρέπει να δωθεί και η τιμή πρέπει ν’ αποκατασταθεί. Ολόκληρος ο κόσμος περιορίζεται στο σκηνικό που υπαγορεύει η μονομανία της εκδίκησης.
Ο Jack Carter φορώντας το κομψό κουστούμι του και με την καραμπίνα του στα χέρια, προχωράει με αγέρωχο ύφος και σταθερό βήμα προς τον επερχόμενο θάνατο.

Ο Michael Caine διαθέτοντας τον κατάλληλο σωματότυπο και το απαραίτητο φλέγμα υποδύεται με άνεση τον ρόλο του και ταυτίζεται με τον Carter. Με ψυχρή αταραξία, γυαλιστερά μανικετόκουμπα και μακριές φαβορίτες ανανεώνει το ανδρικό πρότυπο. Μόνος του δημιουργεί ένα σύμβολο ανδρισμού που ξεπερνάει το κλίμα του φίλμ νουάρ και παραπέμπει στις θεμελιώδεις αρχές της έντιμης βίας.

Ο μοναχικός εκδικητής, δανδής και πολεμιστής, θα ολοκληρώσει το έργο του και έπειτα θα πληρώσει το απαραίτητο τίμημα. Σε μια μαύρη από μετάλλευμα ακτή, στα σύνορα της γης με το υγρό στοιχείο, θα συναντήσει με αξιοπρέπεια την μοίρα του.

Χώμα και νερό, ζωή και θάνατος συνορεύουν σε μια λεπτή διαχωριστική γραμμή. Σύνορο που μοιάζει ασήμαντο, όταν έχεις εκπληρώσει το καθήκον σου, παραμένοντας πιστός στον προσωπικό σου κώδικα τιμής.





Η ταινία: Σε σκηνοθεσία του Mike Hodges. Το σενάριο επίσης από τον Mike Hodges, βασισμένο στη νουβέλα του Ted Lewis ‘Jack’s Return Home’. Μουσική του Roy Budd. Προβλήθηκε τον Φεβρουάριο του 1971. Cult classic.
Ο Michael Caine: Γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 14 Μαρτίου του 1933 από πατέρα λιμενεργάτη. Το αληθινό του όνομα είναι Maurice Joseph Micklewhite. Κορυφαίος ηθοποιός και ιδανικός Carter.
Το όπλο: a double-barreled shotgun.
Συλλάβετε τον Κάρτερ: Ανέφικτη αποστολή.

ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Στην φιλολογία της επιστημονικής φαντασίας, τρία σημαντικά έργα πραγματεύονται τα ιδανικά του πολέμου: τα έξι βιβλία του DUNE του Frank Herbert, η σειρά κόμικς THE METABARONS των Jodorowsky/Gimenez και το μυθιστόρημα STARSHIP TROOPERS του R. E. Heinlein.

Το βιβλίο του Χάινλαϊν είναι το παλαιότερο, το λιγότερο σύνθετο και το πιό άμεσο. Μέσα στις περιορισμένες σελίδες του, ο συγγραφέας καταφέρνει να προπαγανδίσει ουσιαστικές θέσεις γιά την ανθρώπινη φύση, τον πατριωτισμό και το άμεσα συνδεόμενο πρόβλημα της βέλτιστης διακυβέρνησης του κράτους.

Το σκηνικό είναι ο απόλυτος αγώνας γιά επικράτηση στο σύμπαν, καθώς η ανθρωπότητα εξαπλώνεται στο διάστημα κι έρχεται αντιμέτωπη με εχθρικές φυλές. Με κεντρικό ήρωα έναν νεαρό εθελοντή ακολουθούμε τον στρατό της Γήινης Ομοσπονδίας στην εκκαθάριση του Γαλαξία.

Ο Χάινλαϊν παρεμβάλλει στην εξέλιξη της ιστορίας ένα ιδεολογικό δοκίμιο γιά την θεωρία του πολέμου, την δομή του στρατού και την πρότυπη ηγεσία στη μάχη. Αναπόφευκτα η συζήτηση επεκτείνεται σε κεντρικά ζητήματα γιά τη ζωή, την ελευθερία, την υπευθυνότητα, τα δικαιώματα και την αναζήτηση της ευτυχίας.
Η εκπαίδευση των παιδιών και των εφήβων έχει πρωταρχική σημασία. Ο αποτελεσματικός στρατός στηρίζεται σε ικανή νεολαία με ψυχική και σωματική υγεία. Το σύστημα εκπαίδευσης πρέπει να επιβάλλει ξεκάθαρες θέσεις τάξης και σεβασμού στις αξίες και στους θεσμούς. Κοινωνικοί λειτουργοί και παιδοψυχολόγοι όσο καλοπροαίρετοι κι αν είναι δεν μπορούν να υποκαταστήσουν με ψευδοεπιστημονικές θεωρίες την αναγκαιότητα του πόνου και της σκληρής τιμωρίας. Στην μελλοντολογική κοινότητα του Χάινλαϊν οι μέθοδοι σωφρονισμού αντιγράφουν την αρχαιότητα και οι νεαροί εγκληματίες μαστιγώνονται δημόσια μαζί με τον πατέρα τους ...

«Ο ανήλικος γίνεται ενήλικος μόνο όταν αποκτάει γνώση του καθήκοντος, το οποίο δέχεται σαν σπουδαιότερο από την αγάπη που τρέφει γιά τον εαυτό του από τη στιγμή που γεννήθηκε. »
«Ατομικό συμφέρον, αγάπη γιά την οικογένεια, καθήκον γιά την πατρίδα, υπευθυνότητα απέναντι στο ανθρώπινο γένος. »
«Η υπηκοότητα είναι μιά συμπεριφορά, μιά συναισθηματική πεποίθηση πως το σύνολο αξίζει περισσότερο από το μέρος... και πως το μέρος αυτό θα πρέπει να είναι ταπεινά υπερήφανο, αν του δοθεί η ευκαιρία να θυσιαστεί γιά να επιβιώσει το σύνολο. »

Στην Γη του μέλλοντος έχει ήδη προηγηθεί ένας παγκόσμιος πόλεμος, που οδήγησε στην κατάρρευση των παλαιών δομών. Το σύστημα της νέας Ομοσπονδίας δημιουργήθηκε από βετεράνους, που πήραν το νόμο στα χέρια τους γιά να διασώσουν την τάξη και να τερματίσουν την αναρχία. Αυτοί επέβαλαν ως τελική λύση ένα σύστημα διακυβέρνησης περιορισμένης Δημοκρατίας, όπου προνόμιο ψήφου διατηρούσαν μόνον οι ίδιοι.
«Το να ψηφίζεις σημαίνει να ασκείς εξουσία, είναι η υπέρτατη εξουσία απο την οποία απορρέουν όλες οι υπόλοιπες ...
Η εξουσία και η υπευθυνότητα πρέπει να είναι ισοδύναμες και γιά πρακτικούς και γιά μαθηματικά αποδείξιμους ηθικούς λόγους ... »
«Αφού το ανώτατο δικαίωμα ψήφου αποτελεί την έσχατη ανθρώπινη εξουσία, φροντίζουμε ώστε όποιος το ασκεί να δεχτεί και την έσχατη κοινωνική υπευθυνότητα – απαιτούμε απ’ τον καθένα που θέλει να εξασκήσει την εξουσία να στοιχηματίσει με την ίδια του τη ζωή – κι αν χρειαστεί να την χάσει – γιά να σώσει τη ζωή του κράτους. Έτσι η ανώτατη υπευθυνότητα που μπορεί να δεχτεί ένας άνθρωπος, εξισώνεται με την ανώτατη εξουσία που μπορεί ένας άνθρωπος ν’ ασκήσει ... »

Στον νέο αυτό κόσμο, δεν δίνονται πολιτικά δικαιώματα χωρίς θητεία στο στρατό της Ομοσπονδίας. Γιά να πάρεις υπηκοότητα, είτε είσαι άνδρας είτε είσαι γυναίκα, πρέπει εθελοντικά να καταταγείς. Πρέπει πρώτα να αποδείξεις πως μπορείς να είσαι οπλίτης πριν αποκτήσεις το ανώτερο προνόμιο του πολίτη. Μόνον έντιμη απόλυση μετά την συμπλήρωση της θητείας εξασφαλίζει το δικαίωμα ψήφου.

Διαβάζω σκληρές απόψεις, τις αντιγράφω και δεν δυσκολεύομαι να φορέσω τη στολή και να σηκώσω τη σημαία. Το έχω ανάγκη κυρίως γιά λόγους ηθικής γιατί η πραγματική βάση της ηθικής είναι το καθήκον. Ζούμε δυστυχώς σήμερα σε μιά παρακμιακή κοινωνία, που υπερτονίζει τα δικαιώματα αλλά δεν διδάσκει το καθήκον. Όμως τα δικαιώματα συνδέονται με τον ωφελιμισμό και την υλική ευημερία, ενώ το καθήκον είναι μιά πλατιά έννοια με προεκτάσεις ηρωικής μεταφυσικής.
«Έπρεπε να κάνω μιά ενέργεια πίστης. Έπρεπε να αποδείξω στον εαυτό μου πως ήμουν άντρας. Όχι κάποιο παραγωγικό-καταναλωτικό οικονομικό ζώο ...αλλά άντρας. »
«Η βία και η γυμνή δύναμη έχουν τακτοποιήσει τα περισσότερα θέματα στην ιστορία από οποιοδήποτε άλλο παράγοντα κι η αντίθετη γνώμη είναι μιά πλάνη στο χειρότερο βαθμό. »

Είμαστε οι στρατιώτες του Γαλαξία.
Είμαστε το κινητό πεζικό της Ανθρώπινης Ομοσπονδίας. Τα διαστημόπλοια του στόλου μας μεταφέρουν στα σύνορα του διαστήματος και πέφτουμε με κάψουλες σε άγνωστους ουρανούς. Μεταξύ μας δεν υπάρχουν βοηθητικοί. Όλοι πέφτουν, όλοι πολεμούν, απλοί στρατιώτες και στρατηγοί. Οι αξιωματικοί πέφτουν πρώτοι. Οι μονάδες έχουν τα ονόματα των αρχηγών μας. Είμαστε εθελοντές, υπεύθυνοι και περήφανοι. Δεν εγκαταλείπουμε ποτέ τους συντρόφους μας. Πεθαίνουμε στα πεδία μαχών των εχθρικών πλανητών, πάντα με το κεφάλι ψηλά.Μπορούμε και κάνουμε τα πάντα. Εξασκούμε με χαρά την τέχνη της σφαγής. Εκκαθαρίζουμε τα εχθρικά χαρακώματα και προχωράμε. Κυκλώνουμε τους ήλιους, καταστρέφουμε τα φεγγάρια. Θα επιβιώσουμε, θα υπερισχύσουμε, θα εκπολιτίσουμε τα αστέρια, θα κατακτήσουμε το Σύμπαν.
Είμαστε οι στρατιώτες του Σύμπαντος.

«Έχει όμως ο άνθρωπος το “δικαίωμα” να εξαπλωθεί σ’ όλο το σύμπαν ;
Ο άνθρωπος είναι αυτό που είναι, ένα άγριο ζώο με τη θέληση να επιβιώσει ... »
«Μπορούμε να εξακριβώσουμε με την παρατήρηση πως όποια ράτσα σταματάει την ίδια της την εξάπλωση, υπερκαλύπτεται από άλλες ράτσες που εξαπλώνονται ... »

Πίσω στη Γη, οι περίοικοι, οι μέτοικοι, οι έμποροι και οι δειλοί πιστεύουν πως όλα αγοράζονται με το χρήμα. Έχουν βεβαίως άδικο. Όπως διδάσκει ο καθηγητής Ιστορίας και Ηθικής Φιλοσοφίας: ...τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι υπεράνω χρημάτων, η τιμή τους είναι η αγωνία, ο ιδρώτας και η αφοσίωση ...

Τιμή, Πίστη, Μάχη...!
Έφοδος ... γιά έναν καλύτερο Κόσμο ...

Το βιβλίο: Starship Troopers (1959), βραβείο Hugo 1960.
Ο συγγραφέας: Robert A. Heinlein (1907-1988).
Τα αποσπάσματα: Από την μετάφραση της Α. Ζαρκάδα (Στρατιώτες του Γαλαξία).
Οι πίνακες: New World - A Fighting Man of Mars - A Princess of Mars του Frank Frazetta.
Η ομώνυμη ταινία: Όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν καταφέρνει να σταθεί στο ύψος του κειμένου. Σκηνοθεσία του Πώλ Βερχόφεν.
Η προσωπική μου άποψη: Πιό σκληροπυρηνική από αυτήν του Heinlein…
Η πολιτική και πολιτιστική ιδεολογία: «Οι Ιδέες στα Ορθά» του Αλαίν Ντε Μπενουά. Εξαιρετικά κείμενα, γραμμένα είκοσι χρόνια μετά το βιβλίο του Χάινλαϊν. Εκλεκτική συγγένεια ...
Σκοπός της ζωής: Να βάλει κανείς κάτι το σπουδαίο μεταξύ του εαυτού του και του θανάτου (Μία από τις είκοσι πέντε αρχές ‘ ηθικής ’ του Μπενουά).
Το μέλλον της ανθρωπότητας: Μάχη γιά πάντα...

ΨΕΥΤΙΚΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ

Με κοιτάζει πίσω από το τζάμι της προθήκης και λάμπει στην αστραφτερή του πανοπλία.

Μπροστά του ένα βαρύ και πλούσιο δισκοπότηρο υπογραμμίζει τη σημασία της συνάντησής μας.

Είναι κι αυτός παγιδευμένος όπως κι εγώ στα δεσμά της ύλης, σε λάθος εποχή, σε λάθος τόπο. Ασήμι, σάρκα ή ατσάλι ποιά η διαφορά ;

Αυτός παριστάνει το άγαλμα σε μιά βιτρίνα έργων τέχνης, εγώ υποκρίνομαι τον μέσο πολίτη σε μιά βιτρίνα ανθρώπινων χαρακτήρων.

Το θλιμμένο βλέμμα του ψάχνει απαντήσεις, που δεν έχω να του δώσω. Είμαι τόσο ψεύτικος όσο κι αυτός και μάλλον σε χειρότερη κατάσταση. Εγώ δεν φοράω πανοπλία κι έχω χάσει το σπαθί μου. Ο αληθινός μου εαυτός κρύβεται σαν δειλός πίσω από έναν αποδεκτό ρόλο στο σύγχρονο θέατρο των εντυπώσεων. Τι κι αν γνωρίζω τα τεχνάσματα του ηθοποιού. Παίζω τόσο καλά, που στο τέλος θα ξεχάσω ποιός είμαι.

Με αναγνωρίζει κι ας είμαι στοιχειωμένος. Καταλαβαίνει πως ψάχνω άσυλο στον κόσμο της ομορφιάς, στα ανέφικτα όνειρα της μέρας. Η Τέχνη μόνον μας έχει απομείνει, τελευταία αντίσταση στους κύκλους της φθοράς.

Μου ζητάει να τον πάρω μαζί μου αλλά δεν έχω τα χρήματα, που πρέπει να πληρώσω γιά να τον ελευθερώσουν. Σε αυτόν τον κόσμο τα χαρτονομίσματα των εμπόρων έχουν τον πρώτο λόγο και οι ιππότες πρέπει να τα υπολογίζουν κι ας τα περιφρονούν.

Θα επιστρέψω κάποτε φυλακισμένε αδελφέ μου, είτε έχω είτε δεν έχω σώσει την ψυχή μου. Αν έχω αποτύχει θα φέρω μαζί μου πολύχρωμα χαρτονομίσματα. Αν όμως έχω σπάσει τις σφραγίδες, τότε θα κλείσω με τον σωστό τρόπο τους ανοιχτούς λογαριασμούς ...




Η φωτογραφία: Από μιά βόλτα μου στη Βενετία.
Η ψυχολογία: Ο Carl Jung θα μπορούσε να μας δώσει τις απαιτούμενες εξηγήσεις.
Οι ιππότες του χρήματος: Οι Ναϊτες μεταλλάχθηκαν σε θησαυροφύλακες και γι’ αυτό είχαν το τέλος που τους άξιζε.

ΕΓΚΟΣΜΙΑ ΙΠΠΟΣΥΝΗ

ΙΠΠΟΣΥΝΗ - ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Η ικανότητα στα όπλα και το σαρκικό πάθος ορίζουν το πλαίσιο της Εγκόσμιας Ιπποσύνης. Τα πολεμικά παιχνίδια και το κυνήγι της ηδονής στη γη συμπληρώνουν την αναζήτηση της γνώσης και την επιδίωξη της αρετής στον ουρανό.

Αν η Ουράνια Ιπποσύνη προστατεύει τα υψηλά ιδανικά και το Φως του Απόλλωνα, η Επίγεια Ιπποσύνη καλλιεργεί την πολεμική αρετή και το Διονυσιακό Πάθος. Αν το Άγιο Δισκοπότηρο οριοθετεί την ανώτερη διάσταση των χριστιανών milites, το γυναικείο αιδοίο καθορίζει την πίστη των ερωτευμένων ιπποτών. Κι αν ο Γκάλαχαντ, ο Πέρσιβαλ κι ο Μπορς εκπροσωπούν την ιερή φρουρά, οι αντίστοιχοι ανίκητοι ιππότες επί γης είναι ο Λάνσελοτ, ο Τριστάνος και ο Λάμορακ.

Ο Λάνσελοτ, ο Τριστάνος και ο Λάμορακ ήταν οι ικανότεροι μαχητές και οι διασημότεροι παράνομοι εραστές. Ήδη στην αρχή των θρύλων, ο ίδιος ο Αρθούρος ήταν καρπός ενός παρόμοιου έρωτα ... του τυφλού πάθους του Ούθερ Πεντράγκον γιά την Ιγκρέιν, γυναίκα του Δούκα του Τίντατζελ.
Ο Λάνσελοτ ντι-Λέικ, ο λευκός ιππότης, γιός του βασιλιά Μπαν του Μπένγουικ και πατέρας του Γκάλαχαντ, υπήρξε εραστής της βασίλισσας Γκουίνεβιαρ, γυναίκας του καλύτερου φίλου του και ανώτατου βασιλιά.
Ο Τριστάνος ντε-Λιονές δοκίμασε το μαγικό φίλτρο της αγάπης και ερωτεύθηκε την Ιζόλδη, γυναίκα του θείου του βασιλιά Μαρκ της Κορνουάλης, ενώ και παλαιότερα λένε πως ήταν ερωτευμένος με τη σύζυγο του ιππότη Σεγκβάριντες.
Ο Λάμορακ ντε-Γκέιλζ, γιός του βασιλιά Πέλινορ και αδερφός του Πέρσιβαλ, αποκαλούμενος και ιππότης με την κόκκινη ασπίδα, ήταν εραστής της βασίλισσας Μαργκόζ, γυναίκας του βασιλιά Λοτ του Όρκνι.

«Πώς είναι δυνατόν να είσαι άξιος ιππότης και να μην είσαι ερωτευμένος;» αναρωτιόταν ο Τριστάνος συνομιλώντας με τον ιππότη Ντίνανταν. Η ωραία Ιζόλδη συνεχίζοντας την ίδια συζήτηση απορούσε και τον ξαναρωτούσε: «Πώς μπορείς να είσαι ιππότης και να μην είσαι εραστής ; Δεν είναι ντροπή;»
Αυτό ήταν το το μυστικό της ανώτερης δύναμης των αμαρτωλών. Νικούσαν γιά να διατηρούν το θαυμασμό των αγαπημένων κυριών τους και τα κατορθώματά τους ήταν μεγάλα.

Ο Λάνσελοτ ντι-Λέικ ήταν ο απόλυτος ιππότης. Έλαβε μέρος σε αμέτρητες μάχες, σκότωσε γίγαντες και εξόντωσε τον δράκοντα που ξερνούσε φωτιά και κατοικούσε στον βρωμερό τάφο. Στο Νησί της Χαράς νίκησε σε κονταρομαχία πεντακόσιους ιππότες μέσα σε τρείς ημέρες. Οι ιστορίες του δεν έχουν τέλος.
Ο Λάμορακ ντε-Γκέιλζ ήταν ο καλύτερος κονταρομάχος, ανίκητος σχεδόν σε όλους τους αγώνες. Στο Κάμελοτ νίκησε τον Γκάουεϊν και τους αδερφούς του κι άλλους δώδεκα ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης. Στο κάστρο της Μόργκαν λε-Φε νίκησε δώδεκα ιππότες αλλά και τον ιππότη Ντίνανταν και τον σαρακηνό ιππότη Παλόμιντες όταν νόμισε πως τον υποτίμησαν. Στους οκταήμερους αγώνες της χώρας Σούρλουζ, κέρδισε το δεύτερο βραβείο της γιόστρας ενώ καλύτερός του αναδείχτηκε μόνον ο Λάνσελοτ. Κάποτε νίκησε τριάντα ιππότες του βασιλιά Μαρκ κι έπεσε στο τέλος μόνον από τον Τριστάνο. Στο δάσος του κάστρου Πέριλους όμως νίκησε σε κονταρομαχία και τον Τριστάνο κι έπειτα σε ισόπαλη μονομαχία με σπαθιά ορκίστηκαν από αλληλοσεβασμό να μην αναμετρηθούν ποτέ ξανά μεταξύ τους.
Ο Τριστάνος ντε-Λιονές ήταν επίσης απαράμιλλος πολεμιστής, ισάξιος των άλλων δύο στις γιόστρες. Κάποτε, τέσσερις ώρες μονομαχούσαν με τον Λάνσελοτ, αμίλητοι χωρίς κανείς να νικάει και στο τέλος ισόπαλοι, γονατιστοί και ματωμένοι πρόσφεραν ο ένας στον άλλον τα σπαθιά τους. Ο Τριστάνος όμως ήταν και σπουδαίος αρπιστής και πρότυπο των κυνηγών. Διάσημος γιά την ικανότητά του να φυσάει το κυνηγετικό κέρας σε κάθε δυνατό τόνο και ένταση, αυτός πρώτος καθιέρωσε το κυνήγι με γεράκι και αντιστοίχισε τα φυσήματα του βούκινου με τα διαφορετικά κυνηγετικά παραγγέλματα.

Και οι τρείς τους έμειναν αξέχαστοι όχι μόνον γιά τα ανδραγαθήματα αλλά επίσης γιά τα παθήματα του έρωτα.

Ο Λάνσελοτ ξεγελάστηκε με μάγια και απάτη και πλάγιασε με την Ιλέιν, την κόρη του βασιλιά Πέλες του Παράξενου Πύργου, νομίζοντας πως ήταν η Γκουίνεβιαρ. Κι όταν και δεύτερη φορά τον ξεγέλασαν γιά να πλαγιάσει μαζί της και το ανακάλυψε η Γκουίνεβιαρ, η τρέλα που τον κατέλαβε κράτησε δύο χρόνια. Γυρνούσε από τόπο σε τόπο, άοπλος με σαλεμένο μυαλό και χρειάστηκε η παρέμβαση του Γκράαλ γιά να γιατρευτεί.
Παρομοίως, όταν ο Τριστάνος παρεξήγησε την Ιζόλδη γιά απιστία με τον ιππότη Κεχίντιους, έβγαλε την πανοπλία του και τριγυρνούσε μέσα στο δάσος μισόγυμνος, κλαίγοντας και παίζοντας άρπα σαν κυνηγημένος τρελός.
Κι o Λάμορακ είδε την αγαπημένη του να σφάζεται από τον ίδιο της τον γιό και λούστηκε στο αίμα της όταν ο Γκάχερις τους έπιασε γυμνούς, μαζί στο κρεβάτι. Κι από τότε τριγυρνούσε ντροπιασμένος και με τσακισμένη καρδιά.

Τραγικό ήταν και το τέλος τους.
Ο Τριστάνος δολοφονήθηκε από τον βασιλιά Μάρκ καθώς έπαιζε αμέριμνος την άρπα του.
Τον Λάμορακ τον σκότωσαν σε ενέδρα ο Γκάουεϊν, ο Γκάχερις, ο Μόρντρεντ και ο Άγκραβεϊν.
Όσο γιά τον Λάνσελοτ .... είναι γνωστό πως δεν αξιώθηκε τη λύτρωση του Δισκοπότηρου κι όταν τέλειωσε η αναζήτηση, λησμόνησε τις υποσχέσεις του γιά κάθαρση κι ενέδωσε ξανά στον μεγάλο του έρωτα.
Μετά τον θάνατο του Αρθούρου, πήγε και βρήκε την Γκουίνεβιαρ, καλόγρια στο μοναστήρι του Άλμεσμπερι κι ακόμη και τότε της ζήτησε να τον φιλήσει γιά τελευταία φορά. Έπειτα φόρεσε το ράσο στο ξωκλήσι κοντά στο Γκλάστονμπερι κι έμεινε εκεί σαν ασκητής ενώ αργότερα χειροτονήθηκε και πέθανε ιερέας κι όχι πολεμιστής.

Αυτός ήταν ο κόσμος των ονείρων της επίγειας ιπποσύνης, γεμάτος μεγάλα κατορθώματα και πικρή αγάπη.
Αληθινά ήταν τα λόγια του Παλόμιντες προς τον Τριστάνο....πως η αγάπη είναι ελεύθερη γιά όλους τους ανθρώπους και πως ακόμη κι αν η Ιζόλδη δεν τον θέλει αυτός θα την αγαπά ως την τελευταία του πνοή ...
Αληθινό ήταν και το μαγικό κύπελλο της Μόργκαν λε-Φε, που αποκάλυπτε τις άπιστες κυρίες στους άνδρες τους, αυτό που το δοκίμασαν εκατό στην αυλή του βασιλιά Μαρκ και μόνον τέσσερις βρέθηκαν πιστές ...

Τι κι αν οι ιππότες ορκίζονταν στο σταυρό του ξίφους τους. Όταν ξύπναγε μέσα τους αβάσταχτος ο έρωτας έχαναν την επαφή τους με τον κόσμο. Ερωτομαγεμένοι ξεπέζευαν, ξαρματώνονταν και τριγυρνούσαν στα αδιαπέραστα δάση με σαλεμένα τα λογικά ... Η αγνότητα παρέμενε άπιαστο προνόμιο της ουράνιας ιπποσύνης.
Ο αγαθός Πέρσιβαλ μπορεί να ελευθέρωσε τον Τριστάνο από το κάστρο που τον είχε φυλακίσει ο Μάρκ, αλλά ήταν πολύ τίμιος γιά να πιστέψει πως ο φίλος του είχε ερωμένη τη γυναίκα του θείου του.
Ο Λάνσελοτ μόνον είχε επίγνωση της αμαρτίας κι ας μην μπορούσε να της αντισταθεί. Όταν ζούσε στο Νησί της Χαράς αποκαλούσε τον εαυτό του «ιππότη που αμάρτησε». Μπορεί να μετανόησε τελικά και να πέθανε ιερωμένος και άγγελοι να τον συνόδευαν όταν περνούσε τις πύλες του ουρανού, όμως άφησε πίσω του κληρονομιά το πιό διάσημο από τα όπλα του.

Γιατί η μαύρη ασπίδα του με την ασημένια εστεμμένη βασίλισσα και τον ιππότη που γονατίζει στα πόδια της είναι το σύμβολο της εγκόσμιας ιπποσύνης.

Ουράνια και επίγεια ιπποσύνη θα ξανασυναντηθούν στο Βασίλειο του Καλοκαιριού.
Βαθιά μέσα στο φοβερό βουνό, στον άξονα του κόσμου, κοιμάται ο Βασιλιάς του Καλοκαιριού και περιμένει να σημάνει η ώρα της μεγάλης μάχης. Τότε, στην ώρα της ανάγκης θα καλέσει στα όπλα την παλαιά φρουρά.
Και στην τελευταία μάχη η Ιπποσύνη θα ξαναγίνει μία και η μαύρη ασπίδα του Λάνσελοτ θα πάρει τη θέση της δίπλα στην λευκή ασπίδα του Γκάλαχαντ με τον κόκκινο σταυρό. Και πατέρας και γιός θα καλπάζουν δεξιά και αριστερά του Αρθούρου κάτω από την ιερή, πολεμική μας σημαία.

Και στη σημαία, ο Ανίκητος Ήλιος θα δοξάζει το κάλλος του Αισθητού Κόσμου και θα ενώνει την αμαρτωλή Γη με τον άσπιλο Ουρανό.




Οι πίνακες: Before the Battle - Tristram and Isolde drinking the Love Portion - Arthur’s Tomb (The last meeting of Lancelot). Έργa του Dante Gabriel Rossetti.
Συγγένειες με σημασία: Ο Λάνσελοτ είναι πατέρας του Γκάλαχαντ και θείος του Μπορς. Ο Λάμορακ είναι αδερφός του Πέρσιβαλ.
Η απάντηση του Ντίνανταν στην Ιζόλδη: «Η χαρά του έρωτα είναι εξαιρετικά σύντομη και τα λυπηρά που ακολουθούν διαρκούν πάρα πολύ».
Ο Παλόμιντες προς τον Τριστάνο: «Τολμώ να πω ότι αγαπώ ακόμη και τους εραστές της ωραίας Ιζόλδης, διότι είναι η κυρία που λατρεύω πάνω απ’ όλες...»
Ο Κεχίντιους: Ιππότης που πέθανε από το μαράζι του γιά την αγάπη της Ιζόλδης.
Morte d’Arthur: Του ιππότη Thomas Malory. Το αρχείο των θρύλων του Ιπποτισμού που εκδόθηκε γιά πρώτη φορά στα 1485.
Η ιστορική ιπποσύνη: Εμφανίζεται στις αρχές του 11ου αιώνα.
Αφιερωμένο: Από έναν φιλότεχνο - εμένα - προς όλους τους πλανημένους, φίλους μου «εραστές». Προσοχή στις υποσχέσεις γιατί κρύβουν πίσω τους αυθάδεια ...

ΠΡΟΜΑΧΟΣ

Είναι οργισμένος μάγος, αρχιερέας της αλήθειας και κυανός πολεμιστής.
Είναι φύλακας των ονείρων, άγγελος της μελαγχολίας και πρόμαχος άγνωστων ιδανικών.

Δαίμονες τον καθοδηγούν και διλήμματα τον καθορίζουν.

Μεθυσμένος από φίλτρα και δεμένος με ξόρκια, στις θάλασσες της μοίρας ταξιδεύει.

Γνώση και γαλήνη αναζητά κι όμως πίσω από το ωχρό πρόσωπο και τα πορφυρά μάτια, μαύρος όλεθρος παραμονεύει.

Στο στενό μονοπάτι ισορροπεί, ανάμεσα στον Νόμο και στο Χάος.

Το τέλος του Κόσμου φέρνει μαζί του.

Στο τέλος του Κόσμου, στο τελευταίο μαγικό ηλιοβασίλεμα, μακάρι να μπορούσα κι εγώ τους πολύχρωμους πύργους της Ίμριρ ν’ ατενίσω ...

Αχ... Πόσο τον ζηλεύω τον ασπρομάλλη με το αναιμικό κορμί !
Πόσο θα ήθελα, έστω γιά μιά φορά, να κρατήσω στα χέρια μου το μαύρο σπαθί των ψυχών !

Πρόθυμα έπειτα, θα δεχόμουν να πληρώσω το τίμημα ...

" Σοφός αρχιερέας της αλήθειας,
Κρυστάλλινη φωνή, όπου κατοικεί του θεού η παγωμένη πνοή,
Οργισμένος μάγος,
Που κάτω από τον φλεγόμενο μανδύα του αντηχεί η κυανή πανοπλία του πολεμιστή ''

Ο πίνακας: Sailor on the Seas of Fate του Michael Whelan.
Ο πολεμιστής: Έλρικ, τετρακοσιοστός εικοστός όγδοος, μάγος αυτοκράτορας του Μελνιμπονέ.
Ο ποιητής: Ο Αυστριακός Georg Trakl (1887-1914). Εθισμένος στα ναρκωτικά, πέθανε από υπερβολική δόση σε ηλικία 27 χρονών.
Το ποίημα: KARL KRAUS, από την ποιητική του συλλογή Ο SEBASTIAN ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, σε μετάφραση της Ελ. Νούσια.

ΛΥΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΞΑΝΑΝΤΟΥ

Ο ποιητής ήταν εθισμένος στο όπιο. Το ναρκωτικό ανακούφιζε τους πόνους και τα πρώτα χρόνια τον βοηθούσε να ονειρεύεται ενώ αργότερα του προκαλούσε άγριους εφιάλτες. Η ακατέργαστη ουσία των θαυμαστών ποιημάτων του πήγαζε από τις παραστάσεις αυτών των ονείρων. Η τεχνική δεινότητα και η δημιουργική του φαντασία μετέτρεπαν την μαγική ύλη των ονειρικών παραστάσεων σε υψηλή λογοτεχνική δημιουργία.

Περιπλανώμενος ιππότης μέσα στο δάσος των ψευδαισθήσεων, ψάχνοντας το παραμυθένιο βασίλειο, διασταυρώθηκα αναπόφευκτα κι εγώ με τα όνειρά του.
Το μυστικιστικό δέος που τα ποιήματα μου προκαλούσαν, την υποτιθέμενη καταγωγή της ποίησης από την μαγική παράδοση επιβεβαίωσε. Πρώτα η Μπαλάντα του Γέρου Ναυτικού μου έμαθε τι να περιμένω κι έπειτα ο Κούμπλα Χαν μου έδειξε το μυστικό δρόμο προς την ανύπαρκτη χώρα.

Έτσι ανικανοποίητος και θλιμένος, αναζητώντας καταφύγιο πέρα από τον χώρο και τον χρόνο, βρήκα τη λύτρωση στο Ξαναντού.

Το όνομα είχε από μόνο του μιά μουσική ποιότητα που με γοήτευε πριν ακόμη την ανάγνωση του ποιήματος. Κι αν οι μεγάλοι ρομαντικοί ποιητές της Δύσης ταξίδευαν στη μακρυνή Ανατολή, εγώ αντίθετα τον μύθο έψαχνα στους ομιχλότοπους της Δύσης. Ο μαγεμένος Αλφ κυλούσε στα νησιά των Κελτών κι ο Κούμπλα Χαν ήταν γιά μένα βασιλιάς των Τουάθα ντε Ντανάαν.

Ακολουθώντας το ιερό ποτάμι Αλφ, πριν χρόνια στο παλάτι βρέθηκα του Νουάντα με το ασημένιο χέρι. Η ηχώ της μουσικής των ξωτικών με συνεπήρε στα έγκατα των ιερών λόφων. Στο περιστρεφόμενο κάστρο της Αρίανρχοντ, στο καθαρτήριο της Λευκής Θεάς της ζωής και του θανάτου περίμενα την αναγέννηση. Προσδοκούσα μυστική θέαση της φύσης στα επικίνδυνα σύνορα των φανταστικών κόσμων, μακρυά από τον πλασματικο κόσμο της συνήθειας και της συμβατικής πραγματικότητας.

Μπροστά στα μάτια μου παρέλασαν οι τέσσερις καβαλάρηδες των Sidhe μεταφέροντας τα ιερά σύμβολα της παράδοσης: Ο πρώτος το δένδρο της ζωής, ο δεύτερος το δισκοπότηρο της αγάπης, ο τρίτος το σπαθί της δύναμης κι ο τέταρτος τον κρύσταλλο της αποκάλυψης του χρόνου.

Όμως στις ερωτήσεις δεν απάντησα σωστά, τίποτα δεν κατάλαβα από σύμβολα και αλληγορίες, σοφία και έρωτα, ελπίδα και υπομονή. Οι πολεμόχαρες, προγονικές φωνές τρόμαξαν τις φασματικές μορφές και σαν σκιά χάθηκε το Ξαναντού πριν καν προλάβω την Ωραία Κυρία ν' αντικρύσω.

Ο ΚΟΥΜΠΛΑ ΧΑΝ

Ο Κούμπλα Χαν στο Ξαναδού είχε κάμει

παλάτι αρχοντικό και του έρωτα φωλιές,

εκεί που ο Αλφ κυλούσε, το ιερό ποτάμι

μέσ’ από θεόρατες σπηλιές

σε ανήλιες κάτω ακρογιαλιές.

Δυό φορές πέντε μίλια γης παχιά

ζωσμένη ήταν με πύργους και τοιχιά

και μέσα ρυάκια φιδωτά σε κήπους λαμπιρίζαν,

όπου μυριστικών δεντρών μεθούσ’ η ανθοβολή·

και μέσα λόγγοι εδώ κ’ εκεί στον ήλιο πρασινίζαν,

σαν τα βουνά, τόσο παλιοί.

Μα ω! η ρομαντική χαράδρα, η βουλιαγμένη

κάτω απ’ των κέδρων τη σκεπή, στην πράσινη πλαγιά!

τι αγριοτοπιά ! ιερή και μαγεμένη,

λες κ’ είναι από γυναίκας θρήνο στοιχειωμένη,

που κλαίει γι’ αγάπη ξωτικού σε χασοφεγγαριά!

Κι απ’ τη χαράδρα με άπαυτην αντάρα χοχλακώντας,

σαν η ίδια η γης να ξεφυσά με κόπο αγκομαχώντας,

μεγάλη ανάβρα ορμητικά τινάζει τα νερά της·

και στο ανεβοκατεβαστό γοργό ξεπέταμά της

πελώρια βράχια αναπηδούν, στην πλάκα όπως χαλάζι,

ή όπως διράβδι τα σπειριά στο άχυρο αναταράζει:

και μες στο χοροπήδημα των κοτρωνιών, ολοένα

ξεχύνει ξάφνου ο ποταμός με ορμή νερά αφρισμένα.

Όλο μαιάντρους το ιερό ποτάμι πέντε μίλια

σε λόγγους και σε λαγκαδιές κλωθοκυλά,

στα θεόρατα έφτανε από κεί τα σπήλια

και με βροντή βούλιαζε πια σε πέλαγα σιωπηλά:

Και στη βροντή του ο Κούμπλας γρίκαε μακρινές

προγονικές και πολεμόχαρες φωνές

Ο ίσκιος τού παλατιού ως αλάργα

στα κύματα έπλεχε, κ’ εκεί

απ’ τις σπηλιές κι’ απ’ την ανάβρα

σμιχτή γρικιόταν μουσική.

Μαστοριάς σπάνιας ήταν θάμα,

λιοπάλατο και κρουσταλλοσπηλιές αντάμα!

Μιά αρχοντοπούλα με τη λύρα

στ’ όνειρό μου είδα μιά φορά !

της Αβησσύνιας ήταν κόρη

κι έψελνε της Αβόρας τα όρη,

κρούοντας τα τέλια τ’αργυρά.

Να ξανακούσω μέσα μου αν μπορούσα

και τη φωνή και το σκοπό,

απ’ αναγάλια τόσο θα σκιρτούσα,

που με πλατύν αχό και χαρωπό

θά ’σταινα το παλάτι στον αέρα,

λιοπάλατο και κρουσταλλοσπηλιές!

κι όσοι γρικούσαν, θα τα βλέπαν εδωπέρα

κι όλοι θα κράζαν: Κάντε πέρα! πέρα!

τα μάτια του πετούν φωτιές

κ’ η κόμη του είν’ ανεμιστή!

Ζώστε τον τρίδιπλα μπρος πίσω

και κλείστε μ’ ιερό δέος τα μάτια ευτύς,

τι αυτός το μάννα έχει γευτεί

κι έπινε γάλα παραδείσιο.

Κάθε φορά που με απόγνωση σκέφτομαι τις μάταιες απαιτήσεις και το αδιέξοδο των ευθυνών, μιά νοσηρή νοσταλγία με κυριεύει γιά την μακρυνή κοιλάδα των θαυμάτων και του πεπρωμένου.
Ακολουθώντας το ιερό ποτάμι Αλφ κάποτε στους πύργους θα ξαναβρεθώ του Ξαναντού. Εκεί στο γύαλινο Κάιρ Αρίανρχοντ, στον αστερισμό Corona Borealis, θα συναντήσω την αρχοντοπούλα με τη λύρα, που εξουσιάζει τους ποιητές. Από τη δέσποινα, πρώτα συγχώρεση θα ζητήσω κι έπειτα λήθη και πόθους σαρκικούς.

Λαγνεία κι όχι αγάπη θ’ απαιτήσω,
ακόμη και τον ήλιο θ’ αρνηθώ
και μέσα στη νύχτα της ψυχής,
προσμένοντας θα ονειρευτώ.

Ο ποιητής: Samuel Taylor Coleridge, κορυφαίος Άγγλος ρομαντικός.
Το ποίημα: Kubla Khan (1798), σε μετάφραση του Γ. Ν. Πολίτη.
Οι πίνακες: The Riders of the Sidhe (1911) και Head of a Goddess του Σκωτσέζου συμβολιστή ζωγράφου John Dunkan.
Η εικόνα: Dagda and the Woman of Uinnius (1981) του Ιρλανδού ζωγράφου Jim Fitzpatrick.
Η Λευκή Θεά: Η Μεγάλη Θεά. Επίσης, τίτλος βασικού βιβλίου μυθολογίας του Ρόμπερτ Γκρέϊβς.

ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ

« Καί εγένετο πόλεμος έν τώ ουρανώ, ό Μιχαήλ καί οί άγγελοι αυτού τού πολεμήσαι μετά τού δράκοντος. Καί ό δράκων επολέμησεν καί οί άγγελοι αυτού, καί ούκ ίσχυσεν, ουδέ τόπος ευρέθη αυτών έτι έν τώ ουρανώ.»

Ήταν όλοι τους αθάνατοι και ωραίοι. Πολεμιστές με αστραφτερές πανοπλίες και πολύχρωμα φωτοστέφανα, που συγκρούονταν ακατάπαυστα στους έμπυρους κύκλους του διαστήματος.

Σύμφωνα με την Κοσμολογία, πριν από 14 δισεκατομμύρια χρόνια ο Κόσμος γεννήθηκε μέσα σε μιά ανεξήγητη έκρηξη φωτός. Όλη η ύλη και η ενέργεια, που ήταν συγκεντρωμένες σε μιά απειροελάχιστη σφαίρα σε κατάσταση μέγιστης ομοιομορφίας και τάξης, απελευθερώθηκαν και δημιούργησαν τον διαστελλόμενο χωρόχρονο. Στο αρχικό υπέρθερμο και πυκνό σύμπαν, η ενέργεια της φωτεινής ακτινοβολίας υπερτερούσε της σταθερής ενέργειας των σωματιδίων της ύλης. Οι μονάδες φωτός, τα φωτόνια συγκρούονταν συνεχώς με τα υλικά σωματίδια, δεν διαχέονταν και έτσι το πρώτο Σύμπαν παρέμενε αδιαφανές.

Στους ουράνιους θόλους συγκρούονταν οι πολεμιστές της αυγής, σε αιθερικές μάχες δίχως τέλος, δίχως νικητές. Ο πόλεμος ήταν παιχνίδι και οι μάχες χορογραφίες. Οι πληγές έκλειναν με την ίδια ευκολία που άνοιγαν και η ένταση της προσπάθειας πλημμύριζε το σύμπαν. Όμως η χαρά ήταν ουδέτερη, δεν επαρκούσε, δεν ήταν η μέθη της νίκης που συνεπαίρνει. Πώς μπορείς άραγε να γιορτάσεις τη νίκη αν δεν έχεις φοβηθεί την ήττα. Η ήττα πρέπει να οδηγεί σε τιμωρία όπως η νίκη σε ανταμοιβή. Οι ουράνιοι ιππότες έπαιζαν χωρίς φόβο και πάθος και γι’ αυτό δεν απολάμβαναν τα ενδεχόμενα.

Τότε αποφάσισαν πως έπρεπε να μεγιστοποιήσουν την ένταση της μάχης αλλάζοντας τα δεδομένα. Το παιχνίδι συναρπάζει μόνον όταν διαφορετικές προθέσεις και σκοποί αντιμάχονται. Ο ύψιστος σκοπός θα ήταν κυριαρχία στο σύμπαν, η μέγιστη ποινή στέρηση της ελευθερίας. Η ανελευθερία πάντα επιφέρει υλική δέσμευση και αισθητική κατάπτωση, φθορά και μεταμόρφωση σε ασχήμια.
Έτσι τα επίπεδα του παιχνιδιού ανανεώθηκαν, νέες προοπτικές ανοίχθηκαν και οι πίστες αναβαθμίστηκαν.

Οι πρώην σύντροφοι χωρίστηκαν σε δύο παρατάξεις γιά να διεκδικήσουν το νεοσύστατο άπειρο. Αρχάγγελοι των δυνάμεων και παντοδύναμοι Θρόνοι κατέθεσαν αντίθετες προθέσεις, προσδοκώντας λύτρωση και συναρτώντας το μέλλον με την έκβαση του παιχνιδιού. Η δύναμη της θέλησης θα μεταμόρφωνε τις προσδοκίες. Αρχηγοί πρωτοστάτησαν: ο πιστός και προβλέψιμος Μιχαήλ, στεγανά θωρακισμένος μέσα στην χρυσοκάστανη πανοπλία του και ο άπιστος κι απρόβλεπτος Εωσφόρος, απατηλά εύθραυστος στην πορφυροκόκκινη δική του. Οι πανοπλίες έλαμπαν και τα μακριά δόρατα τύφλωναν σαν αστραπές μέσα στις γιόστρες του διαστήματος. Ωραίοι και Δυνατοί σαν τη θύελλα, σαν φοβεροί άνεμοι, θέριζαν στα ουράνια χωράφια μέσα σε χρώματα ερυθρά, κυανά, χρυσά και ιώδη.
Αρχές και Κυριότητες, Δυνάμεις και Εξουσίες έσπαγαν τα κρυστάλλινα οχυρά. Πύκνωναν οι φάλαγγες των ιπποτών και έσμιγαν οι ασπίδες, χτύπαγαν οι περικεφαλαίες και ανέμιζαν οι φοβερές φούντες. Τα φλόγινα σπαθιά στα χέρια των Χερουβείμ και των Σεραφείμ έβαζαν φωτιά στα όρια των πιθανοτήτων.

Και τότε, είδα το σπαθί του Μιχαήλ να πέφτει με δύναμη στο κεφάλι του Σατάν και από το χτύπημα, το πράσινο σμαράγδι να αποσπάται από το κράνος του και να χάνεται στο χάσμα του διαστήματος.
Τελικά, 400 χιλιάδες χρόνια μετά την αρχέγονη έκρηξη, η σταθερή ενέργεια των υλικών σωματιδίων υπερίσχυσε της ενέργειας της φωτεινής ακτινοβολίας. Τα φωτόνια έχαναν ενέργεια κρυώνοντας και έτσι η ύλη κυριάρχησε. Καθώς όμως σχηματίζονταν τα ουδέτερα άτομα, τα φωτόνια απελευθερώθηκαν και άρχισαν να διαχέονται παντού κάνοντας το σύμπαν διαφανές. Το φως αποδεσμεύτηκε από την ύλη.

Μεγαλείο και συντριβή, λάμψη και σκοτεινιά, Φως και Ύλη. Τη στιγμή της διαφάνειας η ωραία στρατιά με τα σιδερένια χέρια πλήρωσε το τίμημα της ήττας και μεταμορφώθηκε στα σιχαμερά όντα της Κόλασης. Είδα τους νικημένους θεούς με τα λαμπερά μάτια να μετατρέπονται μέσα σε κούφια βογγητά σε σκοτεινούς δαίμονες, με ξεδοντιάρικα στόματα γεμάτα αφρούς και κόκκινα σαγόνια. Τέλεια κορμιά σάπιζαν βρωμώντας θειάφι και αποκρουστικά πρόσωπα στην χαλκοπράσινη φωτιά ξερνούσαν μαύρο αίμα. Μεταμορφώνονταν σε όρνια και ακρίδες, δράκους και θηρία με καμπουριαστές μύτες και νύχια γαμψά, στρεβλά κέρατα και φιδίσιες ουρές.
Στην πύρινη άβυσσο γκρεμίστηκαν έτσι οι κρατερές φάλαγγες, σε μαυροκίτρινες φλόγες.


Σε εκείνη την υπέρτατη μάχη θαύμαζα την ομορφιά των συντρόφων, αναποφάσιστος και απορημένος, αδιάφορος γιά το αποτέλεσμα. Αρνήθηκα να λάβω μέρος κι έμεινα να παρακολουθώ σαν ουδέτερος κι ανάξιος παρατηρητής. Καταραμένος έπειτα ανάμεσα στους ανθρώπους είχα άπλετο χρόνο να επαναξιολογήσω τα δεδομένα.

Η ταχύτητα του φωτός οδηγεί πιά το διαστελλόμενο σύμπαν. Το φως προηγείται της ύλης στις αχανείς εκτάσεις του απείρου. Όμως δεν υπάρχει πραγματική χαρά χωρίς επιθυμητό, ανανεωμένο παιχνίδι. Ο Ουριήλ αισιόδοξα μηνύματα μου μεταφέρει, πως ένας νέος κύκλος σύντομα πρόκειται να αρχίσει, ο μετρητής θα μηδενίσει και τους παλιούς συντρόφους μου θα ξαναβρώ.
Πίστευα κι εξακολουθώ να πιστεύω πως το σύμπαν δικαιώνεται μόνον σαν αισθητικό φαινόμενο. Άραγε, αυτή τη φορά με ποιά παράταξη θα συνταχθώ ... ;



Οι εικόνες: Το αριστούργημα του Πίτερ Μπρέγκελ “Η Πτώση των Επαναστατημένων Αγγέλων” (1562). Σε μεγέθυνση ο Αρχάγγελος Μιχαήλ από το κέντρο του πίνακα και δύο σκοτεινοί άγγελοι. Ο ένας σαλπίζει γιά τελευταία φορά στον ουρανό καθώς ολοκληρώνεται η μεταμόρφωσή του.
Το εισαγωγικό απόσπασμα: Από την Αποκάλυψη του Ιωάννη.
Η σκηνή της μάχης: Σταθερός κανόνας οι ανυπέρβλητες περιγραφές της Ιλιάδας. Ο Χαμένος Παράδεισος επίσης.
Τα φωτόνια: Οι ελάχιστες ποσότητες φωτός.
Τα αρχικά φωτόνια: Σήμερα έχουν μετατραπεί σε ακτινοβολία συχνότητας μικροκυμάτων και δεν είναι πιά ορατό φως. Αρχέγονη, διάχυτη ακτινοβολία μικροκυμάτων που ανιχνεύτηκε το 1965.
Ουριήλ: Άγγελος, ο φύλακας της σφαίρας του Ήλιου.
Το πράσινο σμαράγδι: Σύμφωνα με μία εκδοχή, το αληθινό Γκράαλ.