O TEMPORA! O MORES!

Delicta maiorum inmeritus lues,

Romane, donec templa refeceris

aedisque labentis deorum et

foeda nigro simulacra fumo.
 

dis te minorem quod geris, imperas:

hinc omne principium, huc refer exitum:

di multa neglecti dederunt

Hesperiae mala luctuosae.

Από τα βάθη του ιστορικού χρόνου, ο Λατίνος ποιητής Οράτιος προτρέπει τους συμπολίτες του να επιστρέψουν στη λατρεία των πατρώων θεών και τους υπενθυμίζει πως τα αμαρτήματα των προγόνων, οι παραμελημένοι ναοί, πολλά δεινά έχουν επιφέρει στις χώρες της Εσπερίας. Οι ίδιοι αρχαίοι στίχοι θα μπορούσαν ταιριαστά να απευθύνονται και στους σύγχρονους Ευρωπαίους ως διαχρονική πρόσκληση επανασύνδεσης με την ζωτική συνέχεια της Παράδοσης.

 

Στις μέρες μας, το παγκόσμιο γεωπολιτικό γίγνεσθαι αναδιατάσσεται με νέα ένταση ενώ ταυτόχρονα βαθαίνει η διαρκής κρίση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Το άθλιο κονκλάβιο που κυβερνάει την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κατασκευαστής και ταυτόχρονα απότοκο της «πολιτικά ορθής» πραγματικότητας που μονότονα αναπαράγει: oικονομοκρατία, εκθύληνση, υποβαθμισμένη παιδεία, μαζικός πολιτισμός, άναρχη δημοκρατία, αποπροσανατολισμός και ανισορροπία. Τα προβλήματα είναι αλληλένδετα και σχετίζονται με την έκπτωση των αξιών και την διαφθορά των ηθών, αλλά κρισιμότερο θέμα παραμένει η αδυναμία φυλετικής αναζωογόνησης και η γήρανση του πληθυσμού.

 

Η διάσωση της Ευρώπης απαιτεί πρωτίστως μια νέα πανευρωπαϊκη αφήγηση με φυλετικό προσδιορισμό και πολεμική ομοψυχία. Rusticorum mascula militum proles... Οι υψηλές αξίες της ιερότητας και του ηρωισμού, αισθητικά και μεταφυσικά, είναι πάντα συνδεδεμένες με τη φυλετική ρώμη. Πρέπει με κάθε τρόπο να πολλαπλασιαστεί ο γηγενής πληθυσμός και οι ναρκωμένοι πολίτες των ευρωπαϊκών εθνών να συνειδητοποιήσουν την διαλυτική επίδραση του πολυπολιτισμικού δηλητηρίου.

Η πολιτική ιδεολογία πρέπει να ξεκαθαρίσει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τόσο στην ευρωπαϊκή ενότητα όσο και στη εθνική διαφοροποίηση. Οι ευρωπαϊκοί λαοί πρέπει να απαλλαγούν από την ενοχική παθολογία και τις προκαταλήψεις για τα λάθη του παρελθόντος, να ξαναγίνουν περήφανοι για τις παραδόσεις τους και να επαναξιολογήσουν τα αυτονόητα κεκτημένα.

Μεγάλο μέρος της ευθύνης φέρουν οι Τεύτονες, που ταλανίζονται από το νοσηρό σύνδρομο της οικονομικής υπεροψίας κι έχουν λησμονήσει τον ενωτικό τους ρόλο στο κέντρο της γηραιάς ηπείρου. Κι επίσης τα μεγάλα κράτη των Βρετανών και των Φράγκων, που καθώς είναι διαβρωμένα από την πανσπερμία των Αφρικανών και Ασιατών της εκφυλισμένης αποικιοκρατίας τους, αδυνατούν να απομακρύνουν τους ασύμβατους ξένους τους.

 

Έχουμε ήδη εισέλθει σε μια επικίνδυνη εποχή όπου εκτός από τον ενδογενή βιολογικό εκφυλισμό, εκατομμύρια αλλόφυλων μεταναστών κατευθύνονται για ποικίλους αντικειμενικούς ή προσχηματικούς λόγους, στην Ευρώπη. Είναι ολοφάνερο πως οι πάτρωνες της αναγκαστικής παγκοσμιοποίησης επιταχύνουν την επιβλαβή επιμιξία των λαών χρησιμοποιώντας τους αξιολύπητους πρόσφυγες ως ακούσια όργανα των προκαθορισμένων σχεδίων τους. Όμως, η μακροπρόθεσμη εξέλιξη της ανθρωπότητας ως βιολογικό είδος έχει απόλυτη ανάγκη την διατήρηση των επιμέρους φυλετικών και εθνικών ομάδων και την διακριτική συνύπαρξη των διαφορετικών πολιτισμών τους.

Η Ευρώπη οφείλει να μετατραπεί σε απόρθητο φρούριο της λευκής ομοεθνίας και τα σύνορα να κλείσουν ερμητικά. Κι αυτό να γίνει δίχως φυλετική εχθρότητα ή την αναγκαστική κατάργηση της ελεήμονος διάστασης του πολιτισμού μας: οι δύστυχοι πρόσφυγες πρέπει να βοηθηθούν να επιστρέψουν στις χώρες τους και η ανθρωπιστική κρίση να αντμετωπιστεί στην πηγή της.

Ο ποιητής Οράτιος τελειώνει την πατριωτική ωδή του φοβούμενος πως αν δεν ληφθούν κατάλληλα μέτρα, η φαύλα γενιά θα γεννήσει γενιά ακόμη χειρότερη. Αν εμείς, οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι, δεν ξυπνήσουμε σύντομα από τον βαθύ λήθαργό μας, αυτή θα είναι δυστυχώς η δική μας περίπτωση...                       

 

 

Ο τίτλος: Μάρκος Τύλλιος Κικέρων (Κατά Κατιλίνα).

Οι στίχοι: Οράτιου Ωδές, Βιβλίο ΙΙΙ, Ωδή VI.

Ο πίνακας: ROMAN LEGIONNAIRES (Donato Giancola, oil on panel). Ο Ορθός Λόγος εναντίον των άλογων δυνάμεων. Η Λεγεώνα ενάντια σε αλογοκέφαλα τέρατα!

 

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ

«-Μα τελοσπάντων, ακόμη κι αν υποθέσουμε πως θα ξεπεράσετε όλες τις δυσκολίες, θα υπερπηδήσετε όλα τα εμπόδια, πως όλα θα σας έρθουν βολικά, και αν παραδεχτούμε ότι θα φτάσετε σώος και αβλαβής στη Σελήνη, με τι τρόπο θα επιστρέψετε;»

 

Το διαστημόπλοιο Apollo 11 επέστρεψε στη Γη στις 24 Ιουλίου 1969 και προσθαλασσώθηκε χωρίς προβλήματα στο Νότιο Ειρηνικό, δίνοντας έμπρακτη απάντηση στην παραπάνω υποθετική ερώτηση, που ένας διάσημος συγγραφέας είχε θέσει έναν αιώνα νωρίτερα...

 

Η πέμπτη επανδρωμένη αποστολή του αμερικανικού προγράμματος Apollo εκτοξεύτηκε από το Διαστημικό Κέντρο της Φλώριδας στις 16 Ιουλίου 1969. Το πλήρωμα αποτελούσαν οι αστροναύτες Neal Armstrong, Michael Collins και Edwin Aldrin και σκοπός ήταν η τελική κατάκτηση της Σελήνης. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 20 Ιουλίου, η σεληνάκατος Eagle αποσυνδέθηκε από το όχημα διακυβέρνησης Columbia και προσεληνώθηκε στη Θάλασσα της Ηρεμίας. Σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη παρέμεινε ο Collins ενώ οι Aldrin και Armstrong επέβαιναν στη σεληνάκατο. Ο διοικητής Armstrong πραγματοποίησε το πρώτο εξωγήινο βήμα.

 

Έτσι απλά, στις 21 Ιουλίου 1969, στις 2:56 παγκόσμιας ώρας, ένας άνθρωπος βγήκε από μια μικρή άκατο και πάτησε για πρώτη φορά σε έναν άλλον πλανήτη. Με το ιστορικό βήμα του Armstrong, εγκαινιάστηκε ουσιαστικά η Εποχή του Διαστήματος. Η χρονολόγηση της ιστορίας θα έπρεπε να επανεκκινήσει απ’ αυτό το οριακό σημείο - αφετηρία της εξάπλωσης της ανθρωπότητας στ’ αστέρια.

 

 

Δυστυχώς, μετά το πρόγραμμα Apollo, αντί για επίσπευση των προσπαθειών ακολούθησε επιβράδυνση και οπισθοδρόμηση. Είναι λυπηρή και ακατανόητη η υποχώρηση στην εξερεύνηση του Διαστήματος, που λογικά θα έπρεπε σήμερα να αποτελεί τη βασική προτεραιότητα της ανθρωπότητας. Οι κυβερνήσεις των μεγάλων κρατών έπαψαν να προωθούν την ιδέα του Διαστήματος, η κοινή γνώμη έστρεψε το ενδιαφέρον της στα «γήινα» προβλήματα και παρήκμασε ακόμη και η πρωτοποριακή φιλολογία της Επιστημονικής Φαντασίας.

Μισό αιώνα μετά την επική, πρώτη προσελήνωση, όχι μόνον παραμένουμε εγκλωβισμένοι στον μητρικό μας πλανήτη αλλά έχουμε επίσης ξεχάσει πως το αληθινό πεπρωμένο μας είναι το «Χρυσό Μονοπάτι» των άστρων.

Όμως, η απομόνωσή μας στα στενά όρια της Γης αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Μας κρατά συγκεντρωμένους σε ένα μοναδικό σημείο του Σύμπαντος που δυνητικά μπορεί να υποστεί ολική καταστροφή και να μας αφανίσει μαζί του. Και επιπλέον, με το προβλέψιμο και ελεγχόμενο περιβάλλον που συντηρεί, αναστέλει την αναγκαία κοσμική μας εξέλιξη αμβλύνοντας τις ζωτικές ικανότητες εξάπλωσης και κυριαρχίας του είδους μας.

 

Η Σελήνη ήταν μόνον ο πρώτος σταθμός ενός ατέρμονος ταξιδιού. Μια νέα αριστοκρατία πολεμιστών και επιστημόνων πρέπει να προετοιμαστεί για την κατάκτηση του Διαστήματος. Έχοντας την επίγνωση πως η καλύτερη απάντηση στην ερώτηση της εισαγωγής, παραμένει απαράλλαχτη και εμβληματική...

«-Δεν θα ξαναγυρίσω!»

 

 

Η Διαστημική Εποχή: Ξεκίνησε τυπικά στις 4 Οκτωβρίου 1957 με την πρώτη διείσδυση στο Διάστημα που επέτυχε η ΕΣΣΔ, δηλ. την εκτόξευση του πρώτου τεχνητού δορυφόρου Sputnik 1 σε τροχιά γύρω από τη Γη.

Η ερώτηση της εισαγωγής και η απάντηση του επιλόγου: Από το προφητικό έργο του Ιουλίου Βερν «DE LA TERRE A LA LUNE» (Κεφάλαιο ΧΧ), που δημοσιεύτηκε το 1865. Η ερώτηση του πλοιάρχου Νίκολ και η απάντηση του Μισέλ Αρνταν. Προς τιμήν της Κολομβιάδας, του θρυλικού κανονιού εκτόξευσης του Βερν, το διαστημόπλοιο Απόλλων 11 ονομάστηκε Columbia.

Το Χρυσό Μονοπάτι: Ο δρόμος της σωτηρίας του Ατρείδη Θεϊκού Αυτοκράτορα. Η διασπορά της ανθρωπότητας σε όλα τα σύμπαντα. Από το επίσης προφητικό έργο του Φρανκ Χέρμπερτ, «GOD EMPEROR OF DUNE», τέταρτο βιβλίο της σειράς DUNE.

Η φωτογραφία: Εμπρόσθια όψη αναμνηστικού μεταλλίου του 1969 για την αποστολή APOLLO 11, με τις προτομές των τριών αστροναυτών AMSTRONG, COLLINS, ALDRIN. Γλύπτης: RIZZELLO. Στην άλλη όψη του μεταλλίου, η σφραγίδα των ΗΠΑ και η επιγραφή «FIRST MEN ON THE MOON, JULY 1969». Από τη συλλογή μου.

150 κείμενα:  Ιδεολογίας και όχι μόνον, για το παρελθόν και το μέλλον...

 

ΘΕΟΠΑΙΓΝΙΟ

«΄Ερχεται μια στιγμή σε κάθε ζωή σαν ένα σημείο στήριξης, σαν υπομόχλιο. Εκείνη τη στιγμή πρέπει να δεχτείς τον εαυτό σου. Δεν έχει σημασία πιά τι θα γίνεις. Είναι τι είσαι και τι θα είσαι πάντα.»

 

Σελίδα 129. Υπογραμμίζω τη φράση με το μολύβι, κατά την προσφιλή μου συνήθεια.

Καλοκαίρι, τέλη Ιουλίου, η ζέστη είναι αποπνικτική. Τα ξέφρενα τζιτζίκια δημιουργούν γύρω μου ένα ηχητικό χάος που απολαμβάνω πρόθυμος, ράθυμος κι αφηρημένος.

Δίπλα στη θάλασσα, στη σκιά ενός πεύκου, βυθίζομαι στη μυστηριακή ατμόσφαιρα ενός παγανιστικού μυθιστορήματος, που πρωτοεκδόθηκε τη χρονιά που γεννήθηκα.

 

Τυχαία, το βλέμμα μου πέφτει σε μια μακρόσυρτη λιτανεία μυρμηγκιών. Ακούραστοι δουλευτές πηγαινοέρχονται μονότονα, σέρνοντας μικροσκοπικές προμήθειες στην σκοτεινή τους μητρόπολη. Tα τζιτζίκια σταματούν, δίχως προφανή λόγο, σαν στην απόσπαση της προσοχής μου, να αντιλαμβάνονται μια ξεδιάντροπη προσβολή στο πνεύμα του Καλοκαιριού. Ασυναίσθητα, ανασηκώνομαι από τη θέση μου κι ως μοχθηρός γίγαντας εξολοθρεύω ολόκληρη τη γραμμή εφοδιασμού της θλιβερής μυρμηγκοφωλίας.

 

Αναρωτιέμαι πότε ήταν άραγε εκείνη η καθοριστική στιγμή, που αναγνώρισα το δικό μου σημείο στήριξης, που αποδέχτηκα αυτό που ήμουν κι όχι αυτό που θα ’πρεπε να ήμουν...
Ακριβώς δίπλα μου, μια δεκαεννιάχρονη νύμφη ξεπροβάλλει σαν παρθένα θεά μέσα από το νερό. Οι υγρές ρώγες της στάζουν το βάσανο της επιθυμίας, τη χαρά της ζωής. Κι ενώ τα τζιτζίκια αρχίζουν ξανά την ασύμμετρη μελωδία τους, η απροσδόκητη στύση μου διακωμωδεί κάθε σοβαρό συλλογισμό.

 

Δίπλα στη θάλασσα, στη σκιά ενός πεύκου, μεσήλικας, κατανοώ για πρώτη φορά τους διακριτικούς στίχους του ποιητή...

Κι ενώ τα γύρω μου κοιτούσα αφηρημένος,

Ένιωσα ξάφνου να ’μαι φλογισμένος·

Και είκοσι λεπτά, λίγο πολύ,

Τόση μου φάνηκε η χαρά μου εκεί,

Ήμουν ευλογημένος κι ευλογούσα τη ζωή.

 

 

Ο πίνακας: Summer, 1573, του Giuseppe Arcimboldo.

Οι στίχοι: Η δεύτερη στροφή από το ποίημα Vacillation, του W.B.Yeats. Μετάφραση του Σπ. Ηλιόπουλου.

Τα τζιτζίκια: Ως μύστης, γνωρίζω σε βάθος την καταλυτική σημασία της μουσικής τους στην ιεροτελεστία του Καλοκαιριού.

Το μυθιστόρημα: Ο ΜΑΓΟΣ, του Τζων Φώουλς. (THE MAGUS. First published 1966. Revised edition published 1977). Εναλλακτικός τίτλος: Το Θεοπαίγνιο. Χρόνια στην προσωπική μου λίστα αναμονής, στον ατέλειωτο κατάλογο της ανάγνωσης.

 

 

ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ (ΙΙ)

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σήμερα, 22 χρόνια από την ίδρυσή της και 70 χρόνια από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μια παρωδία της ιδεατής πολιτικής ολοκλήρωσης των ιστορικών λαών της ευρωπαϊκής ηπείρου. Βαθύτατα αποπροσανατολισμένη, έχει αποκοπεί από τα γνήσια ιδανικά της ευρωπαϊκής παράδοσης και κυριαρχίας. Και παραμένει μια άτονη και ανούσια χρηματοοικονομική ένωση κρατών, με ευτελές πολίτευμα - τη μαζική δημοκρατία και νοσηρό πολιτισμικό όραμα - την καταναλωτική ευφορία.
 

Παρόλα αυτά, η υπάρχουσα Ε.Ε. αποτελεί τον μοναδικό, σύγχρονο φορέα έκφρασης της ευρωπαϊκής ομοεθνίας. Και ενάντια στην θέληση των λογιστών επικυρίαρχων που την ποδηγετούν, διατηρεί εν υπνώσει στον στοιχειώδη ορισμό της, τις ζωογόνες εκείνες δυνάμεις, που στις κατάλληλες συνθήκες θα εκδηλώσουν την αληθινή φύση του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.

 

Η Ελλάδα, ανεπαρκής περιφερειακή χώρα της κίβδηλης Ε.Ε. αλλά ψυχή της αναμενόμενης, αυθεντικής Ευρώπης, πρέπει με κάθε τίμημα να παραμείνει πολιτικά συνδεδεμένη με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά έθνη, έως αυτό το σωτήριο πλήρωμα του χρόνου.

 

Εν τω μεταξύ, όσοι αισθάνονται Ασιάτες ή Αφρικανοί, μπορούν εύκολα, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, να κάνουν χρήση του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού τους και να ακολουθήσουν τις πολιτισμικές και γεωγραφικές τους προτιμήσεις προς τις θετές τους πατρίδες.

Γιατί, όπως έχουμε ξαναγράψει, εμείς, οι Έλληνες Ευρωπαίοι, δεν σκοπεύουμε να εγκαταλείψουμε τη χώρα.

 

 

EΛΛΗΝΕΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ (Ι): War Flag,28/05/2011.

Ο πίνακας: The Pyrrhic Dance (1869), του Sir Lawrence Alma-Tadema (1836-1912).

 

PLASTIC KNIGHTS

«Here’s perfection in miniature. Magnificent models of Fifteenth Century Knights to relive the Wars of the Roses. Made in the Swoppet tradition, all parts fitting firmly, yet easily detached. Lifting visors, removable swords, swivelling bodies, all brightly coloured and adorned with their heraldic devices. Available singly or in the handsome window Boxes illustrated.»

 

 

Οι Πόλεμοι των Ρόδων μαίνονταν για τριάντα χρόνια (1455-1485) στην Αγγλία του ύστερου Μεσαίωνα. Οι δύο μεγάλοι δυναστικοί οίκοι του York και του Lancaster συγκρούστηκαν ανελέητα για την εξουσία σε έναν μακροχρόνιο εμφύλιο πόλεμο που δεν επηρέασε δραματικά τα λαϊκά στρώματα, όμως εξόντωσε πολλούς από τους ευγενείς ιππότες της Αγγλίας.

Οι πλαστικοί Swoppet Knights της Britains μπήκαν στη μάχη των επιτραπέζιων στρατών σχεδόν 500 χρόνια αργότερα και κατέκτησαν αμέσως τα φανταστικά κάστρα των παιδικών εντυπώσεων. Οι έξι πεζοί πολεμιστές κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στην αγορά των παιχνιδιών το καλοκαίρι του 1959 και σύντομα τους ακολούθησαν - την επόμενη χρονιά - οι τέσσερις ασύγκριτοι, έφιπποι παλαδίνοι.

 

Οι Πόλεμοι των Ρόδων ονοματίστηκαν έτσι μόλις τον 19^ο αιώνα από τον Sir Walter Scott εξαιτίας της διάσημης δραματικής σκηνής του Shakespeare στο έργο Henry VI, όπου οι αντίπαλοι ευγενείς επιλέγουν λευκά και κόκκινα ρόδα. Το λευκό ρόδο υπήρξε όντως ένα από τα εμβλήματα της παράταξης του York και προσωπικά του Πλανταγενέτη βασιλιά Ριχάρδου του ΙΙΙ ενώ δεν υπάρχουν επαρκείς μαρτυρίες που να επιβεβαιώνουν το κόκκινο ρόδο των ιπποτών του Lancaster, εκτός από τις σημαίες των Τυδώρ στην τελευταία φάση του πολέμου.

Οι πλαστικοί Swoppet Knights της Britains μοιράζονταν επίσης τα λευκά και κόκκινα ρόδα στις σημαίες και στις ασπίδες τους. Η προσοχή στη λεπτομέρεια, η γλυπτική ποιότητα και το επιμελλημένο βάψιμο, τα ανταλλάξιμα όπλα και προσαρτήματα, τα φοβερά λοφία, έθεταν εύκολα εκτός συναγωνισμού κάθε άλλο φιλόδοξο στρατιωτάκι. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ΄60, οι Μade in England Ιππότες των Ρόδων θα μονοπωλούσαν τον θαυμασμό των "φιλοπόλεμων" πιτσιρίκων.

 

 

Στις 22 Αυγούστου 1485, στο πεδίο του Bosworth στο Leicestershire, o καμπούρης Ριχάρδος ο ΙΙΙ έδωσε την τελευταία μεγάλη μάχη του εμφυλίου. Προδομένος μα αποφασισμένος, επιτέθηκε με την προσωπική του φρουρά εναντίον των υπέρτερων δυνάμεων του διεκδικητή του θρόνου Ερρίκου Τυδώρ και σκοτώθηκε μαχόμενος σαν πραγματικός πολεμιστής βασιλιάς.

Οι πλαστικοί Swoppet Knights αποσύρθηκαν στα τέλη του 1972 χάνοντας τον εμπορικό πόλεμο του κόστους και των τιμών. Η Britains προώθησε αρχικά τους πολύ φθηνότερους Herald Knights που κατασκευάζονταν στο Hong Kong κι αργότερα αντικατέστησε οριστικά τους αριστουργηματικούς Swoppet Knights με την ευτελή σειρά της Deetail.

  

Στο ιδιαίτερο πλαίσιο αναφοράς που ορίζει το παιδικό φαντασιακό της αναίμακτης μάχης, οι Swoppet Knights της Britains παραμένουν τα κορυφαία πλαστικά στρατιωτάκια που κατασκευάστηκαν ποτέ.    

Δυστυχώς, στις μέρες μας τα στρατιωτάκια δεν φτιάχνονται πλέον για παιδιά αλλά για ενήλικες συλλέκτες - ένα ακόμη αρνητικό επακόλουθο της αντιφυσικής παρεκτροπής του πολιτισμού μας. Κρίμα! Γιατί τα στρατιωτάκια ήταν ίσως τα μοναδικά παιχνίδια με ψυχή. Δεν συνδέονταν μόνον με την πολιτισμική παραγωγή των Ευρωπαϊκών κοινωνιών, αλλά επιπλέον αντανακλούσαν ανώδυνα την έμφυτη ανάγκη των αγοριών για σύγκρουση και υπεροχή.

        

 

 

Οι εικόνες και το κείμενο της εισαγωγής: Από τον διαφημιστικό κατάλογο του 1965 (Britains Swoppet Knights, 1965 catalogue).

Η φωτογραφία: Οι πάντα ετοιμοπόλεμοι Britains Swoppet Knights της συλλογής μου. Δεν τους πρόλαβα στην εποχή τους, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Εκείνα τα ξένοιαστα χρόνια, ο μικρός Ιππότης έπαιζε με τους πλαστικούς Ναΐτες της Timpo.

Πεζοί: Magnificent models 1470 (with Lance), 1471 (with Sword), 1472 (Long Bowman), 1473 (with Pike), 1474 (with Axe), 1475 (Cross-bowman).

Έφιπποι: Magnificent models 1450 (with Standard), 1451 (Charging), 1452 (Attacking), 1453 (Defending).

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Η θρησκεία αποτελεί σημαντικό μέρος της Ευρωπαϊκής παράδοσης. Η κατανόηση της ιστορικής της εξέλιξης, μας βοηθά να εμβαθύνουμε στο συλλογικό ασυνείδητο της φυλής μας. Η έννοια του Θεού συνδέεται άρρηκτα με τις βαθύτερες παρορμήσεις της ανθρώπινης ψυχής. Γι’ αυτό η θρησκευτική κατήχηση αποτελεί βασικό στοιχείο της συστημικής προπαγάνδας σε κάθε κοινωνία που αναγνωρίζει τη σημασία της ιερότητας.
 

Έχοντας γνώση των παραπάνω διαπιστώσεων, οι εχέφρονες πρέπει να αναζητούν προσεκτικά την αλήθεια πίσω από τα παράλογα δόγματα των πιστών.

 

Ο ευρωπαϊκός πολυθεϊσμός δεν υπήρξε ποτέ ενιαίος ή μονοδιάστατος. Η διαφοροποίηση του κόσμου, η ποικιλομορφία του τοπίου, η ανισότητα των τάξεων και των φύλων, η ηθική της Πατριαρχίας, αντικατοπτρίζονταν πάντα στην ανισότητα και την ιεράρχηση των θεών. Ο ευρωπαϊκός πολυθεϊσμός δεν υπήρξε επίσης ποτέ θεοκρατικός με την αυστηρή έννοια του όρου. Καθώς ποτέ δεν διαχωρίστηκε απόλυτα η θεία από την ανθρώπινη φύση, θεάνθρωποι συνέδεαν κατ’ επανάληψη και επιλεκτικά τον κόσμο των ανθρώπων με την κατοικία των Θεών. Τακτικά, Θεοί γίνονταν άνθρωποι για να εκπληρώσουν εγκόσμιες αποστολές και ήρωες ανέβαιναν στον ουρανό αφού πρώτα εκτελούσαν υπεράνθρωπα κατορθώματα.

Αντιθέτως, ο πρωταρχικός, αδιάλλακτος Ιουδαιοχριστιανισμός δεν ήταν δική μας θρησκεία. Ισοπεδωτική ιδεολογία των αναρχικών, των δούλων, των ξένων και των γυναικών, εξαπλώθηκε με ποικίλους τρόπους, δηλητηριάζοντας την αριστοκρατική αντίληψη του ελληνορωμαϊκού κόσμου. Κατέστρεψε με συστηματικό τρόπο την αρχαία κληρονομιά μας και προετοίμασε θεολογικά τις χαοτικές ιδέες της πολιτικής ισότητας και της μαζικής δημοκρατίας. Όμως, αν και στον πυρήνα του παρέμενε δογματικά αντιφυσικός, σταδιακά χαλιναγωγήθηκε ενσωματώνοντας τα βασικά ευρωπαϊκά λατρευτικά θέματα: τη Μεγάλη Μητέρα (Παναγία) και τον Θεάνθρωπο Σωτήρα (Χριστό).

Σημαντικό μα αναπάντητο παραμένει το ερώτημα για το πως άραγε θα εξελισσόταν ο ύστερος πανθεϊσμός δίχως τον χριστιανισμό. Ο παγανισμός, που επιβίωσε σαν ένα είδος ακατέργαστης λατρείας της φύσης, ήταν δυστυχώς ο υποδεέστερος, θηλυκός πολυθεϊσμός των ανθρώπων της παραγωγής και όχι η ανώτερη ηλιοκεντρική θρησκεία των αριστοκρατών της διανόησης και της ηγεσίας.  Η λατινική λέξη που σημαίνει τον χωρικό και ονομάτισε τα μεταχριστιανικά κατάλοιπα της αρχαίας θρησκείας, φανερώνει άλλωστε τον αγροτικό χαρακτήρα τους.

 

Η ευρωπαϊκή θρησκεία ακολούθησε μια ψυχολογική και αισθητική αλληλουχία από την αρχαία Ελλάδα στον Ελληνιστικό Κόσμο, έπειτα στον συγκριτισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τέλος στον εξελληνισμένο Χριστιανισμό. Ο Sol Invictus των τελευταίων Ρωμαίων, αντικαταστάθηκε από τον Χριστό των νεόκοπων φανατικών, όμως το βασικό πλαίσιο της θεανθρωπικής συνέχειας παρέμεινε. Κι αν κατά τον μετασχηματισμό, ο ηλιακός Ήρωας έχασε τα ιερά του όπλα, τουλάχιστον η σεληνιακή Μητέρα διατήρησε τα αρχετυπικά της χαρακτηριστικά.

Εν τέλει, η μυστική ψυχή της Ευρώπης - το καλλιτεχνικό αισθητήριο και το κατακτητικό σπαθί - χρησιμοποίησε τον Χριστιανισμό σαν αναγκαστικό όχημα για να εκδηλωθεί με τον δικό της, αυθεντικό τρόπο. Στη ζωγραφική και στη γλυπτική, στην αρχιτεκτονική και στη μουσική, τα χριστιανικά σύμβολα ενσωματώθηκαν στον προγενέστερο πανθεϊσμό. Η πολιτιστική συνέχεια σφυρηλατήθηκε στη λογοτεχνία και τη μεταφυσική, από το Ιερό Δισκοπότηρο των αρθουριανών μύθων στο μυητικό ταξίδι του Δάντη στον Έμπυρο Ουρανό κι από τον ηρωποιημένο Σατανά του Μίλτωνα στον βαγγνερικό μυστικισμό του Πάρσιφαλ. Από τους γοτθικούς καθεδρικούς εξόρμησαν τα ιερά τάγματα των μοναχών πολεμιστών, των σταυροφόρων ιπποτών, για να καλπάσουν στην εμπροσθοφυλακή του ευρωπαϊκού ιδεαλισμού...
 

Από την μελέτη και κατανόηση της προέλευσης και της μετεξέλιξης της ευρωπαϊκής θεολογίας, είναι πρόδηλο πως η βιβλική Παλαιά Διαθήκη δεν έχει καμμία σχέση με τον εφαρμοσμένο ευρωπαϊκό Χριστιανισμό. Στην θέση της, θα πρέπει να αποκατασταθεί επίσημα ως αυθεντική «Παλαιά Διαθήκη», η αρχαία θρησκεία της Ευρώπης. Ούτως ή άλλως, η καθαρή μεταφυσική πίστη, τόσο στην χριστιανική όσο και στη πολυθεϊστική της εκδοχή, δεν μας αφορά, γιατί εμείς είμαστε άπιστοι, αγνωστικιστές και ορθολογιστές. Μας ενδιαφέρει μόνον η επίδραση της θρησκείας στην τέχνη και στον τρόπο κοινωνικής οργάνωσης των προγόνων μας.

Μοναδικός θεός του ορατού κόσμου παραμένει ο αισθητός Ήλιος και μόνο μέτρο των πραγμάτων ο Άνθρωπος εναντίον της εντροπίας. Επειδή μόνον ο Άνθρωπος μπορεί να αναρωτηθεί για την έννοια και την ουσία του Όντος, μόνον ο Άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει τους Θεούς.

Για εμάς, πηγή του θρησκευτικού αισθήματος είναι μόνον η αποκάλυψη του θείου στο κάλλος. Ο κόσμος των Θεών πρέπει να αποτελεί ιδεατή προέκταση του πρότυπου κόσμου των Ανθρώπων. Και στον ανθρώπινο κόσμο οφείλουμε να αποζητούμε το ωραίο και να επιχειρούμε το αδύνατον, προσδοκώντας την τελειοποίηση του ανθρώπινου είδους και τη γέννηση του Υπερανθρώπου!

 

                                          

 

Η Φωτογραφία: Βυζαντινό Ποτήριο των Πατριαρχών (Κωνσταντινούπολη, 10^ος ή αρχές 11^ου αιώνα. Σαρδόνυχας, μαργαριτάρια, πολύτιμοι λίθοι, επιχρυσωμένο ασήμι, πέτρες από ορεία κρύσταλλο, χρυσό περίκλειστο σμάλτο). Με εντυπωσίασε όταν το αντίκρυσα από κοντά, στο Θησαυροφυλάκιο της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου στη Βενετία. Μια  πολυτελής εκδοχή του Ιερού Δισκοπότηρου...

Ο Υπεράνθρωπος: Η αναπόφευκτη εξέλιξη των ειδών, η εξέλιξη μέσω της φυσικής επιλογής. Η οργανωμένη πολυπλοκότητα προκύπτει από αρχικά, απλούστερα στάδια και το ανώτερο προέρχεται από το κατώτερο. Επιστήμη, όχι θρησκεία...

ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑ

Τα χέρια είναι παράλυτα, και τα σφυριά παρμένα
και δε σφυροκοπά κανείς τ' άρματα και τ' αλέτρια,
κ' η φούχτα κάποιου ζυμωτή λίγο σιτάρι αν κλείση,
δε βρίσκει την πυρή ψυχή ψωμί για να το κάμη.

 

Αλίμονο! «Σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μεσ’ στη Χώρα»! Και παντού κυριαρχεί το ευτελές λεξιλόγιο των λογαριασμών και της λογιστικής: χρέος, έλλειμα, κέρδος, έσοδα, δάνεια, τόκοι, φόροι, δόσεις, επενδύσεις, πληθωρισμός... Οι έμποροι της οικονομοκρατίας που μετρούν τις ιδέες σε αγοραστική δύναμη,  συμπράττουν με τους προοδευτικούς της καλοζωίας που συγχέουν την γνήσια ποιότητα ζωής με τις ταπεινές απολαύσεις της κατανάλωσης.

 

Όμως, η αδυναμία πρόσβασης στην υλική αφθονία δεν συνιστά αναγκαστική έκπτωση των αξιών και τα θεμελιώδη προβλήματα του κακομαθημένου λαού μας δεν είναι η φτώχια και η ανεργία, όπως μεθοδικά διαδίδουν τα χειραγωγούμενα κέντρα παραπληροφόρησης. Στο σκοτεινό χαλκείο του χαλασμού της πατρίδας, προηγούνται η υπονόμευση της Φυλής και η φαυλότητα της Παιδείας.

Ακόμη και η απλούστερη ανάλυση της θλιβερής υπάρχουσας κατάστασης, φανερώνει ξεκάθαρα τις δύο επαχθείς πρωταιτίες της ατιμωτικής μας κατάντιας:

Η υπογεννητικότητα μαστίζει την παρακμιακή κοινωνία των αφρόνων γερόντων μας, που αφού πρώτα υποθήκευσαν με τις κοντόφθαλμες επιλογές τους το μέλλον των επόμενων γενεών, ανησυχούν τώρα για την πενιχρή σύνταξη και το άδοξο, προσωπικό τους τέλος. Όμως η χώρα χρειάζεται πολυάριθμο και ποιοτικό, νεαρό γηγενή πληθυσμό, που να επανδρώσει τη διοίκηση και τον πολιτισμό, το στρατό και την παραγωγή. Αλλιώς, θα ευοδωθούν τα δόλια σχέδια των αριστερών και δεξιών «κοσμοπολιτών», που επιδιώκουν να συμπληρώσουν με ταλαίπωρους μετανάστες το δημογραφικό κενό της λειψανδρίας μας.

Ταυτόχρονα, η υποβαθμισμένη παιδεία υποσκάπτει την ποιότητα του πολιτεύματος και τα θεμέλια του πολιτισμού μας, αναπαράγοντας αναιδείς και αμόρφωτους σκλάβους του μεροκάματου και της γραφειοκρατίας. Κι όχι μόνον υποτιμά τους σημαντικότερους τομείς της Ηγεσίας, της Τέχνης και της Άμυνας, που πρέπει να οικοδομούνται πάνω στη βάση των ευγενών ανθρωπιστικών σπουδών, αλλά αποτυγχάνει ακόμη και στην τεχνική εκπαίδευση του υπηρετικού τομέα, που από τη φύση του οφείλει να συνδέει την εξειδίκευση με την απόδοση στην εργασία.

Επειδή ακριβώς οι ελεύθεροι πολίτες της Σχόλης και της Δόξας, και γεννιούνται αλλά και γίνονται, στην χειμαζόμενη πατρίδα μας δεν απομένουν άλλα περιθώρια υποχώρησης. Το κάποτε σπουδαιότερο έθνος της ανθρωπότητας, μπορεί και πρέπει σήμερα να επιβιώσει. Δεν θα αποδεχθούμε την διεφθαρμένη ηθική των δούλων και των συμβιβασμένων. Νηφάλιοι, θα περιμένουμε υπομονετικά το «μυστικό κι αξήγητο» πέρασμα του ποιητή. Γιατί θα ρθή κάποιος καιρός...

 

... και κάποια αυγή θα φέξη,
και θα φυσήξη μιά πνοή μεγαλοδύναμη·   άκου!
Απο ποιό στόμα ή απο ποιό χάος θα χυθή; Δεν ξέρω.
Μπορεί απο την ανατολή, μπορεί κι απο τη δύση,
ποιός ξέρει μην απ' το βορία, μην απ' τα μεσημέρια·
τάχα θα βγή απ' τα τάρταρα, για θα ριχτή απο τ' άστρα;
Δεν ξέρω·  ξέρω πως θα ρθή, και με το πέρασμά της,
μέγα και θείο και μυστικό κι αξήγητο, θα σκύψουν
οι κορφές όλες, οι φωτιές θα ξαναδώσουν όλες.

 

 

Οι στίχοι: Από τον Πρόλογο του επικού ποιήματος του Κωστή Παλαμά, «Η Φλογέρα του Βασιλιά» (30 Οχτώβρη 1902, πρώτη έκδοση 1910).                                            

Η φωτογραφία: Το πατρογονικό σπίτι του Παλαμά στο Μεσολόγγι, από προσωπική γωνία θέασης.

Σχόλη και Δόξα: THE ANTI-LIFE EQUATION