SWORDS

«Θέλω να πιστεύω πως στα χρόνια που πέρασαν - χρόνια καθοριστικά για την εξέλιξη του Metal στη χώρα μας -  ο Warlord έδωσε τη μάχη για το αληθινό Heavy Metal. Μόνος εναντίον όλων, με λίγους σκληροπυρηνικούς στο πλευρό του, υπερασπίστηκε την καθαρότητα του ιδιώματος, φανερώνοντας τον πραγματικό χαρακτήρα του Hard...»                                   

Από τις ασπρόμαυρες σελίδες των Swords, ξεπρόβαλε ένας αντιδραστικός ορίζοντας ιδεών που διαφοροποιούσε την πολιτισμική λειτουργία του Heavy Metal μέσα στο ευρύτερο περίγραμμα της νεανικής αντικουλτούρας. Βόρεια Μυθολογία και Αρθουριανός Κύκλος, Παράδοση και Παγανισμός, Diamond Head και Tygers of Pan Tang, Έπος και Λυρισμός. Avant-garde σε παγκόσμια κλίμακα, που κάποτε η πρωτοποριακή ορθοδοξία της θα μνημονεύεται στις πραγματικές της διαστάσεις.

Τον Δεκέμβριο του 1989, ο Πολέμαρχος αποχαιρέτησε για ύστατη φορά τους συμπολεμιστές του, στο τέταρτο και τελευταίο τεύχος των Σπαθιών.

«Έτσι κι αλλιώς, ο Warlord έκανε ότι μπορούσε για να απωθήσει την παρακμή. Ο αγώνας του τελειώνει σ’ αυτές τις τελευταίες γραμμές που γράφω. Ο Warlord φοράει την περικεφαλαία του, παίρνει το ξίφος του και σας αποχαιρετά. Φεύγει μαζί με μιά ολόκληρη δεκαετία, αυτόν τον τελευταίο μήνα του ’89. Φεύγει έχοντας θεμελιώσει νέα σημεία αναφοράς...»

Gods of war I call you. My sword is by my side.

Blessed be the light, that burns away the night.

The foundation will be built for a kingdom that will come.

 

                                                                 

                                                                

SWORDS: Κυκλοφόρησαν 4 δισέλιδα τεύχη, ένθετα στο περιοδικό Metal Hammer & Heavy Metal, από τον Δεκέμβριο του 1988 έως τον Δεκέμβριο του 1989.

Τεύχος 1 (Δεκέμβριος 1988, MH&&HM No 48)

Τεύχος 2 (Μάρτιος 1989, MH&&HM No 51)

Τεύχος 3 (Οκτώβριος 1989, MH&&HM No 58)

Τεύχος 4 (Δεκέμβριος 1989, MH&&HM No 60)

Η Περικεφαλαία: Ο Πολέμαρχος εμφανίστηκε φορώντας περικεφαλαία στη συναυλία των Motorhead, τον Μάρτιο του 1988 στο Σπόρτινγκ. Παρόμοια με αυτήν στο λογότυπο των SWORDS. Την έφερε αρχικά μαζί του για να τη δωρίσει στον Lemmy, αλλά εν τω μεταξύ κυριεύτηκε από την οικεία του φαντασίωση της επικής υπερέντασης. Μια από τις επιδεικτικές ακροβασίες εκείνης της ωραίας εποχής, που με το πέρασμα των χρόνων έγινε αστικός μύθος. 

War Flag Ιουλίου 2019: Η Αθάνατη Φλόγα (του Επικού Heavy Metal)

ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΩΝ ΙΠΠΟΤΩΝ

Τον Απρίλιο του 1204, Βενετοί και Φράγκοι Σταυροφόροι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη καταλύοντας την ελληνοποιημένη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το αποδιοργανωμένο Βυζάντιο δεν ήταν πλέον παρά ένα φάντασμα του κάποτε πανίσχυρου χριστιανικού κράτους της ανατολής. Πολεμικές ήττες και απώλεια εδαφών ζωτικής σημασίας, ανάξιοι αυτοκράτορες, θλιβερός στρατός ξένων μισθοφόρων, κοινωνική αποσύνθεση, κεντρική κακοδιοίκηση και αποξένωση των επαρχιακών πληθυσμών, εσωτερικές επαναστάσεις, δολοπλοκίες και εμφύλιες συγκρούσεις, χαρακτήριζαν την βαθιά παρακμή της τελευταίας εποχής.

Ο χριστιανισμός της ορθοδοξίας αποδείχτηκε κατώτερος όχι μόνον των αρχέγονων αξιών του ελληνισμού, αλλά ακόμη και του δυτικού χριστιανισμού των Λατίνων. Ο χριστιανισμός της καθολικής Δύσης ενσωμάτωσε και ενοποίησε τους ημιάγριους Γερμανούς που είχαν καταλύσει την δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά επίσης διατήρησε το καλλιτεχνικό αισθητήριο των Ελλήνων και ευλόγησε τα ξίφη των σταυροφόρων ιπποτών που υπερασπίστηκαν τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό.

Η λατινική κατάκτηση και τα κρατίδια που ιδρύθηκαν, άφησαν πίσω τους κληρονομιά, χαρακτηριστικά φρούρια, σπαρμένα σε πολλά σημεία του ελληνικού χώρου.

Βεβαίως, η ιστορική γνώση μόνον έμμεσα με επηρεάζει καθώς περιηγούμαι στο κάστρο Χλεμούτσι. Περιπλανώμαι στον εξαγωνικό εσωτερικό περίβολο και στις θολωτές αίθουσες, και παρατηρώ τα οξυκόρυφα τόξα των ανοιγμάτων. Το κάλεσμα είναι ξεκάθαρα μεταφυσικό και στις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες αντικατοπτρίζονται οι ιδεολογικές μου εμμονές. Στη περίμετρο των φράγκικων τειχών αντηχούν οι στίχοι του Ουράνη για τους βόρειους ιππότες με τα μακριά κοντάρια...

Πρέπει να είμαι απόγονος των ιπποτών εκείνων

που, τώρα αιώνες, κίνησαν απ’ του Βορρά τα μέρη

με τ’ όραμα των Άγιων των Τόπων για οδηγό τους

και το μακρύ κοντάρι τους στο δυνατό τους χέρι

και που, γυρνώντας θριαμβευτές, στο δρόμο σταματήσαν

κι απ’ το λαμπρό Βυζάντιο ίσαμε την Ελλάδα

στήσανε κάστρα αγέρωχα πάνου σε κάθε λόφο

που ορθώνεται απότομος σε μια εύφορη κοιλάδα.

 

Πρέπει να είμαι απόγονος των ιπποτών εκείνων,

γιατί ούτε αυτός ο Παρθενών, ούτε η Αγία Σοφία

δε μου εγεννήσαν τη γλυκειά εκείνη νοσταλγία

 

που ένοιωσα, όταν κάποτες είδα στην Αχαία

ένα καστέλι Φράγκικο, σιωπηλό και μόνο,

να υψώνει τις επάλξεις του – προκλητικά – στο Χρόνο.

 

                                        

Απόγονος: Το εξαιρετικό ποίημα του Κώστα Ουράνη. Ένα από τα "Τραγούδια" που «βρέθηκαν σκόρπια» στα χαρτιά του.

Ο ποιητής Κώστας Ουράνης: War Flag, Σεπτέμβριος 2010.

Οι φωτογραφίες: Από την πρόσφατη, τρίτη επίσκεψή μου στο κάστρο Clairmont του Πριγκιπάτου της Αχαίας. Το κάστρο κατασκευάστηκε το 1220-1223 από τον Γοδεφρείδο Α' Βιλλεαρδουίνο.

CHIVALRY

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν, πως στην πόλη Σάρας εμφανίστηκε για ύστατη φορά το Δισκοπότηρο. Οι τελευταίοι που το αντίκρισαν ήταν οι τρείς άγιοι ιππότες, ο Γκάλαχαντ, ο Πέρσιβαλ κι ο Μπόρς. Ο πιο άγιος, ο Γκάλαχαντ ξεψύχησε εκούσια αφού κοινώνησε τα πνευματικά μυστήρια. Κι έπειτα ένα ασώματο χέρι παρέλαβε το Γκράαλ - μαζί με τη Λόγχη - για να τα αποσύρει στον Ουρανό.

Οι μυημένοι γνωρίζουν επίσης, πως η αναζήτηση επαναλαμβάνεται σε ατέρμονους κύκλους. Ακόμη κι αν αλλάζει ο τόπος κι ο χρόνος κι αντικαθίστανται οι εντεταλμένοι και μεταμορφώνεται ακόμη και το ίδιο το σκεύος της σωτηρίας. Βέβαια, το Άγιο Δισκοπότηρο δεν παρουσιάζεται πλέον στις τέχνες και τα βιβλία. Κι ακόμη και στην ένατη τέχνη, υπερτερεί πάντοτε η αμαρτία. Γι’ αυτό με ξάφνιασε ευχάριστα η πρόσφατη, εικονογραφημένη του επανεμφάνιση.

«An elderly widow buys what turns out to be the Holy Grail from a second-hand shop, setting her off on an epic adventure with a knight who brings her gifts of ancient relics in hope of winning the cup.»

Ο Neil Gaiman έχει επανειλημμένα αποδείξει ως συγγραφέας την ικανότητά του να καλλιεργεί την Ευρωπαϊκή μυθολογία, συμπεριλαμβανομένης της χριστιανικής της κατάληξης. Και το διήγημα Chivalry δεν αποτελεί εξαίρεση στον λογοτεχνικό του κανόνα. Ευρηματική και ιερόσυλη η απόκτηση με χρήματα του Δισκοπότηρου από μια γηραιά κυρία στον σύγχρονο κόσμο. Και επαρκώς δικαιολογημένη η ανταλλαγή του με τα μοναδικά δώρα που της προσφέρει ο Γκάλαχαντ, άρτι αφιχθείς από την μεσαιωνική φαντασία. Η συμπαθητική γερόντισα αποδέχεται ως καθωσπρέπει τη Φιλοσοφική Λίθο κι ένα Ωόν του Φοίνικα, ενώ απορρίπτει ως ανάρμοστα το Σπαθί του Sigurd κι ένα Μήλο των Εσπερίδων! Και κάπως έτσι ολοκληρώνεται αυτό το άγνωστο έως σήμερα, κεφάλαιο στην ιστορία της Αναζήτησης του Δισκοπότηρου.

Η Colleen Doran είναι δηλωμένη αναγνώστρια και θαυμάστρια των θρύλων του Αρθουριανού κύκλου, και ενήμερη από χρόνια για το σύντομο κείμενο του Gaiman, που από τότε που το πρωτοδιάβασε, ήθελε διακαώς να απεικονίσει. Η Doran καταφέρνει μια αντάξια διασκευή, με ισορροπημένες ζωγραφικές συνθέσεις, έμπνευσμένες τόσο από τα εικονογραφημένα μεσαιωνικά χειρόγραφα και τους ονειροπόλους ιππότες των Προραφαηλιτών, όσο και από τις φυσιολατρικές ακουαρέλες των παιδικών ιστοριών της Beatrix Potter. Και είναι αξιοπρόσεχτο το επίτευγμά της, να κατορθώνει να διατηρεί το ανάλαφρο και μάλλον κωμικό ύφος της ιστορίας του Gaiman, παρά την μελαγχολική κληρονομιά του αισθητισμού που την διακρίνει.

Η ανάγνωση του Chivalry με ψυχαγώγησε, αλλά επίσης μου υπενθύμισε αρχαίες οφειλές στον Διάβολο και στον Θάνατο. Κι έτσι, περιγελώντας την θλιβερή μου κατάπτωση, ξεσκόνισα το δικό μου, πήλινο δισκοπότηρο. Αυτό που βρίσκεται σε συγκεκριμένη θέση στο γραφείο μου, απέριττο ώστε να περνά απαρατήρητο, αλλά προσεκτικά τοποθετημένο εμπρός από το κάδρο με τον αφοσιωμένο Ritter του Ντύρερ. 

Ως μόνιμη υπόμνηση για το ανέφικτο Χρίσμα και για την ανυπόστατη Ιπποσύνη.

 

 

 

Chivalry: Story of Neil Gaiman. Adaptation and Art of Colleen Doran.

An elderly widow...: Από το ενημερωτικό σημείωμα στο οπισθόφυλλο της προσεγμένης έκδοσης του κόμικ.

Ουράνια Ιπποσύνη: War Flag (04/02/2008)

Εγκόσμια Ιπποσύνη: War Flag (24/04/2008)

Rus’

Με το όνομα Rus’ ονόμαζαν οι Σλάβοι τους Σουηδούς που συνάντησαν κατά την εξάπλωσή τους στη νότια πλευρά του Φιννικού κόλπου. Η λέξη σχηματίστηκε στη γλώσσα τους από την μετατροπή του ονόματος Ruotsi με το οποίο αποκαλούσαν τα φιννικά φύλα τους Σκανδιναβούς. Οι Rus’, οι Ρως των βυζαντινών πηγών, εμφανίζονται τον 9ο αιώνα στον ιστορικό χώρο και είναι Βίκινγκς επικυρίαρχοι των ανατολικών Σλάβων. Αυτοί οι Σλάβοι της Ανατολικής Ευρώπης εγκαταστάθηκαν σταδιακά στη μεγάλη ρωσική πεδιάδα μέχρι τα Ουράλια όρη, και αποτελούν τους κοινούς προγόνους των Μεγαλορώσων (σημερινών Ρώσων), των Λευκορώσων και των Μικρορώσων (σημερινών Ουκρανών).

Στο δεύτερο ήμισυ του 9ου αιώνα, στις εκβολές των ρωσικών ποταμών στη Βαλτική θάλασσα, δημιουργείται το πρώτο πολιτικό μόρφωμα των ανατολικών Σλάβων, υπό την ηγεσία μιας πολεμικής σκανδιναβικής ελίτ με αρχηγό τον θρυλικό Rurik. Πριν το τέλος του ίδιου αιώνα, ο επίσης Σκανδιναβός Helgi εγκαθίσταται στην οχυρωμένη τοποθεσία του Κιέβου, μεταφέροντας από τον Βορρά το κέντρο της εξουσίας και θεμελιώνοντας το πρώτο, ιστορικό ρωσικό κράτος. Λίγο αργότερα, το έτος 988 σηματοδοτεί τον εκχριστιανισμό των Ρώσων και του εκσλαβισμένου πλέον ηγεμόνα τους Βλαδίμηρου από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το κοσμοϊστορικό γεγονός του προσηλυτισμού τους στο χριστιανικό δόγμα λαμβάνει χώρα στο Κιεβικό κράτος.

Δεν χρειάζεται παραπέρα εμβάθυνση στην ιστορία του ρωσικού λαού για κάποιον που διαθέτει στοιχειώδη κριτική ικανότητα, για να κατανοήσει τον θυμό και την επιθετική διάθεση του σύγχρονου Βλαδίμηρου. Ιδίως αν προσθέσουμε στην ιστορική μνήμη των πολλαπλών αντιπαραθέσεων με τους Δυτικούς, τους προφανείς γεωπολιτικούς λόγους, τα απόνερα της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης, και τον απόηχο του Πανσλαβισμού και της θεωρίας της Τρίτης Ρώμης ως επίσημου θεματοφύλακα της ορθής πίστης επί γης.

Η εμφύλια σύρραξη ανάμεσα στους Μικρορώσους και στους μεγαλύτερους αδελφούς τους Μεγαλορώσους, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς επηρεάζει ποικιλοτρόπως κι όχι μόνον οικονομικά, την καθεστωτική τάξη του σύγχρονου κόσμου. Άρματα μάχης, αντιαρματικά όπλα και σκληροκόκκαλοι πολεμιστές των αλληλοσπαρασόμενων Ανατολικών Σλάβων, προκαλούν θλιβερές συγκρίσεις με τους δικούς μας πλαδαρούς και εύκαμπτους τραβεστί, που έχουν εδώ και δεκαετίες απολέσει την αρρενωπή σημασία του αυτοσεβασμού, του εγωισμού, της ευθύτητας και της μετωπικής σύγκρουσης. Ο Ρώσος ηγεμόνας, αν μη τι άλλο, είναι εκφραστής της ενεργητικής Πατριαρχίας που στην παρηκμασμένη δική μας Ευρώπη έχει συκοφαντηθεί βάναυσα από τους γέρους, τους αρρώστους, τις γυναίκες, και τους γυναικωτούς που την κυβερνούν.

Γιατί δεν υπάρχει Αρετή δίχως Ανδρεία, η ισχύς δημιουργεί το δίκαιο, κι ο πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς... 

Οι Ρώσοι είναι φυλετικά και πολιτιστικά αναπόσπαστο τμήμα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού και μακροπρόθεσμα θα πρέπει ισότιμα να ενσωματωθούν στην μελλοντική, Αυτοκρατορική Ένωση των ευρωπαϊκών εθνών.

Σε τελευταία ανάλυση, Δυτικοί ή Ανατολικοί, οι αδελφοί μας Ευρωπαίοι δεν πρέπει να ξεχνούν πως είναι οι φτερωτές Νίκες των Ελλήνων που στέκονται Αρχάγγελοι φρουροί στο κατώφλι του Παραδείσου.              

 

 

 

 

 

 

Οι πίνακες: Varygi και Threshold of Paradise, του Ρώσου ζωγράφου Viktor Vasnetsov (1848-1926).                           

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Και όχι μόνον.

Η φωτογραφία: Η Ουκρανή καλλονή Villa, από τον Ουκρανό φωτογράφο Sergey Goncharov (Natural Beauties, Eolake Stobblehouse, 2007).

ΝΗΠΕΝΘΕΣ

Υγειονομική τρομοκρατία, υποχρεωτικοί εμβολιασμοί, περιορισμός των θεμελιωδών  ελευθεριών. Επιβολή αυταρχικών μέτρων στο σύνολο του πληθυσμού για την υποτιθέμενη προστασία από έναν ιό με στατιστικά αποδεδειγμένο ελάχιστο ποσοστό θνησιμότητας σε ανθρώπους γέρους και με βαριά υποκείμενα νοσήματα. Η δυστοπία που με την πρόφαση της πανδημίας, εφαρμόζεται σήμερα στη Δύση, οφείλεται σε έναν συνδυασμό πολλών αρνητικών παραγόντων. Όμως υπάρχει κάτι βαθιά σάπιο στα ηθικά θεμέλια του κόσμου μας, πέρα από την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, πέρα από τις απολυταρχικές προθέσεις της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας, πέρα από τις εξωφρενικές θεωρίες συνομωσίας.

Ο στυγερός φόβος του θανάτου που διαπερνά τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες έχει τις ρίζες του στην αργόσυρτη αποσύνθεση που συνοδεύει την ντελικάτη γήρανση των μαλθακών ανθρώπων.                  

Ο προηγούμενος αιώνας στιγματίστηκε από δύο παγκόσμιους πολέμους, που ήταν κυρίως ενδοφυλετικοί πόλεμοι της λευκής φυλής. Τρομερές εμφύλιες συγκρούσεις, που μέσα σε λίγα μόνον χρόνια εξόντωσαν εκατομμύρια νέων ανδρών, στον ανθό της ηλικίας τους. Η Ευρώπη όχι μόνον ξεκληρίστικε, αλλά επίσης βρέθηκε στην κατοχή των χαοτικών δυνάμεων που νίκησαν στα πεδία των μαχών. Ένας βδελυρός Δράκος ήπιε το αίμα της, ρούφηξε την ψυχή της, κι έκαψε τον ορίζοντα των ιδεών. Δίχως το ζωογόνο αίμα των χαμένων νεαρών αρρένων και υπό την τοξική επήρεια της ισοπεδωτικής ιδεολογίας των επικυρίαρχων, η Ευρώπη γέρασε και ταυτόχρονα εκθηλύνθηκε, απότομα και δραματικά.

Όσοι ανδρώθηκαν μετά τον δεύτερο μεγάλο πόλεμο δεν απέφυγαν το χειρότερο σενάριο εκφυλισμού: έναν συνδυασμό φιλειρηνικής αφασίας, πλασματικής αύξησης του προσδόκιμου ζωής και ταυτόχρονης ελαχιστοποίησης των γεννήσεων. Το επαίσχυντο αποτέλεσμα έγινε γρήγορα εμφανές στην δημογραφική επιδείνωση, στην γιγάντωση των φεμινιστικών και ομοφυλοφιλικών κινημάτων, στην επικράτηση της πολιτικής ορθότητας, στην γεροντική μαλάκυνση που διέβρωσε ακόμη και τις νεότερες γενιές. 

Κι έπειτα ήρθε ο κορωνοϊός. Η επέλασή του λειτούργησε ως Νέμεση των γερόντων και των ασθενικών. Κι ο πανικός των γερόντων και των ασθενικών έγινε κατευθείαν καθολικός φόβος που σάρωσε ολόκληρη τη κοινωνία και κατέλυσε τους πυλώνες της ελευθερίας και του ορθολογισμού. Και φανέρωσε ολοκάθαρα τις ολέθριες συνέπειες της μειωμένης γονιμότητας, που τελικά θα μας αφανίσει.

Πόσο άραγε νοσηρή και παρηκμασμένη μπορεί να είναι μια ανθρώπινη κοινότητα, που περιορίζει και τιμωρεί τους νέους και τους υγιείς ώστε να διασώσει όσους αξιολύπητους τεχνητά επιμηκύνουν τη ζωή τους με φάρμακα και μηχανήματα. Φιλάσθενοι κι εκθηλυσμένοι, άρρωστοι στο μυαλό και στο σώμα, και προπαντός γέροι κι εκφυλισμένοι, οδηγούν τυφλά τον πένθιμο χορό του τέλους του Δυτικού Πολιτισμού.

Δεν είναι βέβαια όλοι οι γέροι ίδιοι. Δεν ήταν στο παρελθόν, κι ούτε θα είναι στο μέλλον. Η γερουσία στην αρχαία Σπάρτη εκτελούσε ανώτατες κυβερνητικές και δικαστικές λειτουργίες. Την επάνδρωναν είκοσι οχτώ γέροντες, που έπρεπε να είναι πάνω από τα εξήντα, δεν λογοδοτούσαν σε κανέναν και ασκούσαν το αξίωμά τους εφ’ όρου ζωής. Αφού όμως είχαν ήδη προσφέρει στρατιωτική υπηρεσία σαράντα χρόνων και είχαν όλοι τους ξεχωρίσει στην αμείλικτη διαλογή της πρώτης γραμμής.

Αντίστοιχα, στο περίφημο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας Old Man’s War του John Scalzi, οι θαρραλέοι εβδομηνταπεντάχρονοι έχουν μια δεύτερη ευκαιρία να ξαναγίνουν νέοι, να στρατολογηθούν και να πολεμήσουν σε έναν διαστρικό πόλεμο εναντίον εξωγήινων εχθρών. Γιατί το σύμπαν δεν πρόκειται να κατακτηθεί από έναν στρατό ραμολιμέντων, όπως ειρωνεύεται  ένας από τους εθελοντές.

Σε αντιδιαστολή με το ιστορικό προηγούμενο των Σπαρτιατών ή με το φουτουριστικό ενδεχόμενο των διαστημικών πολεμιστών του Scalzi, οι καλοζωισμένοι υπέργηροι της σύγχρονης Δύσης εκλιπαρούν για λίγα παραπάνω χρόνια ανίας. 

Μια ρωμαλέα κοινωνία οφείλει να περιθάλπτει και να προστατεύει τα αδύναμα μέλη της, τους αρρώστους, τους ανάπηρους, τους ανήμπορους και τους γέρους. Με κανέναν τρόπο δεν πρέπει όμως να οριοθετεί την εξέλιξή της ή να καθοδηγείται από την απόγνωση για την αναπόφευκτη μοίρα των αδυνάτων. Μόνον η νεότητα και η δύναμη, η επιθετική διάθεση για σύγκρουση και η αποφασιστική θέληση για υπέρβαση, γεννούν το Πνεύμα που δημιουργεί τους αληθινούς Πολιτισμούς.

Στις σκοτεινές μέρες μας, όσα γράφω ίσως φαίνονται σε κάποιους παράτερα κι εξωφρενικά. Όμως δεν απευθύνομαι στους ανόητους και τους ανάξιους. Ούτε στους ναρκωμένους και τους ψυχασθενείς.

Είναι πολύ πιθανόν πως ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός τελικά θα αυτοκτονήσει, πίνοντας μέχρι και την τελευταία γουλιά το ανάμεικτο δηλητήριο του δημογραφικού εκφυλισμού και της μαζικής αντικατάστασης των γηγενών από τους αλλογενείς μετανάστες. Ωστόσο, δεν χάνω την ελπίδα κάποιας απρόσμενης ανατροπής στο απώτερο μέλλον. Ίσως στο τελευταίο σκαλί στου κακού τη σκάλα, εγερθεί στα μύχια του συλλογικού μας ασυνείδητου, το μυθικό αρχέτυπο του Ήρωα Λυτρωτή.

Θα ήθελα τότε να είμαι εκεί, έστω και σαν καταραμένος γέρος. Να προϋπαντήσω την σκληροπυρηνική αριστοκρατία των Δρακοφονιάδων, που θα αναγεννήσει τη Φυλή, τον Ουρανό, τη Γη, και κυρίως, την φοβερή Ψυχή των Πατέρων μας.

 

                                                                               

                                                                             

Η Εικόνα: Saint George and the Dragon. Medal by Arno Breker. The Future is Today.

ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΙΟΙ: War Flag, Απρίλιος 2020.

Η ΕΚΘΕΣΗ

Το περιβόλι βρισκόταν σχεδόν απέναντι από το σπίτι του παππού, από την άλλη πλευρά του δρόμου. Σήμερα, στη θέση του υψώνεται μια πολυκατοικία. Ο συνταξιούχος παππούς μου καλλιεργούσε εκεί διάφορα ζαρζαβατικά, περνώντας την ώρα του όταν δεν έπαιζε τάβλι στο μικρό καφενείο λίγο πιο κάτω. Το καφενείο υπάρχει ακόμη, το επισκέπτομαι πάντοτε τέτοιες γιορτινές μέρες ανακαλώντας το παρελθόν.

Στο περιβόλι έπαιζα κι εγώ κάποιες φορές, δέκα χρονών πιτσιρίκος από τη επαρχία, που περνούσα τα Χριστούγεννα με τη γιαγιά και τον παππού στην Αθήνα. Τον δάσκαλο παππού, που δεν με άφηνε σε ησυχία με την καθημερινή εκγύμναση αριθμητικής και έκθεσης, τα μόνα μαθήματα που θεωρούσε σημαντικά. Βεβαίως, δεν μου άρεσε το υποχρεωτικό φροντιστήριο στο διάστημα των διακοπών. Όταν δεν είχα σχολικές υποχρεώσεις το ενδιαφέρον μου μονοπωλούσαν τα κόμικς, τα παιχνίδια και οι φανταστικές ιστορίες: οι Ινδιάνοι, τα Υποβρύχια, τα Διαστημόπλοια, οι Ιππότες και οι Πειρατές.

Μια μέρα που τριγυρνούσα κακόκεφος στο περιβόλι υπό την επήρεια της ίδιας σκανδαλιάρικης διάθεσης που έκανε μυθιστορηματικό ήρωα τον Τομ Σόγερ, βρήκα μια δωδεκάδα φρέσκα αβγά, αφημένα ανάμεσα στα κλαδιά ενός θάμνου. Τα περιεργάστηκα, τα καθάρισα, τα μέτρησα, και αποφάσισα να τα κρύψω σε κάποιο άλλο σημείο του κήπου. Για την ακρίβεια, τα έθαψα τυλιγμένα σε φύλλα για να μη σπάσουν, και συνέχισα αμέριμνος την εξερεύνησή μου ψάχνοντας τους ανύπαρκτους φίλους μου, Ινδιάνους και Πειρατές.

«Τι θα γινόταν αν έφευγε και πήγαινε πολύ μακριά , σε άγνωστες χώρες, πέρα από τις θάλασσες, και δεν ξαναγύριζε πίσω ποτέ;

… Όχι, θα γινόταν πολεμιστής και θα γυρνούσε μετά από πολλά πολλά χρόνια δοξασμένος και μπαρουτοκαπνισμένος. Ή μάλλον όχι. Θα πήγαινε με τους Ινδιάνους να κυνηγήσει άγρια βουβάλια...

... Αλλά όχι, υπήρχε κάτι ακόμα πιό μεγαλειώδες. Θα γινόταν πειρατής! Αυτό ήταν! Τώρα το μέλλον του απλωνόταν ολοκάθαρο μπροστά του, αστράφτοντας με απερίγραπτη λαμπρότητα.»

Αργότερα, λίγο πριν την επιστροφή στο σπίτι για το μεσημεριανό φαγητό, παρακολούθησα αδιάφορος τον παππού να ψάχνει τον θάμνο με έκδηλη απορία. Υποψιάστηκε τι είχε συμβεί, αλλά δεν έκανε καμία αναφορά στο γεγονός της εξαφάνισης. Ούτε καν με ρώτησε κατά τη διάρκεια του φαγητού. Αντιθέτως, το ίδιο απόγευμα, την ώρα της έκθεσης, το θέμα που μου δόθηκε προς ανάπτυξη ήταν κατευθείαν και ερωτηματικά αποκαλυπτικό: «Τι Έκανα στον Κήπο τα Αυγά»...

Στην έκθεση περιέγραψα γραπτώς και με κάθε λεπτομέρεια τον τρόπο, τον τόπο, τις συνθήκες, ακόμη και το κίνητρο της πράξης μου, κι ο ευχαριστημένος δάσκαλος παππούς μου με βαθμολόγησε με άριστα. Κι έπειτα μου ζήτησε να αποδείξω τα γραφόμενά μου, να ξεθάψω και να επιστρέψω πάραυτα τα αυγά.

Τα χρόνια πέρασαν δίχως να κατάφερω να αποδράσω σε άγνωστους και ονειρικούς χωροχρόνους. Δεν δοξάστηκα πολεμικά, δεν πήγα στους Ινδιάνους, δεν έγινα ούτε Πειρατής. Έγραψα όμως πολλές εκθέσεις, κι έμαθα να εκθέτω με το δικό μου ύφος τις αποκλίνουσες ιδέες μου.

Και ποτέ δεν ξέχασα εκείνο το συγκεκριμένο θέμα, που μου δίδαξε έναν άλλο, διφορούμενο, έμμεσο και ταυτόχρονα άμεσο τρόπο για την ανθρώπινη συμπεριφορά, την επικοινωνία, και την εκπαίδευση.

 

 

 

Η εικόνα: The Wind in the Willows, του Αμερικανού ζωγράφου Arthur Suydam.

Το ενδιάμεσο κείμενο: Από το όγδοο κεφάλαιο των Περιπετειών του Τομ Σόγερ, του Μάρκ Τουέιν.

Φίλοι κι αδερφοί: Χρόνια Πολλά! Καλή Χρονιά!

ΤΟ ΓΚΕΜΙ ΤΟΥ ΜΥΘΙΚΟΥ ΠΗΓΑΣΟΥ

Η Σικελιανή ποίηση εντάσσεται στο ευρύτερο Νιτσεϊκό σύμπαν της φιλοσοφικής αναζήτησης του αυθεντικού νοήματος του Ανθρωπισμού και του Υπερανθρώπου. Και χαρακτηρίζεται από οραματικό λυρισμό, υψιπετή έξαρση και μυστικισμό, ηρωική αυτοκατάφαση, ατέρμονο πόθο για μια ανώτερη τάξη πραγμάτων, επική διάθεση σύγκρουσης με την ασύμμετρη γιγάντωση της Λογοκρατίας και τις αρνητικές δυνάμεις της ηθικής εξαχρείωσης του Πολιτισμού μας.

Στον Ακροκόρινθο, πανάρχαια επικράτεια του Ήλιου, προσπαθεί να χαλιναγωγήσει την χειμαρρώδη έμπνευσή του ο διανοούμενος ποιητής. Παγανιστής και αρχαιολάτρης, μύστης και πανθεϊστής. Στο επερχόμενο λυκόφως, παραμερίζει την τραγική του εξάρτηση από το θολό «Κοσμικό Μυστήριο της παρθενικής και μητρικής θηλύτητας» για να συναντήσει την Απολλώνεια διαύγεια και τον αρχαίο ηλιακό ήρωα Βελλεροφόντη.

« Στὸν Ἀκροκόρινθο ἔπεφτεν ἡ δύση

πυρώνοντας τὸ βράχο. Κ' εὐωδάτη

φυκιοῦ πνοή, ἀπ' τὸ πέλαο, εἶχε ἀρχίσει

νὰ μεθᾶ τὸ λιγνὸ βαρβάτο μου ἄτι...

Ἀφροὶ στὸ χαλινάρι· κι ἀπ' τὸ μάτι
τ' ἀσπράδι ὅλο φαινόταν· καὶ νὰ λύσει
τὴ φούχτα μου, ἀπ' τὰ γκέμια του γεμάτη,
πάλευε πρὸς τὰ πλάτη νὰ χιμήσει...

Ἤτανε ἡ ὥρα; Ἦταν τὰ πλήθια μύρα;
Ἦταν βαθιὰ τοῦ πέλαγου ἡ ἁρμύρα;
ἡ ἀναπνοὴ ἡ ἀπόμακρη τοῦ δάσου;

Ἄ! λίγο ἀκόμα ἄν κράταε τὸ μελτέμι,
ἤξερα ἐγὼ πῶς σφίγγεται τὸ γκέμι
καὶ τὰ πλευρὰ τοῦ μυθικοῦ Πηγάσου! »

Από τον Ακροκόρινθο ξεκίνησε ο Βελλεροφόντης καβάλα στο φτερωτό του άλογο, για να διασχίσει την πύλη των Ουρανών. Έχοντας ήδη εξοντώσει το τρικέφαλο τέρας, έχοντας νικήσει τους βαρβάρους, έχοντας υποτάξει τα ανήμερα θηλυκά. Ο υπεράνθρωπος ήρωας επιδίωξε παρά την θνητή του φύση, να γνωρίσει ακάλεστος την απαγορευμένη κατοικία των Θεών. Κι ο Πήγασος τον πρόδωσε, τον τίναξε από πάνω του, τον γκρέμισε πίσω στη γη, για να ανέβει εκείνος μόνος του στον Όλυμπο, να γίνει φύλακας των κεραυνών.  

Ο εκπεσών Βελλεροφόντης εξακολουθεί από τότε, με σαλεμένα φρένα να τριγυρίζει στο Αλήιον πεδίον, αναπολώντας τους υπέροχους άθλους του. Νοσταλγεί τη Χίμαιρα, τους Σολύμους, τις Αμαζόνες. Και με ανένδοτη ισχυρογνωμοσύνη επιμένει να αμφιβάλλει για την ύπαρξη των Θεών που δεν γνώρισε. 

Οι απόψεις για τον Βελλεροφόντη διίστανται. Οι ευσεβείς τον χαρακτηρίζουν αλαζόνα και υβριστή. Οι μυθολόγοι του προσάπτουν ξενική καταγωγή. Εμείς τον τιμούμε ως μέγα λυτρωτή.

Ας προσέχουν ο Ήρωας κι ο Ποιητής... Το ατίθασο φτερωτό άλογο είναι άτι πολεμικό, ίππος των Μουσών, αλλά και γόνος των Θεών... 

Με την ακατάλυτη Δύναμη της Θέλησης, να κρατούν σφιχτά το γκέμι του μυθικού Πηγάσου!

 

 

 

 

 

Το ποίημα: ΣΤΟΝ ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟ. Σονέτο από τον Λυρικό Βίο του Άγγελου Σικελιανού.

Οι φωτογραφίες: Το μελανοδοχείο και η πέννα του ποιητή. Ο ίδιος ο ποιητής. Σκηνή από τις Δελφικές Εορτές. Από την πρόσφατη επίσκεψή μου στο Μουσείο Άγγελου Σικελιανού - το σπίτι που γεννήθηκε στη Λευκάδα.

Ο Πήγασος: Γιός του Ποσειδώνα και της Μέδουσας. Ξεπήδησε από τον κομμένο λαιμό της θνητής Γοργόνας, όταν την αποκεφάλισε ο Περσέας.

Goddess Unveiled: War Flag 01.04.2012.